Ewangelia Marka 1:29 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach znajdujemy szczegółowy opis jednego z cudów dokonanych przez Chrystusa: uzdrowienia teściowej Piotra, która miała gorączkę. O tym wydarzeniu czytaliśmy już w Ewangelii Mateusza. Zwróć uwagę, że Chrystus nie przestał działać, gdy Jego imię stało się znane w całej okolicy, jak niektórzy sądzą, że mogą postąpić, kiedy już zdobędą rozgłos. Nadal czynił dobro, bo właśnie taki był Jego cel, a nie własna chwała.

Wyszedł z synagogi, gdzie nauczał i uzdrawiał z boskim autorytetem, a mimo to swobodnie rozmawiał z ubogimi rybakami, którzy za Nim szli. Nie uważał, że to poniżej Jego godności. Powinniśmy mieć w sobie tę samą pokorę. Poszedł do domu Piotra, zapewne zaproszony na gościnę, na jaką stać było ubogiego rybaka, i przyjął to zaproszenie. Apostołowie porzucili wszystko dla Chrystusa, ale to, co posiadali, nie musiało ich od Niego oddzielać. Mogli nadal korzystać ze swojego dobytku ze względu na Niego.

Chrystus uzdrowił chorą teściową Piotra. Gdziekolwiek przychodzi, przychodzi czynić dobro i hojnie wynagradza każde przyjęcie, jakiego doznaje. Zwróć uwagę, jak całkowite było to uzdrowienie. Kiedy gorączka ustąpiła, kobieta nie była osłabiona, jak często bywa po chorobie. Ta sama ręka, która ją uzdrowiła, dodała jej sił, dzięki czemu mogła im usługiwać. Uzdrowienie ma przygotowywać nas do działania, abyśmy ze względu na Chrystusa mogli służyć Jemu i tym, którzy do Niego należą.

Następnie otrzymujemy ogólny opis wielu uzdrowień: Chrystus leczył chorych i wypędzał demony. Działo się to wieczorem, po szabacie, kiedy zaszło słońce. Być może wielu zwlekało z przyprowadzeniem do Niego chorych aż do końca szabatu, ale ich wahanie nie powstrzymało ich przed przyjściem do Chrystusa. Pokazał On, że uzdrawianie w szabat jest dozwolone, lecz ci, których to niepokoiło, mogli przyjść w innym czasie.

Przyszło wielu ludzi. Całe miasto zgromadziło się u drzwi, jak ubodzy czekający na dar. Tłum przyciągnęło uzdrowienie, którego Chrystus dokonał w synagodze. Kiedy widzimy, że inni doświadczają dobra ze strony Chrystusa, powinno to pobudzać także nas, by Go szukać. Teraz wschodzi Słońce sprawiedliwości, niosąc uzdrowienie w swoich promieniach, i ludzie będą się do Niego garnąć. Za Chrystusem szli ludzie nie tylko do synagogi, lecz także do prywatnego domu. Tam, gdzie On jest, powinni być również Jego słudzy i ci, którzy potrzebują Jego pomocy. A kiedy po szabacie kończy się wspólne uwielbienie, nadal powinniśmy trzymać się blisko Jezusa Chrystusa. Uzdrawiał zarówno publicznie, jak i od domu do domu, podobnie jak Paweł nauczał.

Chrystus okazał także wielką moc uzdrawiania. Uzdrawiał wszystkich, których do Niego przyprowadzono, bez względu na ich liczbę. Nie ograniczał się do jednego rodzaju choroby. Leczył ludzi dotkniętych rozmaitymi dolegliwościami, bo Jego słowo było lekarstwem na każdą ranę. W domu dokonał też tego samego rodzaju cudu co w synagodze: wypędził wiele demonów i nie pozwalał im mówić. Sprawiał, że demony wiedziały, kim jest, i uciszał je. Można też rozumieć te słowa tak, że nie pozwalał im twierdzić, iż Go znają. Nie pozwalał kolejnym demonom powtarzać tego, co powiedziały wcześniej (Ewangelia Marka 1:24): że wiedzą, kim jest.

