Ewangelia Łukasza 9:10 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw widzimy, jak Dwunastu zdaje swojemu Mistrzowi sprawę z wykonanej pracy. Nie było ich długo, ale po powrocie opowiedzieli Mu wszystko, czego dokonali, tak jak słudzy powinni zdawać sprawę z powierzonego im zadania. Mówili o tym, co zrobili, aby w razie błędu następnym razem mogli postąpić lepiej.

Następnie widzimy, że przez krótki czas mogli odpocząć. Jezus zabrał ich ze sobą i udał się z nimi na ubocze, w ustronne miejsce, by mogli wytchnąć po pracy i nie być nieustannie pod presją. Ten, który wyznaczył sługom i pracownikom czas odpoczynku, pragnie, by odpoczywali także Jego słudzy. Ci, którzy służą publicznie i czynią wiele dobra dla innych, potrzebują czasem odosobnienia, by odpocząć fizycznie, a przez rozmyślanie odnowić siły przed dalszą pracą.

Widzimy też, jak ludzie przychodzą do Jezusa i jak serdecznie ich przyjmuje. Poszli za Nim nawet na pustkowie, bo tam, gdzie jest Chrystus, nie ma pustkowia. Choć zakłócili odpoczynek, który zaplanował dla siebie i uczniów, Jezus i tak ich przyjął (Ewangelia Łukasza 9:11). Dobra gorliwość może usprawiedliwić niewielką nieuprzejmość. Tak było w przypadku Chrystusa i tak powinno być także w naszym przypadku. Choć przyszli w niedogodnej chwili, Jezus dał im to, po co przyszli.

Mówił im o Królestwie Bożym, o jego prawach, których mieli przestrzegać, i błogosławieństwach, które mogli otrzymać. Uzdrawiał też tych, którzy potrzebowali uzdrowienia i przyszli do Niego, świadomi swojej potrzeby. Niezależnie od tego, jak długo trwała choroba, jak bezradni byli lekarze i jak ubodzy czy niepozorni byli chorzy, Chrystus ich uzdrawiał. W Chrystusie jest uzdrowienie dla wszystkich, którzy go potrzebują, zarówno dla duszy, jak i dla ciała. Chrystus wciąż ma władzę nad chorobami ciała i uzdrawia swoich, gdy potrzebują uzdrowienia. Czasem jednak widzi, że bardziej niż uzdrowienia potrzebujemy choroby, bo potrzebuje jej nasza dusza. Wtedy musimy być gotowi przez pewien czas znosić cierpienie, skoro jest ono potrzebne. Gdy zaś widzi, że potrzebujemy uzdrowienia, otrzymamy je. Nawet śmierć służy Mu do uwolnienia świętych od wszelkiej choroby. Chrystus uzdrawia duchowe choroby swoją łaską i pocieszeniem, dając każdemu to, czego wymaga jego sytuacja. Przynosi ulgę w każdej potrzebie.

Wreszcie widzimy, jak Chrystus w pełni zatroszczył się o tłum, który przy Nim pozostał. Pięcioma chlebami i dwiema rybami nakarmił pięć tysięcy mężczyzn. Historię tę poznaliśmy już trzy razy i jeszcze do niej wrócimy. To jedyny cud naszego Zbawiciela opisany przez wszystkich czterech Ewangelistów. Możemy dostrzec w nim kilka ważnych rzeczy.

Ci, którzy wiernie podążają za Chrystusem drogą posłuszeństwa, nawet gdy muszą z czegoś zrezygnować lub utracić doczesne wygody ze względu na sprawy Boże, są pod Jego szczególną opieką. Mogą ufać Jahwe-Jireh, co znaczy: „Pan zapewni”. Bóg nie pozwoli, by tym, którzy się Go boją i wiernie Mu służą, zabrakło czegokolwiek naprawdę dobrego.

Nasz Pan Jezus miał szczodre i otwarte serce. Uczniowie chcieli odesłać ludzi, żeby mogli zdobyć coś do jedzenia, ale Chrystus powiedział, by to oni dali im jeść. Innymi słowy: niech podzielą się tym, co mają, na ile tylko wystarczy; wszyscy mogą z tego skorzystać. W ten sposób nauczył zarówno sług, jak i chrześcijan gościnności bez narzekania (Pierwszy List Piotra 4:9). Ci, którzy mają niewiele, powinni zrobić z tym, co mają, tyle, ile mogą. Często właśnie w ten sposób to, czym się dzielą, zaczyna wystarczać na więcej. Bywa, że ten, kto rozdaje, sam zyskuje.

Jezus Chrystus ma nie tylko lekarstwo, lecz także pokarm dla wszystkich, którzy przychodzą do Niego z wiarą. Nie tylko uzdrawia potrzebujących i leczy choroby duszy, ale też karmi tych, którzy potrzebują pożywienia. Podtrzymuje życie duchowe, zaspokaja jego potrzeby i pragnienia. Chrystus zadbał nie tylko o to, by ocalić duszę od śmierci z powodu choroby grzechu, ale też o to, by karmić ją ku życiu wiecznemu i umacniać do wszelkiej duchowej służby.

Wszystkie dary Chrystusa Kościół powinien przyjmować w należytym porządku. Jezus polecił, by ludzie usiedli w grupach po pięćdziesięciu (Ewangelia Łukasza 9:14). Ewangelista podaje wielkość każdej grupy, ponieważ Chrystus tak zarządził, by łatwiej rozdzielić pokarm i policzyć zgromadzonych.

Gdy korzystamy z dobrodziejstw życia, powinniśmy wznosić wzrok ku niebu. Chrystus tak uczynił, by nauczyć nas tego samego. Powinniśmy uznać, że otrzymujemy te dary od Boga i że na nie nie zasługujemy. Wszystko, co mamy, i wszelka pociecha, jaką z tego czerpiemy, zawdzięczamy pośrednictwu Chrystusa: temu, że stanął między Bogiem a nami, aby usunąć przekleństwo i ustanowić pokój z Bogiem. Powinniśmy też polegać na Bożym błogosławieństwie, które sprawia, że te dary służą naszemu dobru, i prosić o to błogosławieństwo.

Błogosławieństwo Chrystusa może sprawić, że z niewielu rzeczy można wiele osiągnąć. Niewielki majątek sprawiedliwego jest lepszy niż bogactwo wielu niegodziwych. Prosty posiłek z ziół jest lepszy niż tuczony wół.

Tych, których Chrystus karmi, nasyca. Tym, którym daje, zapewnia dość. W Nim jest dostatek dla wszystkich i dla każdego z osobna. Nasyca każdą głodną duszę i obficie obdarza ją dobrocią swojego domu. Zebrano pozostałe kawałki, by pokazać nam, że w domu naszego Ojca jest chleba dość, a nawet więcej niż dość. U Niego niczego nam nie brakuje ani nie otrzymujemy mniej, niż potrzeba.