Ewangelia Łukasza 9:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, w jaki sposób Chrystus szerzył swoją Ewangelię i sprawiał, że jej światło stawało się znane i pełne mocy. Sam wcześniej nauczał i uzdrawiał, ale mógł przebywać tylko w jednym miejscu naraz. Dlatego wysłał teraz swoich dwunastu uczniów, którzy zostali już na tyle dobrze przygotowani, by nauczać innych i przekazywać im to, co sami otrzymali od Pana.

Wysłał ich, aby głosili królestwo Boże, czyli panowanie Mesjasza, które miało wkrótce zostać ustanowione. Mieli wyjaśniać jego duchową naturę i cel oraz zachęcać ludzi, by do niego dołączyli. Ponieważ to orędzie było nowe i zaskakujące, a przy tym bardzo różniło się od nauk uczonych w Piśmie i faryzeuszów, Chrystus dał im również moc czynienia cudów (Ewangelia Łukasza 9:1–2). Udzielił im władzy nad wszystkimi demonami — licznymi, podstępnymi, gwałtownymi i zatwardziałymi. Zamierzał całkowicie obalić królestwo ciemności, dlatego dał im władzę nad każdym złym duchem. Dał im też moc leczenia chorób i uzdrawiania chorych. Dzięki temu ich orędzie łatwiej przyjmowano, a oni mogli przekonywać zarówno umysł, jak i serce.

Chrystus wskazał im również, jak mają pełnić tę misję podczas krótkiej nieobecności. Po pierwsze, nie mieli zabiegać o to, by robić na ludziach wrażenie swoim wyglądem. Teraz, gdy zaczynali działać samodzielnie, mieli zachować prosty strój, który nosili, gdy podążali za Nim. Mieli wyruszyć tak, jak stali, bez przebierania się, a nawet bez zabierania dodatkowych sandałów.

Po drugie, mieli zaufać Bożej opatrzności i życzliwości przyjaciół, którzy mogli zapewnić im to, czego potrzebowali. Nie mieli zabierać ze sobą chleba ani pieniędzy, lecz wierzyć, że niczego im nie zabraknie. Chrystus nie chciał, by Jego uczniowie wstydzili się przyjmować pomocy od tych, którzy ich gościli. Później jednak Paweł uznał, że w niektórych sytuacjach należy postąpić inaczej, i pracował własnymi rękami, by nie być dla nikogo ciężarem.

Po trzecie, nie mieli ciągle zmieniać miejsca pobytu, jakby sądzili, że gospodarze mają już ich dość. Nie mieli powodu tak myśleć, ponieważ arka, czyli symbol obecności Boga, była gościem, który zawsze odpłacał gospodarzom dobrem. Mieli pozostać w pierwszym domu, który ich przyjął, aż do wyjazdu z danego miasta. Dzięki temu ludzie wiedzieliby, gdzie ich znaleźć, przyjaciele mieliby pewność, że są gotowi służyć, a przeciwnicy widzieliby, że uczniowie nie wstydzą się swojej misji ani się jej nie boją.

Po czwarte, mieli przemawiać z autorytetem zarówno do tych, którzy ich przyjmowali, jak i do tych, którzy ich odrzucali (Ewangelia Łukasza 9:5). Gdyby w jakimś miejscu odmówiono im gościny, a władze nie pozwoliły im tam pozostać, mieli odejść. Nie mieli narzucać się takim ludziom ani narażać się na niebezpieczeństwo. Zarazem mieli pozostawić ich pod Bożym sądem, strząsając pył ze swoich nóg na świadectwo przeciwko nim. Miało to dowodzić, że posłańcy Ewangelii przybyli do nich i zaoferowali im łaskę oraz pokój. Gdyby później zginęli w niewierze, sami ponosiliby winę za to, że odrzucili ich przesłanie.

