Ewangelia Łukasza 9:37 – znaczenie i zastosowanie

Ta część opowieści w Ewangeliach Mateusza i Marka następuje bezpośrednio po przemienieniu Chrystusa i Jego rozmowie z uczniami. Łukasz podaje, że wydarzyło się to następnego dnia, gdy schodzili z góry. Pasuje to do przypuszczenia, że Chrystus przemienił się nocą. Wygląda na to, że choć nie rozbili namiotów, jak proponował Piotr, znaleźli jednak schronienie, by odpocząć w nocy.

Dopiero następnego dnia zeszli z góry, a wtedy Chrystus zastał swoich uczniów w pewnym zamieszaniu, choć nie tak wielkim, jakie ogarnęło lud po zejściu Mojżesza z Synaju. Kiedy mądrzy i dobrzy ludzie korzystają z czasu odosobnienia, powinni zastanowić się, czy nie są potrzebni przy swoich publicznych obowiązkach.

Po pierwsze, zwróćmy uwagę, jak chętnie ludzie przyjęli Chrystusa, gdy do nich wrócił. Nie było Go krótko, a mimo to wielu ludzi wyszło Mu na spotkanie, tak jak przy innych okazjach wielu za Nim podążało. Zgadzało się to z zapowiedzią, że narody będą się do Niego garnąć.

Po drugie, zobaczmy, jak usilnie ojciec chłopca cierpiącego na napady prosił Chrystusa o pomoc (Ewangelia Łukasza 9:38). „Błagam Cię, spójrz na mojego syna” — powiedział. Była to pokorna prośba i wystarczyła. Jedno pełne współczucia spojrzenie Chrystusa wystarczy, by wszystko naprawić. Powinniśmy przyprowadzać do Chrystusa siebie i swoje dzieci, prosząc Go, by spojrzał na nas miłosiernie.

Ojciec dodał: „To mój jedyny syn”. Ci, którzy mają wiele dzieci, mogą łagodzić jeden smutek radością z pozostałych. Jeśli jednak dziecko jest jedyne, żal może przynieść na myśl miłość Boga, który dał nam swojego jedynego Syna. Jednorodzony znaczy: jedyny Syn.

Po trzecie, zwróćmy uwagę, jak straszny był stan chłopca (Ewangelia Łukasza 9:39). Był pod władzą złego ducha, który go porywał. Taka choroba budzi większy lęk niż dolegliwości wynikające z naturalnych przyczyn. Gdy napad przychodził niespodziewanie, chłopiec nagle krzyczał, a te krzyki musiały nieraz przeszywać serce jego ojca. Zły duch szarpał nim, poturbował go i ledwie go opuszczał, jakby przed odejściem chciał jeszcze raz śmiertelnie go pochwycić.

Jak wiele cierpienia doświadczają ludzie w tym świecie i jak wielką krzywdę wyrządza szatan tam, gdzie zyskuje władzę. Szczęśliwi są jednak ci, którzy mogą przyjść do Chrystusa!

Po czwarte, zwróćmy uwagę na słabość wiary uczniów. Chrystus dał im władzę nad duchami nieczystymi, a jednak nie potrafili wypędzić tego ducha (Ewangelia Łukasza 9:40). Być może zwątpili w moc, którą mieli się posługiwać, podali w wątpliwość otrzymany autorytet albo nie modlili się tak, jak powinni. Chrystus zganił ich, mówiąc: „O pokolenie niewierne i przewrotne”. Doktor Clarke odczytuje te słowa jako naganę skierowaną do samych uczniów, jakby Chrystus pytał: „Czy nadal będziecie tak niewierni i nieufni, że nie zdołacie wykonać misji, którą wam powierzyłem?”.

Po piąte, zobaczmy, jak pełne było uzdrowienie, którego Chrystus dokonał na chłopcu (Ewangelia Łukasza 9:42). Chrystus może uczynić to, czego nie potrafią Jego uczniowie. Jezus zgromił ducha nieczystego właśnie wtedy, gdy ten najbardziej szalał. Diabeł rzucił dziecko na ziemię i szarpał nim, jakby chciał je rozerwać. Jedno słowo Chrystusa uzdrowiło chłopca i naprawiło szkody wyrządzone przez diabła.

Czytamy też, że Chrystus oddał go ojcu. Kiedy nasze dzieci wracają do zdrowia, powinniśmy przyjmować je tak, jakby zostały nam oddane na nowo. Powinniśmy witać je tak, jakby wróciły ze śmierci do życia, jakbyśmy otrzymywali je po raz pierwszy. Pociechą jest przyjąć je z ręki Chrystusa i widzieć, jak oddaje je nam z powrotem. Jakby mówił: „Weź to dziecko i okaż wdzięczność. Weź je i wychowuj dla Mnie, bo znów otrzymujesz je ode Mnie. Weź je, ale nie przywiązuj do niego zbyt mocno serca”. Rodzice powinni przyjmować dzieci od Chrystusa, pamiętając o tych przestrogach, a potem z pociechą ponownie powierzać je Jego rękom.