Ewangelia Łukasza 9:27 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają tuż po wezwaniu do naśladowania, w którym Jezus mówi o codziennym niesieniu krzyża i o tym, że kto chce zachować swoje życie, straci je. Ci, którzy tego słuchali, byli w drodze, a nie na mecie, i ich zmęczenie czy niepokój mogły być równie prawdziwe jak ich wiara. W tym świetle zapowiedź brzmi jak słowo skierowane do ludzi w trakcie wędrówki. Tekst mówi o „niektórych” z tych, którzy stoją, a nie o wszystkich. Nie wskazuje, kim są ci ludzie ani kiedy nastąpi zapowiedziane widzenie. Chrześcijańskie wykładnie rozchodzą się w tym punkcie. Część czytelników łączy to zdanie z przemienieniem opisanym w dalszej części rozdziału, inni widzą w nim zapowiedź zesłania Ducha Świętego albo przyjścia królestwa w szerszym, dalekosiężnym sensie. Ta różnica nie odbiera jednak wagi temu, co najważniejsze: Bóg nie zostawia ludzi bez zapowiedzi tego, co jeszcze przed nimi. Najbardziej poruszające jest to, że królestwo zostaje ukazane jako rzeczywistość, którą można zobaczyć w zwykłym czasie oczekiwania. Obietnica nie zdejmuje z drogi trudu, ale pokazuje, że czekanie ma swój kierunek i że w nim może trwać nadzieja, a nie pustka.

Zapowiedź Jezusa brzmi paradoksalnie: niektórzy obecni nie umrą, zanim zobaczą królestwo Boże. Nie oznacza to, że wszyscy stojący przy Nim dożyją końca historii ani że śmierć zostaje im odjęta. Kluczowe jest słowo „zobaczą”: uczniowie mają jeszcze za życia ujrzeć objawienie Bożego panowania. Najbliższy kontekst podsuwa konkretny obraz. Około ośmiu dni później Jezus zabiera Piotra, Jana i Jakuba na górę, gdzie Jego wygląd się przemienia, a Mojżesz i Eliasz ukazują się w chwale. Scena ta pozwala odczytać przemienienie jako zapowiedź i widzialny znak królestwa. Nie wyczerpuje jednak wszystkich możliwych interpretacji: inni chrześcijańscy czytelnicy widzą w słowach Jezusa także odniesienie do Jego zmartwychwstania, wywyższenia i dalszego rozwoju misji uczniów. Ważne jest, że obietnica pada po słowach o niesieniu krzyża i utracie życia z powodu Jezusa. Królestwo nie oznacza więc łatwego triumfu ani uniknięcia cierpienia. Uczniowie mają rozpoznać Bożą chwałę pośród drogi, która prowadzi przez odrzucenie i śmierć. Werset łączy przyszłą nadzieję z wydarzeniami, które zaczynają odsłaniać jej rzeczywistość.

Jezus mówi w tym wersecie o królestwie Bożym jako o czymś, co uczniowie zobaczą jeszcze za życia niektórych z nich. Tekst nie podaje daty ani sposobu tego objawienia. Mówi tylko, że część słuchaczy doczeka chwili, w której królestwo stanie się widoczne. Najwięcej światła rzuca to, co następuje po nim. Według Ewangelii Łukasza 9:28 osiem dni później Jezus wchodzi na górę z Piotrem, Janem i Jakubem, a podczas modlitwy zmienia się wygląd Jego twarzy. Wielu chrześcijan widzi w przemienieniu zapowiedź tego królestwa. Inni wskazują zmartwychwstanie, zesłanie Ducha Świętego albo ostateczne przyjście Chrystusa. Ta różnica interpretacji jest realna, bo sam tekst nie rozstrzyga sporu. Bliski kontekst wnosi jeszcze jedno. Tuż wcześniej Jezus mówi, że kto chce iść za Nim, ma codziennie brać swój krzyż (Ewangelia Łukasza 9:23). Królestwo, które się objawia, nie odbiera więc zwyczajnych dni. Stawia w nich pytanie o wierność. Ten werset nie podaje kalendarza. Pokazuje, że królestwo ma swój czas, a uczniowie są w drodze do niego przez dni, które wydają się zwyczajne.

Jezus mówi o królestwie Bożym tuż po wezwaniu, by iść za Nim drogą krzyża. Obietnica, że niektórzy obecni zobaczą królestwo, zanim umrą, nie usuwa powagi cierpienia ani śmierci. Otwiera jednak perspektywę, w której krzyż nie jest ostatnim słowem. Dalszy ciąg Ewangelii wskazuje na Piotra, Jana i Jakuba, którzy kilka dni później ujrzeli przemienionego Jezusa. Jego chwała stała się dla nich widzialna, choć nie w pełni odsłaniała tajemnicę królestwa. Obok Jezusa ukazali się Mojżesz i Eliasz, a rozmowa dotyczyła Jego odejścia w Jerozolimie. Chwała i droga ku śmierci pozostają tu blisko siebie. To ważne dla uczniów, którzy słyszą o codziennym krzyżu i utracie życia z powodu Jezusa. Królestwo nie jest obietnicą łatwego ocalenia od bólu ani nagrodą za doczesny sukces. W osobie Jezusa jego obecność już się odsłania, choć pełnia pozostaje przed nimi. Jak światło widziane na chwilę na górze, daje prawdziwą nadzieję, nie wyjaśniając całej drogi. Słowa te uczą patrzeć na cierpienie w świetle Chrystusa, którego chwała nie omija krzyża, lecz przechodzi przez niego.