Ewangelia Marka 1:5 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Marka 1:5 opisuje, jak do Jana Chrzciciela ciągnie cała judzka kraina i mieszkańcy Jerozolimy, a ludzie przyjmują chrzest w rzece Jordan. Tekst nie opowiada o ich historiach, więc każdy z nich pozostaje w tym zdaniu nieznany. Widzimy jednak tłum, który przychodzi nad rzekę ze swoim życiem, z tym, co w nim ciężkie, i z potrzebą, by stanąć przed Bogiem. Najbardziej wybrzmiewają słowa o wyznawaniu grzechów, zapisane prawie mimochodem. Ludzie wypowiadają to, co ich obciąża, a ewangelista łączy to z przyjmowaniem chrztu. Woda nie zmywa więc niewypowiedzianego ciężaru w ciszy, lecz staje się miejscem, gdzie to, co dotąd leżało w środku, zostaje nazwane na głos. Wyznanie nie jest tu czymś ukrytym, tylko wspólnym gestem całego tłumu. Ten obraz nie obiecuje, że wszystkie bolesne sprawy od razu ustąpią. Pokazuje natomiast, że nad wodą ludzie nie stoją ze swoim brzemieniem w milczeniu. Już w tym jest coś ważnego o drodze, na której grzech zostaje wyznany, a nie zamknięty w sercu.

„Ciągnęła do niego cała judzka kraina” — Marek opisuje rozległy rozgłos Jana i niezwykłą skalę odpowiedzi na jego wezwanie. „Cała” i „wszyscy” nie muszą oznaczać, że dosłownie każdy mieszkaniec Judei i Jerozolimy przyszedł nad Jordan. To mocny sposób ukazania, że działalność Jana poruszyła ludzi daleko poza pustynią. Ważne jest jednak nie tylko to, ilu przychodziło, lecz także co działo się przy chrzcie: ludzie wyznawali swoje grzechy. Werset łączy więc widzialny znak w wodzie z uznaniem prawdy o własnym życiu. Chrzest Jana nie jest tu przedstawiony jako samodzielny obrzęd, który automatycznie rozwiązuje problem grzechu. W poprzednim wersecie Marek określa go jako chrzest nawrócenia na odpuszczenie grzechów. To wydarzenie należy też do większej opowieści: Jan przygotowuje drogę Panu, a chwilę później zapowiada mocniejszego od siebie, który będzie chrzcił Duchem Świętym. Tłum nad Jordanem nie jest więc celem samym w sobie. Jego reakcja pokazuje, że wezwanie Jana otwiera ludzi na nadchodzące działanie Boga, nie zastępując Tego, którego Jan zapowiada.

Ludzie wychodzili z miast i wiosek na pustynię, co oznaczało porzucenie wygody i codziennego porządku. Marek opisuje ich wprost: ciągnęła do niego cała judzka kraina oraz wszyscy mieszkańcy Jerozolimy i przyjmowali od niego chrzest w rzece Jordan, wyznając przy tym swoje grzechy. Tekst nie mówi, co działo się w sercu każdego z nich ani jak długo trwała ich droga do Jordanu. Zapisuje jednak wyraźnie, że wyznanie grzechów towarzyszyło chrztowi. Ewangelia Marka 1:4 nazywa ten chrzest chrztem nawrócenia na odpuszczenie grzechów, więc wyznanie otwiera drogę do przebaczenia i nie zastępuje go. Dla codziennego życia płynie stąd prosta lekcja. Nazwanie konkretnej winy, zamiast ogólnikowego mówienia o słabościach, zdejmuje udawanie. Pokora staje się wtedy pierwszym krokiem w stronę Boga. Marek nie przedstawia tych ludzi jako doskonałych. Pokazuje ich jako tych, którzy przychodzą do wody ze swoją prawdą o sobie, i właśnie od tej prawdy zaczyna się ich spotkanie z Bożym przebaczeniem.

U Marka pustynia nie pozostaje miejscem odosobnienia. Głos Jana przyciąga ludzi z Judei i Jerozolimy nad Jordan, gdzie przyjmują chrzest, wyznając grzechy. Wers mówi o szerokim poruszeniu: odpowiedź na wezwanie Jana staje się wspólnym wydarzeniem, nie tylko sprawą pojedynczego serca. Wyznanie grzechów nadaje tej scenie ciężar prawdy. Ludzie nie przychodzą, by ukryć to, co ich obciąża, lecz nazywają je wobec Boga. Woda Jordanu nie jest tu ozdobą opowieści: to miejsce chrztu, związanego z głoszonym przez Jana nawróceniem i odpuszczeniem grzechów. Sam wers nie opisuje jednak dalszych losów tych ludzi ani nie rozstrzyga, co każdy z nich przeżywał. Rzeka gromadzi ludzi, którzy stają wobec własnej winy i potrzeby odnowy. Jest w tym pewna pokora: nikt nie musi przedstawiać się jako wolny od grzechu, by przyjąć wezwanie. Zarazem Jan nie skupia uwagi na sobie. W dalszych słowach wskazuje na mocniejszego, który przyjdzie po nim, a Jezus sam przyjmuje chrzest w Jordanie. Początek Ewangelii ukazuje więc przygotowanie na spotkanie z Tym, ku któremu prowadzi świadectwo Jana.