Ewangelia Marka 1:40 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu opowieść o uzdrowieniu trędowatego przez Chrystusa. Czytamy ją również w Ewangelii Mateusza 8:2–4. Uczy nas, jak przychodzić do Chrystusa. Powinniśmy przychodzić tak jak ten trędowaty, z głęboką pokorą. Upadł na kolana i błagał Chrystusa. Niezależnie od tego, czy oddawał Mu boską cześć jako Bogu, czy po prostu okazywał wielki szacunek potężnemu prorokowi, miał właściwą postawę.

Ci, którzy chcą otrzymać miłosierdzie od Chrystusa, powinni Go czcić i przychodzić do Niego z pokorą i czcią. Powinni też przychodzić z mocną wiarą w Jego moc. Trędowaty powiedział, że Chrystus może go oczyścić. Choć zewnętrznie Chrystus wyglądał skromnie i niepozornie, człowiek ten wierzył w Jego moc, a tym samym także w to, że został posłany przez Boga. Nie wierzył jedynie ogólnie, że Chrystus może wszystko, jak w Ewangelii Jana 11:22, lecz odniósł tę wiarę do własnej potrzeby: Chrystus może go oczyścić. My również powinniśmy tak czynić i odnosić moc Chrystusa do własnej sytuacji.

Trędowaty przyszedł także z poddaniem się woli Chrystusa, mówiąc: „Panie, jeśli chcesz”. Nie wynikało to z wątpliwości, czy Chrystus troszczy się o cierpiących. Człowiek ten przemawiał jak pokorny żebrak i powierzał swoją sprawę Chrystusowi. Uczymy się tu również, czego możemy oczekiwać od Chrystusa: że stanie się nam według naszej wiary. Jego słowa nie miały formy ułożonej modlitwy, a jednak Chrystus przyjął je jako prośbę.

Serdeczne, wierne zaufanie Chrystusowi połączone z poddaniem się Jego woli stanowią potężne błaganie o miłosierdzie. Chrystus ulitował się nad tym człowiekiem. Marek dodaje tę informację, by pokazać, że Chrystus posługuje się swoją mocą z litości dla potrzebujących. Powód, dla którego pomaga, bierze się z Niego samego. Nie ma w nas niczego, czym zasługiwalibyśmy na Jego przychylność. Jest tylko nasza niedola, która czyni nas tymi, którym można okazać miłosierdzie. Wszystko, co dla nas czyni, czyni z największą czułością.

Chrystus wyciągnął rękę i dotknął trędowatego. Okazał swoją moc i skierował ją ku temu cierpiącemu człowiekowi. Gdy uzdrawia dusze, Chrystus naprawdę ich dotyka. Gdy mówiono, że królowa może uzdrowić chorego przez dotyk, powtarzano: „Ja dotykam, Bóg uzdrawia”. Chrystus jednak zarówno dotyka, jak i uzdrawia. Następnie powiedział: „Chcę, bądź oczyszczony”. Jego moc działała przez słowo, co pokazuje, jak zwykle dokonuje się duchowe uzdrowienie. Bóg posyła swoje słowo i uzdrawia (Księga Psalmów 107:20), a Jego słowo oczyszcza i uświęca, czyli czyni ludzi świętymi i oddzielonymi dla Boga (Ewangelia Jana 15:3; Ewangelia Jana 17:17).

Biedny trędowaty powiedział: „Jeśli chcesz”, lecz Chrystus szybko rozwiał jego wątpliwość: „Chcę”. Chrystus najchętniej obdarza błogosławieństwem tych, którzy najchętniej powierzają się Jego rękom. Człowiek ten zaufał Jego mocy, mówiąc, że może go oczyścić, a Chrystus pokazał, jak w pełni moc ta działa w odpowiedzi na wiarę. Przemówił z autorytetem: „Bądź oczyszczony”. Moc natychmiast towarzyszyła Jego słowu, a uzdrowienie dokonało się w jednej chwili. Trąd od razu zniknął i nie pozostał po nim żaden ślad.

