Ewangelia Marka 10:13 – znaczenie i zastosowanie

Zauważanie małych dzieci często uznaje się za oznakę życzliwego i czułego serca. Takie serce miał nasz Pan Jezus. Powinno to zachęcać małe dzieci, by przychodziły do Chrystusa już od najmłodszych lat, a także dorosłych, którzy są świadomi swojej słabości i bezradności właściwej dziecku. Z powodu licznych trudności i słabości oni również często przypominają małe dzieci.

Widzimy tu, jak przyprowadzano małe dzieci do Chrystusa (Ewangelia Marka 10:13). Ich rodzice lub inni opiekunowie przynosili je, aby ich dotknął. Był to znak, że chce im błogosławić i poświęcić je. Nie wydaje się, by potrzebowały uzdrowienia, a były jeszcze za małe, by uczyć je w zwykły sposób. Ich opiekunom zależało jednak przede wszystkim na ich duszach, najważniejszej części ich życia. To właśnie troska o duszę dziecka powinna być główną troską każdego rodzica. Jeśli dusza ma się dobrze, wszystko jest dobrze.

Opiekunowie wierzyli, że błogosławieństwo Chrystusa przyniesie dzieciom dobro, dlatego przyprowadzili je do Niego. Wiedzieli, że może dotrzeć do ich serc, nawet gdy rodzice nie potrafią dotrzeć do ich serc słowami ani działaniami. Nadal możemy przyprowadzać nasze dzieci do Chrystusa, choć jest teraz w niebie, bo stamtąd wciąż może im błogosławić. Czyniąc to, ufamy pełni Jego łaski, życzliwym obietnicom, które dał dzieciom wierzących, Jego przymierzu z Abrahamem oraz obietnicy danej nam i naszym dzieciom, zwłaszcza obietnicy wylania Ducha na nasze potomstwo i błogosławieństwa dla naszych potomków (Księga Izajasza 44:3).

Uczniowie próbowali temu przeszkodzić i upominali tych, którzy przyprowadzali dzieci. Zachowywali się tak, jakby wiedzieli, czego w tej sprawie chce ich Mistrz, choć niedawno ostrzegał ich, by nie gardzili tymi najmniejszymi.

Chrystus zdecydowanie popierał przyprowadzanie do Niego dzieci. Gdy zobaczył, co robią uczniowie, bardzo się rozgniewał (Ewangelia Marka 10:14). Jakby pytał: dlaczego mieliby przeszkadzać Mu w czynieniu dobra, zwłaszcza dla młodego pokolenia, młodych jagniąt Jego stada? Chrystus nie pochwala nawet swoich naśladowców, gdy zniechęcają kogokolwiek do przychodzenia do Niego albo nie pozwalają przyprowadzać do Niego dzieci.

Następnie polecił, by przyprowadzano do Niego dzieci i w żaden sposób nie trzymano ich z dala od Niego. Niech małe dzieci, gdy tylko będą do tego zdolne, przychodzą do Niego, zanoszą Mu swoje modlitwy i przyjmują od Niego pouczenie. Małe dzieci są mile widziane przy tronie łaski od najwcześniejszych lat, by oddawać Mu chwałę.

Przyjął je również jako członków swojego Kościoła, podobnie jak wcześniej należały do wspólnoty Izraela. Przyszedł, by ustanowić wśród ludzi królestwo Boże, i wykorzystał tę chwilę, by pokazać, że obejmuje ono małe dzieci i daje im udział w swoich błogosławieństwach. Co więcej, królestwo Boże trwa dzięki takim dzieciom. Trzeba włączać je do niego, gdy są małe, aby przygotować je na przyszłość i by pomagały nieść dalej imię Chrystusa.

Każdy, kogo Chrystus uzna i komu pobłogosławi, powinien mieć w sobie także coś z dziecięcego usposobienia. Musimy przyjmować królestwo Boże jak małe dzieci (Ewangelia Marka 10:15). To znaczy przychodzić do Chrystusa i Jego łaski z takim zaufaniem i otwartością, jakie dzieci okazują rodzicom, opiekunom i nauczycielom. Powinniśmy chętnie się uczyć, tak jak dzieci. Kto się uczy, musi wierzyć. Umysł dziecka przypomina czystą kartę, gotową do zapisania, i taki powinien być też nasz umysł, otwarty na działanie błogosławionego Ducha. Dzieci podlegają władzy, tak samo jak my powinniśmy jej podlegać. Powinniśmy mówić: „Panie, co chcesz, abym czynił?”. Powinniśmy przyjmować królestwo Boże tak jak młody Samuel: „Mów, Panie, bo sługa Twój słucha”.

Małe dzieci polegają na mądrości i trosce rodziców. Rodzice noszą je na rękach, zabierają tam, dokąd je posyłają, i dają im to, co dla nich przygotowali. Podobnie powinniśmy przyjmować królestwo Boże, pokornie poddając się Jezusowi Chrystusowi i ufając Mu bez zastrzeżeń. Polegamy na Nim w sprawie siły i sprawiedliwości, pouczenia, zaopatrzenia i pełnego udziału w błogosławieństwach.

Chrystus przyjął dzieci i dał im to, o co proszono (Ewangelia Marka 10:16). Wziął je w ramiona, okazując im czułą troskę. Włożył na nie ręce, zgodnie z prośbą, i im pobłogosławił. Zobacz, jak wiele uczynił ponad to, o co prosili rodzice. Prosili jedynie, by ich dotknął, a On zrobił więcej.

Wziął je w ramiona. Wypełniły się w ten sposób słowa Pisma: „Zgromadzi jagnięta w swoich ramionach i przytuli je do serca” (Księga Izajasza 40:11). Niegdyś sam Chrystus spoczywał w ramionach sędziwego Symeona (Ewangelia Łukasza 2:28). Teraz On trzymał te dzieci. Nie skarżył się na ciężar, jak Mojżesz, gdy polecono mu nieść Izraela, ten krnąbrny naród, tak jak karmiący ojciec nosi niemowlę (Księga Liczb 11:12). Sprawiało Mu to radość. Jeśli właściwie przyprowadzamy nasze dzieci do Chrystusa, weźmie je w swoje ramiona: nie tylko ramiona swojej mocy i troski, lecz także współczucia i łaski (Księga Ezechiela 16:8). Pod nimi są Jego wieczne ramiona.

Włożył na nie ręce, co wskazywało na dar Jego Ducha, ponieważ ręka Pana oznacza Jego działającą moc. Pokazało to również, że przeznaczył je dla siebie. Pobłogosławił je duchowymi dobrami, które przyszedł ofiarować. Nasze dzieci są naprawdę szczęśliwe, jeśli ich udziałem jest samo błogosławieństwo Pośrednika. To prawda, nie czytamy, by chrzcił te dzieci. Chrzest nie stał się jeszcze w pełni ustanowionym sposobem przyjmowania ludzi do Kościoła; nastąpiło to dopiero po zmartwychwstaniu Chrystusa. Potwierdził jednak ich miejsce w widzialnym Kościele, a innym znakiem udzielił im tych błogosławieństw, które dziś są przekazywane i potwierdzane przez chrzest, pieczęć obietnicy danej nam i naszym dzieciom.