Ewangelia Marka 1:7 – znaczenie i zastosowanie

Jan Chrzciciel mówi o Kimś, kto idzie za nim, i od razu określa granicę własnej godności. Słowa „a ja nie jestem godny, aby się schylić i rozwiązać rzemyk u Jego sandałów” brzmią jak spokojne przyznanie, że czyjaś obecność jest większa od własnej roli. Nie ma w nich zawstydzenia ani gry w skromność, jest raczej jasne uznanie, gdzie kończy się własna miara. Warto zauważyć, że Jan nie mierzy swojej wartości tym, co osiągnął, lecz tym, kim jest wobec Nadchodzącego. Zadanie rozwiązania rzemyka należało do najniższej służby, a mimo to uznaje je za zbyt wielki zaszczyt. Taka postawa potrafi uspokoić serce, które długo dźwigało przekonanie, że musi być najważniejsze we wszystkim, bo ktoś, kto nie niesie wszystkiego sam, może oddychać swobodniej. Ten fragment stoi tuż przed zapowiedzią chrztu Duchem Świętym, więc Jan od razu kieruje uwagę poza siebie. Jego pokora zamienia się w zaufanie, a w tym zaufaniu słychać odwagę oddania komuś innemu tego, co najważniejsze.

Jan nie przedstawia siebie jako centrum wydarzeń, choć to jego głos gromadzi ludzi nad Jordanem. Wskazuje na Tego, który „idzie za mną”, lecz przewyższa go mocą. Kolejność przyjścia nie oznacza tu pierwszeństwa Jana: jego zadaniem jest przygotować drogę, a nie zatrzymać uwagę na sobie. Obraz rozwiązania rzemyka sandała wyostrza tę różnicę. To gest najniższej służby; Jan mówi, że nie jest godny nawet takiej posługi wobec przychodzącego. Nie należy jednak czytać tych słów jako nauki o bezwartościowości człowieka. W kontekście Ewangelii jest to świadectwo o nieporównywalnej randze Jezusa. Wcześniej Jan głosił chrzest nawrócenia, a zaraz potem wyjaśnia, że jego chrzest wodą różni się od tego, co przyniesie Jezus: będzie On chrzcić Duchem Świętym. Werset łączy więc pokorę posłańca z jasnym rozpoznaniem misji Mesjasza. Dalsza scena nad Jordanem ukazuje Jezusa przyjmującego chrzest i nazwanego umiłowanym Synem. Jan nie opisuje własnej porażki, lecz właściwą relację między świadkiem a Tym, o którym świadczy. Jego wielkość polega na tym, że nie zaciera tej granicy: przygotowuje drogę, uznając, że nadchodzący przynosi coś, czego sam dać nie może. W tym tkwi kierunek jego zapowiedzi.

Jan Chrzciciel stoi nad Jordanem, a do niego ciągną tłumy z całej judzkiej krainy i z Jerozolimy. Mimo to mówi o kimś, kto idzie za nim i jest od niego mocniejszy. Wyznaje, że nie jest godny nawet tej najniższej usługi, jaką było rozwiązanie rzemyka u sandałów. W ówczesnym domu zajmował się tym zwykle niewolnik. W słowach „a ja nie jestem godny, aby się schylić i rozwiązać rzemyk u Jego sandałów” brzmi jasne widzenie, a nie poniżenie. Ta pokora wypływa z tego, kim jest Jezus, a nie z pogardy dla siebie. Jan nie odbiera sobie znaczenia. Po prostu ustawia je we właściwym miejscu. Jego głos ma wskazywać drogę, a nie zatrzymywać ludzi przy sobie. Ewangelia Marka 1:8 mówi wprost o tej różnicy: Jan chrzci wodą, a Jezus Duchem Świętym. Ta postawa bywa trudna także dziś, gdy dobra praca, dobra sprawa czy dobry wynik zaczynają wyglądać na coś, co należy tylko do nas. Prawdziwa wielkość w Bożym planie rodzi się wtedy, gdy ktoś potrafi odsunąć się na bok, by Chrystus był widoczny.

Jan mówi o kimś mocniejszym, kto idzie za nim. Nie próbuje zatrzymać uwagi na sobie ani mierzyć własnej wartości tym, ilu ludzi za nim podąża. Jego słowa odsłaniają pokorę, która nie pomniejsza prawdy o sobie, lecz rozpoznaje, komu należy się pierwszeństwo. Obraz rozwiązania rzemyka u sandała mówi o gotowości do najniższej służby. Jan uznaje, że nawet tak skromnego zadania nie jest godny wobec Tego, który nadchodzi. Nie jest to pogarda dla własnego życia, lecz cześć wobec Jezusa, którego znaczenie przekracza posługę Jana. W następnym wersecie Jan odróżnia swój chrzest wodą od chrztu Duchem Świętym, który przyniesie nadchodzący. W tej zapowiedzi jest miejsce dla tajemnicy: Jan zna kierunek, ale nie przypisuje sobie mocy, która należy do Chrystusa. Wiara nie polega tu na posiadaniu pełnej mapy przyszłości. Może zacząć się od wiernego wskazania na Tego, którego działanie przekracza ludzkie możliwości. Jan pozostaje ważnym świadkiem, lecz jego służba otwiera drogę ku komuś większemu. To właśnie w tym ustąpieniu pierwszeństwa jego świadectwo staje się wyraźne.