Uczniowie uczynili to, co nakazał im Chrystus. Odeszli od Niego, choć wciąż towarzyszyła im Jego duchowa obecność, a także Jego spojrzenie i moc. Wędrowali po miejscowościach, każdy przemierzając wyznaczony sobie obszar, głosząc Ewangelię i wszędzie uzdrawiając. Ich dzieło było takie samo jak dzieło ich Mistrza: przynosili dobro duszom i ciałom.

Widzimy też niepokój i zamęt Heroda. To, że Chrystus mógł udzielić swojej mocy innym, którzy działali w Jego imieniu i z Jego upoważnienia, stanowiło mocny dowód, że jest Mesjaszem. Pokazywało, że potrafi nie tylko sam czynić cuda, lecz także uzdalniać do tego innych. Wieść o Nim szerzyła się jeszcze bardziej, a światło Słońca sprawiedliwości jaśniało wyraźniej, odbijając się nawet w tak prostych i niewykształconych ludziach jak apostołowie, którzy nie mieli niczego, co mogłoby ich wyróżniać, poza tym, że przebywali z Jezusem (Dzieje Apostolskie 4:13).

Widok takich ludzi uzdrawiających chorych w imię Jezusa głęboko poruszył tych, którzy na nich patrzyli. Zaczęli snuć różne przypuszczenia. Choć nie były trafne, mówili o Jezusie z pewnym szacunkiem. Niektórzy sądzili, że jest Janem Chrzcicielem, który niedawno cierpiał i zginął za sprawę Bożą, a teraz powrócił do życia i otrzymał nagrodę za swoje cierpienie. Inni myśleli, że zmartwychwstał jeden z dawnych proroków, który dawno temu cierpiał w tej samej sprawie. Jeszcze inni mówili, że pojawił się Eliasz, prorok, który został wzięty żywcem do nieba na ognistym rydwanie (Ewangelia Łukasza 9:7–8).

To również bardzo niepokoiło Heroda. Gdy usłyszał o wszystkim, czego dokonywał Chrystus, odezwało się w nim sumienie obciążone winą i był gotów przyznać tłumowi rację, że Jan zmartwychwstał. Myślał, że pozbył się Jana i już nigdy nie będzie musiał się nim przejmować, ale się mylił. Albo Jan powrócił do życia, albo pojawił się ktoś inny, obdarzony duchem i mocą Jana, bo Bóg nigdy nie pozostaje bez świadków. Herod pytał: „Co mam teraz zrobić? Ściąłem Janowi głowę, ale kim jest ten człowiek? Czy kontynuuje dzieło Jana, czy przyszedł pomścić jego śmierć? Jan chrzcił, a ten nie. Jan nie czynił cudów, a ten je czyni, przez co wydaje się jeszcze groźniejszy niż Jan”.

Ci, którzy sprzeciwiają się Bogu, popadają w coraz większy zamęt. Herod nadal chciał zobaczyć Jezusa, niezależnie od tego, czy był podobny do Jana. Mógł jednak łatwo rozwiać swoje wątpliwości, gdyby dowiedział się tego, co wiedziało wielu innych: Jezus nauczał i czynił cuda na długo przed ścięciem Jana, nie mógł więc być Janem wskrzeszonym z martwych. Herod chciał Go zobaczyć, ale dlaczego sam do Niego nie poszedł? Najpewniej uważał, że nie wypada mu iść do Jezusa ani nawet po Niego posłać. Miał już dość Jana Chrzciciela i nie chciał mieć do czynienia z kolejnymi ludźmi, którzy potępiali grzech. Chciał zobaczyć Jezusa, ale nie czytamy, by spotkał Go wcześniej niż podczas Jego procesu. Wtedy Herod i jego żołnierze szydzili z Jezusa (Ewangelia Łukasza 23:11).

Gdyby Herod posłuchał własnych przekonań i poszedł wtedy zobaczyć Jezusa, być może zaszłaby w nim dobra przemiana. Odkładał to jednak, a jego serce stawało się coraz twardsze. Kiedy w końcu zobaczył Jezusa, był uprzedzony do Niego tak samo jak inni.