Uczymy się również, co należy czynić po otrzymaniu miłosierdzia od Chrystusa. Powinniśmy przyjmować Jego polecenia razem z Jego darami. Po uzdrowieniu trędowatego Chrystus surowo go napomniał. Użyte słowo jest bardzo mocne: oznacza, że zobowiązał go do czegoś z całą powagą, wręcz z groźbą. Nie sądzę, by chodziło tu o późniejsze polecenie, by zachował milczenie, bo zostało ono wspomniane osobno w Ewangelii Marka 1:44. Raczej chodzi o napomnienie podobne do tego, które Chrystus skierował do człowieka uzdrowionego przy sadzawce Betesda: „Nie grzesz już więcej, aby ci się coś gorszego nie przydarzyło” (Ewangelia Jana 5:14). Trąd często był karą za określone grzechy, jak w przypadku Miriam, Gechaziego i Uzjasza.

Kiedy więc Chrystus uzdrowił trędowatego, ostrzegł go przed zgubnymi skutkami powrotu do grzechu. Najpierw polecił mu, by pokazał się kapłanowi. Własny osąd kapłana o uzdrowionym trędowatym miał stać się świadectwem na rzecz Chrystusa i pokazać, że jest On Mesjaszem, obiecanym Zbawicielem (Ewangelia Mateusza 11:5). Po drugie, zanim to zrobi, miał nikomu o tym nie mówić. Pokazuje to pokorę Chrystusa i Jego wyrzeczenie się własnych korzyści. Nie szukał własnej chwały, nie krzyczał ani nie rozgłaszał swej działalności (Księga Izajasza 42:2). To także dobry przykład dla nas, byśmy nie szukali własnej chwały (Księga Przysłów 25:27).

Nie miał rozgłaszać tej wiadomości, ponieważ przyciągnęłaby do Chrystusa jeszcze więcej ludzi, a tłumy już były zbyt wielkie. Chrystus nie odmawiał pomocy nikomu, kto do Niego przychodził, ale chciał działać po cichu, nie wzbudzając niepotrzebnego poruszenia. Nie chciał obrażać władz, zakłócać porządku ani robić czegokolwiek, co mogłoby wyglądać na popisywanie się czy zabieganie o ludzkie pochwały. Nie potrafię z całą pewnością powiedzieć, co sądzić o późniejszej decyzji trędowatego, by rozgłaszać tę wiadomość wszędzie. Skromne prośby ludzi pokornych ich bliscy często spełniają lepiej niż oni sami. Nie zawsze też mamy obowiązek zachowywać w tajemnicy to, o czym ktoś poprosił nas skromnie, by nie mówić.

Trędowaty powinien był posłuchać polecenia Chrystusa, choć niewątpliwie miał dobre intencje, gdy rozgłosił wiadomość o uzdrowieniu. Skutek był taki, że wokół Chrystusa zgromadziły się tak wielkie tłumy, iż nie mógł już jawnie wchodzić do miasta. Nie stało się tak jeszcze z powodu prześladowań, bo w tamtym czasie nie groziło Mu niebezpieczeństwo. Tłum był po prostu tak wielki, że ulice nie mogły go pomieścić. Dlatego Chrystus musiał udawać się na odludne miejsca: na górę (Ewangelia Marka 3:13) i nad jezioro (Ewangelia Marka 4:1). Pokazuje to, jak wielkim błogosławieństwem było dla nas to, że Chrystus odszedł i posłał Pocieszyciela, Ducha Świętego. Jego fizyczna obecność mogła być tylko w jednym miejscu naraz, a nawet tam tłumy przybywające ze wszystkich stron nie mogły się do Niego zbliżyć. Dzięki swojej duchowej obecności jest jednak ze swoim ludem, gdziekolwiek ten się znajduje, i przychodzi do niego w każdym miejscu.