Potem oddalił się, by modlić się na osobności, dając nam przykład modlitwy w ukryciu. Jako Bóg był adresatem modlitw, a jako człowiek sam się modlił. Choć publicznie oddawał chwałę Bogu i czynił dobro, znajdował też czas, by przebywać sam na sam ze swoim Ojcem. W ten sposób wypełniał całą sprawiedliwość. Zwróć uwagę, kiedy Chrystus się modlił: rano, nazajutrz po szabacie. Kiedy szabat się kończy, nie powinniśmy odkładać pobożności aż do kolejnego szabatu. Nawet jeśli nie idziemy do synagogi, każdego dnia powinniśmy przychodzić przed tron łaski. Szczególnie warto zrobić to rano po szabacie, aby zachować dobre wrażenia z tego dnia. Był to także poranek pierwszego dnia tygodnia, któremu Chrystus później nadał szczególne znaczenie, zmartwychwstając o świcie.

Modlił się wcześnie, na długo przed świtem. Podczas gdy inni spali w swoich łóżkach, On się modlił, jak prawdziwy Syn Dawida, który od rana szuka Boga i kieruje ku Niemu swoją modlitwę, a nawet wstaje o północy, by składać dziękczynienie. Mówi się, że poranek sprzyja nauce, a nie mniej sprzyja wzrastaniu w wierze. Kiedy umysł jest najbardziej rześki i pełen sił, warto przeznaczyć czas na pobożność. Temu, co pierwsze i najlepsze, powinniśmy oddawać to, co pierwsze i najlepsze.

Miejscem modlitwy Chrystusa było ustronne miejsce, być może poza miastem albo w cichym ogrodzie czy budynku gospodarczym. Choć nie groziło Mu rozproszenie ani pycha, oddalił się, by dać przykład zgodny z własną nauką: kiedy się modlisz, wejdź do swojego pokoju. Modlitwa w ukryciu powinna rzeczywiście pozostawać w ukryciu. Ci, którzy wykonują najwięcej publicznej pracy, i to pracy najlepszego rodzaju, nadal muszą spędzać czas sam na sam z Bogiem. Powinni odchodzić w ustronne miejsce, by z Nim rozmawiać i trwać z Nim w bliskiej relacji.

Potem Chrystus wrócił do publicznej działalności. Uczniowie sądzili, że wstali wcześnie, ale zastali swojego Mistrza, który wstał przed nimi. Zapytali, dokąd poszedł, ruszyli za Nim do ustronnego miejsca i zastali Go na modlitwie. Powiedzieli Mu, że wielu ludzi Go szuka, bo czekało wielu chorych potrzebujących Jego pomocy. „Wszyscy Cię szukają” — oznajmili. Cieszyli się, że ich Mistrz już zyskał popularność, i chcieli, by pozostał tam, gdzie byli, zwłaszcza że było to ich rodzinne miasto. Często faworyzujemy miejsca, które znamy i do których jesteśmy przywiązani.

Chrystus odpowiedział jednak, że Kafarnaum nie może zatrzymać dla siebie nauczania i cudów Mesjasza. Muszą udać się do pobliskich miasteczek i wsi, aby i tam głosił oraz czynił cuda, bo po to przyszedł. Nie przyszedł, by pozostać w jednym miejscu, lecz by wędrować i czynić dobro. Nawet mieszkańcy izraelskich wsi będą opowiadać o sprawiedliwych czynach Pana (Księga Sędziów 5:11). Chrystus nie tracił z oczu celu, dla którego przyszedł, i konsekwentnie go realizował. Nie pozwalał, by odwróciły Go od niego naciski ani życzenia przyjaciół. Głosił więc w synagogach całej Galilei, a dla potwierdzenia i umocnienia swojego nauczania wypędzał demony. Nauczanie Chrystusa prowadzi do klęski szatana.