Ewangelia Łukasza 22:7 – znaczenie i zastosowanie

Jakże pełnej nadziei sceny moglibyśmy się tu spodziewać! Podczas Święta Przaśników, które trwało siedem dni, Chrystus czynił wiele dobra, nauczając w świątyni, a ludzie chętnie słuchali Go każdego ranka. Teraz jednak ta działalność została przerwana. Musiał zająć się innym dziełem, a przez swoje cierpienie miał uczynić jeszcze więcej dobra, bo ani dni cierpienia Chrystusa, ani dni cierpienia Jego Kościoła nie są dniami straconymi.

Najpierw widzimy przygotowania do spożycia przez Chrystusa Paschy z uczniami właśnie w dniu Przaśników, kiedy zgodnie z Prawem należało zabić baranka paschalnego (Ewangelia Łukasza 22:7). Chrystus żył pod Prawem i zachowywał jego nakazy, szczególnie dotyczące Paschy. Czynił to, by nauczyć nas posłuszeństwa także nakazom Ewangelii, zwłaszcza Wieczerzy Pańskiej, i byśmy ich nie zaniedbywali. Możliwe, że tego ranka poszedł nauczać do świątyni, a Piotra i Jana wysłał inną drogą do miasta, żeby przygotowali Paschę.

Osoby, którym słudzy lub pomocnicy wykonują wiele codziennych obowiązków, nie powinny sądzić, że dzięki temu mogą pozostawać bezczynne. Przeciwnie, powinno je to skłaniać do większego zaangażowania w sprawy duchowe i służbę innym. Chrystus dokładnie wskazał dwóm uczniom, dokąd mają pójść (Ewangelia Łukasza 22:9–10). Mieli iść za człowiekiem niosącym dzban wody, a on miał zaprowadzić ich do domu. Chrystus mógł opisać ten dom wprost, ale dał im niezwykły znak, aby nauczyć ich ufać Bożemu prowadzeniu krok po kroku.

Uczniowie wyruszyli, nie wiedząc, dokąd idą ani za kim podążają. Gdy dotarli do domu, mieli poprosić gospodarza o pomieszczenie, a on miał im je chętnie wskazać (Ewangelia Łukasza 22:11–12). Nie wiemy, czy był to dom przyjaciela, czy miejsce ogólnodostępne. Uczniowie znaleźli jednak przewodnika, dom i pomieszczenie dokładnie tak, jak powiedział Chrystus (Ewangelia Łukasza 22:13). Ci, którzy postępują zgodnie ze słowem Chrystusa, nie muszą obawiać się rozczarowania. Przygotowali wszystko do Paschy, tak jak im polecono (Ewangelia Łukasza 22:11).

Po drugie, widzimy, jak Pascha jest obchodzona zgodnie z Prawem. Gdy nadeszła pora wieczerzy, Jezus zasiadł do stołu, prawdopodobnie na jego honorowym miejscu, wraz z dwunastoma apostołami, wśród których był Judasz. Nie został jeszcze odsunięty, bo człowiek może nadal zachowywać pozory religijności, choć jego serce jest pełne zła. Dopóki grzech nie stanie się jawnym zgorszeniem, taki człowiek może nadal korzystać z zewnętrznych przywilejów związanych z wyznawaniem wiary. Judasz dopuścił się już zdrady w sercu i w czynach, ale nie wyszła ona jeszcze na jaw, dlatego Chrystus pozwolił mu zasiąść z pozostałymi do Paschy.

Zwróćmy uwagę, z jaką radością Chrystus przystąpił do tej Paschy. Chciał nauczyć nas, byśmy z takim samym pragnieniem przystępowali do Wieczerzy Pańskiej (Ewangelia Łukasza 22:15). „Gorąco pragnąłem spożyć tę Paschę z wami, zanim będę cierpiał”. Wiedział, że będzie ona początkiem Jego cierpienia, a jednak pragnął jej, bo służyła chwale Jego Ojca i naszemu wybawieniu. Jako Pośrednik, stojący między Bogiem a ludźmi, z radością wypełniał nawet tę część woli Bożej. Czy powinniśmy ociągać się ze służbą dla Niego, skoro On tak chętnie działał dla naszego zbawienia?

Widzimy tu także Jego miłość do uczniów. Chciał spożyć Paschę razem z nimi, aby mogli pobyć na osobności, bez nikogo innego. Wkrótce miał ich opuścić, ale bardzo pragnął podzielić się z nimi tym posiłkiem, zanim będzie cierpiał, jakby pociecha tej chwili miała pomóc Mu przejść przez cierpienie i łatwiej je znieść. Pascha ewangeliczna, przyjmowana przez wiarę w Jezusa Chrystusa, jest mocnym przygotowaniem na cierpienie, próby, a nawet samą śmierć.

