Ewangelia Marka 1:3 – znaczenie i zastosowanie

Głos na pustyni brzmi jak wezwanie do wielkiego przedsięwzięcia, ale Ewangelia Marka 1:2 pokazuje, że ten ruch ma korzenie w słowie zapowiedzianym dawno wcześniej przez proroka Izajasza. Jan Chrzciciel, o którym mowa w Ewangelii Marka 1:4, głosi chrzest nawrócenia właśnie na pustyni. Ludzie przychodzą do niego ze swoimi grzechami, jak czytamy w Ewangelii Marka 1:5, więc przygotowanie drogi zaczyna się od prawdy o własnym ciężarze. Wołanie „Przygotujcie drogę Panu, Jemu prostujcie ścieżki” ma w sobie coś z pracy na pustkowiu. Trzeba usunąć kamienie, wyrównać nierówności i przejść przez to, co zarasta drogę. Serce obrasta podobnie, gdy żal, wstyd i zmęczenie odkładają się w nim przez lata i zaczynają zasłaniać widok na to, co przed nami. Najbardziej poruszające jest to, że wezwanie skierowane do ludzi wskazuje cel większy od nich samych. Ścieżka nie prowadzi do człowieka, który musi być najpierw doskonały, lecz do Tego, który przychodzi. Obraz pustyni mówi więc nie tylko o trudzie, ale także o tym, że droga ma sens, bo prowadzi ku spotkaniu.

„Przygotujcie drogę Panu” to obraz królewskiego przybycia: droga ma być gotowa na przyjście Tego, który jest ważniejszy od posłańca. W Ewangelii Marka słowa z proroctwa wprowadzają Jana Chrzciciela, ale ich centrum nie stanowi Jan. Jego zadaniem jest wskazać na Jezusa, Syna Bożego, którego przyjście ogłasza już początek Ewangelii. Pustynia jest miejscem głoszenia Jana, a nie przeszkodą, którą ma pokonać Bóg. Obraz prostowania ścieżek mówi o przygotowaniu na spotkanie z Panem. Najbliższy kontekst wyjaśnia, jak to przygotowanie wygląda: Jan głosi chrzest nawrócenia, a ludzie wyznają grzechy. Nie chodzi więc o doskonałość ani o zasłużenie na przyjście Boga, lecz o uznanie prawdy o własnym życiu i zwrócenie się ku Niemu. Warto zachować rozróżnienie między posłańcem a Tym, którego zapowiada. Jan nie stawia siebie w centrum; mówi o kimś mocniejszym, komu nie jest godzien służyć nawet w najniższy sposób. Werset łączy zatem wezwanie do przygotowania z obietnicą przyjścia: droga ma być prostowana, ponieważ Pan sam nadchodzi. To nie człowiek wyznacza cel tej drogi, lecz Jezus.

Ewangelia Marka zaczyna się od głosu, który rozbrzmiewa nie w mieście, lecz na pustyni. Ten głos nie wzywa do wielkich czynów. Prosi o przygotowanie drogi dla Pana, czyli o uporządkowanie tego, co ma przed Nim stanąć. Słowo „prostujcie” niesie konkretny obraz. Ścieżka wśród skał i zakrętów wymaga wyrównania, żeby można było nią iść bez potknięć. W codzienności oznacza to sprawy bardzo przyziemne. Ktoś może zerwać z długo odkładaną nieuczciwością w pracy, inny oddać dług, a jeszcze inny usiąść do rozmowy, którą od miesięcy odkłada się na później. Warto zauważyć, że sam werset nie mówi, kto i ile musi przygotować. Mówi o wezwaniu i o celu. Następny wiersz pokazuje, że Jan Chrzciciel głosi chrzest nawrócenia na odpuszczenie grzechów (Ewangelia Marka 1:4). Wezwanie do przygotowania drogi pozostaje jednak jedno. Ścieżka prowadzi dokądś. Porządek ma sens, ponieważ wskazuje kierunek przybycia Pana. Może właśnie w tym tkwi praktyczna mądrość tego wersetu: codzienne wybory zyskują cel, gdy stają się drogą dla Pana.

„Głos wołającego na pustyni” rozbrzmiewa w miejscu, gdzie nie ma miejskiego zgiełku ani ludzkich zabezpieczeń. Marek nie przedstawia jednak pustyni jako celu. To tam Jan przygotowuje drogę dla Pana, a jego wezwanie otwiera opowieść o Jezusie, Synu Bożym. Cisza pustkowia staje się przestrzenią, w której można usłyszeć, że Bóg przychodzi. Przygotować drogę znaczy tutaj prostować ścieżki dla kogoś, kto nadchodzi. Jan głosi chrzest nawrócenia, a ludzie wyznają grzechy. Obraz drogi nie oznacza, że człowiek może rozporządzać Bożym przyjściem. Pokazuje raczej, że spotkanie z Panem domaga się prawdy: nieukrywania tego, co krzywe, i zgody na przemianę. W codzienności może to przybrać postać uczciwego uznania wyrządzonej krzywdy, zamiast osłaniania jej wymówkami. Wezwanie jest skierowane do wielu: „Przygotujcie drogę Panu”. Wiara nie zamyka się więc w prywatnym wnętrzu; wspólnota także uczy się prostować swoje ścieżki. Jan pozostaje głosem poprzedzającym mocniejszego od siebie. Jego zadaniem nie jest skupiać uwagę na sobie, lecz wskazać Tego, którego przyjście nadaje drodze ostateczny kierunek.