Ewangelia Marka 1:14 – znaczenie i zastosowanie

To ogólny opis nauczania Chrystusa w Galilei. Wcześniej Jan przedstawia nauczanie Jezusa w Judei, w rozdziałach 2 i 3 swojej Ewangelii, o czym pozostali ewangeliści nie wspominają. Opisują głównie wydarzenia w Galilei, ponieważ mieszkańcy Jerozolimy słabiej znali ten region.

Zwróćmy najpierw uwagę na to, kiedy Jezus rozpoczął nauczanie w Galilei: po uwięzieniu Jana Chrzciciela. Gdy Jan zakończył swoje świadectwo, rozpoczął je Jezus. Uwięzienie sług Chrystusa nie powstrzyma Jego Ewangelii. Jeśli jedni zostaną odsunięci od służby, inni zostaną powołani, być może jeszcze lepiej przygotowani, by kontynuować to samo dzieło.

Zwróćmy następnie uwagę na to, co Jezus głosił: Ewangelię o Królestwie Bożym. Chrystus przyszedł, aby ustanowić Boże panowanie wśród ludzi, tak by mu się poddali i zostali przez nie zbawieni. Czynił to, głosząc Ewangelię, której towarzyszyła moc Boża. Główne prawdy, które zwiastował, były następujące: nadszedł wyznaczony czas i Królestwo Boże jest blisko. To nawiązuje do Starego Testamentu, w którym obiecano królestwo Mesjasza i wyznaczono czas jego nadejścia. Ludzie nie znali tych proroctw wystarczająco dobrze ani nie dość uważnie odczytywali znaki czasu, by sami to dostrzec, dlatego Chrystus ich ostrzegł. Wyznaczony czas był już bliski. Bóg miał objawić wielkie światło, życie i miłość. Miał rozpocząć się nowy sposób postępowania z ludźmi, znacznie bardziej duchowy i niebiański niż wszystko, czego dotąd doświadczyli. Bóg wyznacza czas. Gdy nadejdzie jego pełnia, Królestwo Boże będzie blisko, bo widzenie ma swój wyznaczony czas i spełni się dokładnie wtedy, kiedy postanowił Bóg, choć nam może się wydawać, że się opóźnia.

Z tej prawdy Chrystus wyprowadził najważniejsze obowiązki. Powiedział ludziom, jaki nastał czas, aby wiedzieli, co powinien uczynić Izrael. Niemądrze oczekiwali, że Mesjasz przyjdzie w zewnętrznej chwale i mocy, nie tylko po to, by uwolnić naród żydowski spod panowania Rzymu, lecz także by Izrael panował nad sąsiadami. Gdy więc usłyszeli, że Królestwo Boże jest blisko, sądzili, że powinni przygotować się do wojny, zwycięstwa i zdobycia ziemskiej władzy. Chrystus powiedział im jednak, że w obliczu nadchodzącego Królestwa muszą się nawrócić i uwierzyć Ewangelii. Złamali moralne prawo Boże i nie mogli zostać zbawieni na podstawie przymierza niewinności, ponieważ zarówno Żydzi, jak i poganie podlegają winie. Musieli więc uchwycić się przymierza łaski, czyli miłosiernego postanowienia, przez które Bóg zbawia grzeszników, i odpowiedzieć tak, jak ono tego wymaga: nawrócić się do Boga i uwierzyć w naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Nawrócenie oznacza żal z powodu grzechów i odwrócenie się od nich. Wiara oznacza przyjęcie przebaczenia za grzechy. Przez nawrócenie oddajemy chwałę Stwórcy, którego obraziliśmy, a przez wiarę oddajemy chwałę Odkupicielowi, który przyszedł wybawić nas od grzechów. Te dwie rzeczy muszą iść w parze. Nie wolno sądzić, że zmiana postępowania zbawi nas bez zaufania sprawiedliwości i łasce Chrystusa. Nie wolno też sądzić, że zaufanie Chrystusowi zbawi nas bez przemiany serca i życia. Chrystus połączył nawrócenie z wiarą i nikt nie powinien ich rozdzielać. Wspierają się nawzajem: nawrócenie pobudza wiarę, a wiara sprawia, że nawrócenie przybiera prawdziwie ewangeliczny kształt. Szczerość obu powinna być widoczna w uważnym, posłusznym życiu zgodnym ze wszystkimi Bożymi przykazaniami. Tak rozpoczęło się głoszenie Ewangelii i tak trwa do dziś. Wezwanie wciąż brzmi: nawróćcie się, wierzcie i żyjcie w nawróceniu oraz wierze.

Następnie Chrystus występuje jako nauczyciel i powołuje uczniów (w Ewangelii Marka 1:16–20). Chrystus będzie miał naśladowców. Jeśli zakłada szkołę, będą w niej uczniowie. Jeśli wznosi sztandar, będą pod nim żołnierze. Jeśli głosi, będą słuchacze. Skutecznie zadbał o to, bo wszyscy, których dał Mu Ojciec, z pewnością do Niego przyjdą.

Do budowania swojego Królestwa Chrystus wybrał to, co w świecie słabe i niemądre. Nie powołał ludzi z wielkiej żydowskiej rady ani ze szkół rabinicznych, lecz zwykłych rybaków znad jeziora. Dzięki temu wyraźnie było widać, że moc należy do Boga, a nie do nich.

