Ewangelia Łukasza 9:20 – znaczenie i zastosowanie

Jezus zadaje to pytanie po modlitwie na osobności, a wcześniej słyszy, co o Nim mówią tłumy. Teraz zwraca się do tych, którzy byli z Nim najbliżej. Jest w tym coś bardzo osobistego, bo nie chodzi już o cudze opinie, lecz o to, co uczniowie sami w sobie noszą. W Ewangelii Łukasza 9:20 słyszymy krótką odpowiedź Piotra: „Za Mesjasza Bożego”. Te trzy słowa wyznają wiarę, ale nie tłumaczą jeszcze wszystkiego, co ona będzie oznaczać. Zwraca uwagę, że Piotr wyznaje prawdę, zanim zrozumie jej koszt. Zaraz potem, w Ewangelii Łukasza 9:22, Jezus mówi o cierpieniu i odrzuceniu, a w Ewangelii Łukasza 9:23 o codziennym dźwiganiu krzyża. W tej sekwencji widać coś łagodnego: wiara nie musi być pełna, by być szczera, a droga z Jezusem odsłania się stopniowo. Ta prawda nie jest jednak lekka, bo wiąże się z oddaniem życia, o którym mówi Ewangelia Łukasza 9:24. Pytanie skierowane do uczniów nie zamyka rozmowy ani nie domaga się natychmiastowej odpowiedzi. Towarzyszy im w czasie, gdy ich poznanie Mistrza dopiero dojrzewa, i to właśnie czyni je tak ludzkim.

Jezus najpierw pyta uczniów, co mówią o Nim tłumy, a potem kieruje pytanie do nich samych: „A wy za kogo Mnie uważacie?”. To przesunięcie jest istotne. Tłumy opisują Go przez znane im postacie: Jana Chrzciciela, Eliasza albo jednego z dawnych proroków. Piotr nie wybiera kolejnej analogii. Nazywa Jezusa „Mesjaszem Bożym” — tym, którego Bóg posyła jako swojego pomazańca. Wyznanie Piotra jest trafne, ale dalszy kontekst pokazuje, że trafny tytuł nie oznacza jeszcze pełnego zrozumienia misji Jezusa. Zaraz potem Jezus zapowiada odrzucenie, śmierć i zmartwychwstanie Syna Człowieczego. Jego mesjańska droga nie odpowiada więc prostemu wyobrażeniu triumfu: prowadzi przez cierpienie ku zmartwychwstaniu. Łukasz nie unieważnia odpowiedzi Piotra, lecz ukazuje, jak Jezus nadaje jej właściwy sens. Nazwać Go Mesjaszem to rozpoznać, kim jest; zrozumieć, co to znaczy, wymaga uwzględnienia drogi, którą sam zapowiada. Dlatego ten werset jest punktem zwrotnym: uczniowie przechodzą od cudzych opinii do własnego wyznania, a opowieść od razu koryguje możliwe wyobrażenia o zbawieniu jako łatwym zwycięstwie.

Jezus pyta uczniów o ich własne zdanie. Wcześniej przytoczyli opinie tłumów: Jan Chrzciciel, Eliasz, jeden z dawnych proroków (Ewangelia Łukasza 9:19). Teraz odpowiedź musi należeć do nich. Piotr mówi krótko: „Za Mesjasza Bożego”. Nie powtarza tego, co słyszał od innych. Wyznaje to, co zobaczył i czego doświadczył przy Jezusie. Ta prawda ma wymiar bardzo praktyczny. Wiara przejęta tylko z domu albo z tłumu zwykle słabnie przy pierwszym poważnym trudzie. Ktoś, kto odpowiada na to pytanie własnym życiem, zaczyna od małych wyborów: uczciwości w pracy, dotrzymania słowa, modlitwy w zwykły dzień tygodnia. Jezus nie obiecuje jednak łatwej drogi. Zaraz po wyznaniu mówi o cierpieniu i odrzuceniu (9:22), a potem o codziennym niesieniu krzyża (9:23). Odpowiedź Piotra zostaje więc sprawdzona w zwyczajnych dniach, a nie tylko w chwilach wielkiego uniesienia. Jezus przypomina też, że kto chce zachować swoje życie, straci je (9:24). Wyznanie z Ewangelii Łukasza 9:20 nie kończy się na jednym zdaniu. Staje się odpowiedzią, którą codziennie trzeba potwierdzać w działaniu.

Pytanie Jezusa pada pośród modlitwy i pośród uczniów, którzy słyszeli już o Jego nauczaniu i widzieli znaki. Najpierw mówią o Nim tłumy: jedni widzą Jana Chrzciciela, inni Eliasza, jeszcze inni proroka. Piotr odpowiada inaczej: „Za Mesjasza Bożego”. W krótkim wyznaniu rozpoznaje, że Jezus jest Tym, którego Bóg posłał. To rozpoznanie nie oznacza jednak, że Piotr rozumie już całą drogę Mesjasza. Zaraz potem Jezus zapowiada odrzucenie, śmierć i zmartwychwstanie, a następnie mówi o krzyżu tych, którzy chcą za Nim iść. Tytuł „Mesjasz” nie obiecuje więc łatwego triumfu ani osłony przed cierpieniem. Wskazuje na Boże dzieło, którego pełny kształt uczniowie dopiero mają poznać. Wyznanie Piotra przypomina próg: otwiera się za nim droga, której nie da się sprowadzić do opinii o Jezusie ani do podziwu dla Jego mocy. Chrześcijańska nadzieja widzi w tej drodze także kres śmierci, bo zapowiedź zmartwychwstania należy do słów Jezusa. Tutaj wiara zaczyna się od rozpoznania, kim On jest, i dojrzewa w świetle tego, co sam objawia o swoim losie.