Chrystus nie potrzebuje ludzkiej pomocy, a jednak chętnie posługuje się ludźmi przy budowaniu swojego Królestwa. Czyni tak, aby obcować z nami w sposób bliski i zrozumiały, a nie budzący lęk. W Jego Królestwie przywódcy i władcy mają pochodzić spośród nas (w Księdze Jeremiasza 31:21).

Chrystus darzy szacunkiem tych, którzy mają niską pozycję w świecie, a zarazem są pilni w pracy i życzliwi wobec siebie nawzajem. Tacy byli mężczyźni, których powołał. Zastał ich przy pracy, razem. Pracowitość i jedność są dobre i miłe, a tam Pan Jezus udziela błogosławieństwa, mówiąc: „Pójdźcie za Mną”.

Zadaniem sług Ewangelii jest łowić dusze i zdobywać je dla Chrystusa. Ludzie w swoim naturalnym stanie są zgubieni. Błąkają się bez celu po rozległym morzu tego świata i niosą ich jego prądy. Są bez pożytku. Bawią się w wodach jak Lewiatan, wielkie stworzenie morskie, a nieraz, niczym ryby w morzu, niszczą się nawzajem. Gdy słudzy Ewangelii ją głoszą, zarzucają sieć do wody (w Ewangelii Mateusza 13:47). Niektórzy zostają zebrani i wyciągnięci na brzeg, choć większość się wymyka. Rybacy ciężko pracują i narażają się na niebezpieczeństwo; podobnie jest ze sługami Ewangelii. Potrzebują mądrości. Nawet jeśli wiele połowów nie przynosi niczego, muszą wytrwać w pracy.

Ci, których Chrystus powołuje, mają wszystko zostawić i pójść za Nim, a Jego łaska skłania ich do tego. Nie oznacza to, że trzeba natychmiast porzucić świat. Trzeba jednak trzymać się go z dystansem i zrezygnować z wszystkiego, co przeszkadzałoby w posłuszeństwie Chrystusowi albo szkodziło duszy, gdybyśmy to zachowali. Marek zaznacza, że Jakub i Jan zostawili nie tylko ojca, o czym wspomina Mateusz, lecz także najemników. Być może byli im bliscy jak bracia, skoro razem pracowali i spędzali miło czas. Dla Chrystusa trzeba więc niekiedy zostawić nie tylko krewnych, lecz także towarzyszy i dawnych przyjaciół. Ten szczegół może też świadczyć o trosce o ojca: synowie nie zostawili go bez pomocy, lecz pozostali przy nim najemni pracownicy. Grocjusz uważa, że wzmianka ta pokazuje, iż ich praca przynosiła dochód, skoro zatrudniali pomocników, a ich odejście oznaczało utratę ich pracy. Mimo to zostawili wszystko.

Oto szczegółowy opis nauczania Chrystusa w Kafarnaum, jednym z miast Galilei. Jan Chrzciciel wybrał pustynię jako miejsce głoszenia i dobrze postąpił, przynosząc tam pożytek. Nie oznacza to jednak, że Jezus musiał działać tak samo. Zamiary i możliwości sług Ewangelii mogą się bardzo różnić, a jednak jedni i drudzy mogą wypełniać swoje powołanie i dobrze służyć. Gdy Chrystus przybył do Kafarnaum, od razu podjął tam swoją działalność i skorzystał z pierwszej sposobności, by głosić Ewangelię.

Ci, którzy uważnie myślą o tym, jak wiele mają do zrobienia i jak mało czasu im pozostało, nie będą chcieli go marnować.

Chrystus starannie przestrzegał szabatu. Nie polegało to na kurczowym trzymaniu się tradycji starszych ani na gubieniu się w szczegółowych rozważaniach o odpoczynku szabatowym. Oddawał mu cześć w lepszy sposób: poświęcał się dziełu właściwemu temu dniowi, ponieważ odpoczynek szabatowy został ustanowiony właśnie w tym celu.

Szabat należy uświęcać przez wspólne nabożeństwo, gdy tylko jest taka możliwość. To święty dzień, który powinno wyróżniać święte zgromadzenie ludu Bożego. Była to dawna, dobra praktyka (w Dziejach Apostolskich 13:27 i w Dziejach Apostolskich 15:21). W szabat, czyli w każdy kolejny szabat, Jezus udawał się do synagogi.

Podczas szabatowych zgromadzeń należy głosić Ewangelię i nauczać prawdy, która jest w Jezusie, tych, którzy chcą się uczyć. Chrystus różnił się od wszystkich innych nauczycieli. Nie nauczał jak uczeni w Piśmie, którzy powtarzali prawo Mojżesza z pamięci, niczym uczniowie recytujący lekcję. Nie rozumieli go naprawdę ani nie byli nim poruszeni, dlatego ich nauczanie nie płynęło z serca i nie miało prawdziwego autorytetu. Chrystus nauczał jak Ten, który ma władzę, zna zamysł Boga i został posłany, aby go objawić.

W nauczaniu Chrystusa jest wiele rzeczy, które nas zdumiewają. Im częściej go słuchamy, tym więcej mamy powodów, by je podziwiać.