Podczas tej wieczerzy Chrystus pożegnał się także ze wszystkimi obchodami Paschy. Pokazał w ten sposób, że prawo ceremonialne, czyli dawny system zewnętrznych przepisów religijnych, dobiega końca. Pascha była jedną z najwcześniejszych i najważniejszych jego części (Ewangelia Łukasza 22:16). „Nie będę jej już spożywał, aż się wypełni w Królestwie Bożym”. Wypełniła się, gdy Chrystus, nasza Pascha, został za nas złożony w ofierze (Pierwszy List do Koryntian 5:7). Ten znak i cień ustąpił miejsca rzeczywistości, która nadeszła w Królestwie Bożym.

Pascha wypełniła się także w Wieczerzy Pańskiej, ewangelicznym ustanowieniu, w którym znalazła swój sens i dopełnienie. Po wylaniu Ducha uczniowie często obchodzili tę wieczerzę, jak widzimy w Dziejach Apostolskich 2:42 i 2:46. Spożywali ją, a o Chrystusie można powiedzieć, że jadł z nimi, bo w tym ustanowieniu łączyła ich z Nim prawdziwa duchowa wspólnota. Mówi się, że zasiada On z nimi do wieczerzy, a oni z Nim (Apokalipsa św. Jana 3:20). Pełne znaczenie tej wieczerzy ujawni się jednak w Królestwie chwały, gdy cały duchowy Izrael Boży zostanie uwolniony od śmierci i grzechu oraz wprowadzony do ziemi obiecanej.

To, co powiedział o baranku paschalnym, Chrystus powtarza teraz w odniesieniu do wina paschalnego, kielicha błogosławieństwa, czyli dziękczynienia, którym wszyscy dzielili się pod koniec posiłku. Wziął kielich, podziękował za wyzwolenie Izraela z Egiptu i ocalenie pierworodnych, a następnie powiedział: „Weźcie go i podzielcie między sobą” (Ewangelia Łukasza 22:17). Nie mówi tego później o kielichu sakramentalnym, kielichu nowego przymierza w Jego krwi. Tamten kielich prawdopodobnie został podany każdemu z osobna, aby każdy mógł odnieść jego znaczenie do swojej duszy. Kielich paschalny miał jednak wkrótce zostać odłożony, dlatego Chrystus powiedział w istocie: „Użyjcie go, jak chcecie, bo więcej nie będzie nam potrzebny” (Ewangelia Łukasza 22:18). „Nie będę już pił z owocu winorośli, aż przyjdzie Królestwo Boże”. To znaczy, nie weźmie już udziału w tym dawnym obrzędzie, dopóki nie zostanie dany Duch. Wtedy uczniowie będą wspominać podczas Wieczerzy Pańskiej o wiele większe wybawienie, którego zapowiedzią były zarówno wyzwolenie z Egiptu, jak i sama Pascha.

Królestwo Boże było już tak bliskie, że wkrótce nie będzie im potrzebna dawna uczta. Śmierć Chrystusa następnego dnia miała otworzyć drogę.

Tak jak Chrystus chętnie porzucił dawne święta Prawa, których naturalnym zwieńczeniem była Pascha, na rzecz świąt ewangelicznych, zarówno duchowych, jak i sakramentalnych, tak samo mogą postępować wierzący. Gdy chrześcijanie są powoływani do przejścia z Kościoła na ziemi, który wciąż toczy walkę, do Kościoła w niebie, który odniósł zwycięstwo, powinni z radością zamienić nawet duchowe uczty, a tym bardziej sakramentalne, na ucztę wieczną.

Wtedy ustanowiona została Wieczerza Pańska (Ewangelia Łukasza 22:19–20). Pascha i wybawienie Izraela z Egiptu były jedynie znakami zapowiadającymi Chrystusa, który miał przyjść i przez swoją śmierć wyzwolić nas od grzechu, śmierci i władzy szatana. W najwyższym sensie ludzie nie będą już mówić: „Żyje Pan, który wyprowadził nas z ziemi egipskiej”, bo o wiele większe wybawienie przyćmi tamto. Wieczerza Pańska została więc ustanowiona na pamiątkę Chrystusa, który już przyszedł i przez swoją śmierć nas wyzwolił. W tym ustanowieniu Jego śmierć zostaje nam szczególnie ukazana.

Łamanie chleba przypomina o ciele Chrystusa, które zostało za nas złamane jako ofiara. Ofiary składane zgodnie z Prawem nazywano chlebem naszego Boga (Księga Kapłańska 21:6, 21:8, 21:17). Jezus powiedział: „To jest moje ciało, które jest za was wydane”. Podczas Wieczerzy uczestniczymy także w uczcie z tej ofiary: mamy ją przyjąć dla siebie i czerpać z niej pociechę oraz dobrodziejstwa. Ten chleb, wydany za nas, zostaje nam również dany jako pokarm dla duszy. Nic nie pokrzepia i nie nasyca duszy bardziej niż prawda, że Chrystus dokonał przebłagania, czyli zadośćuczynienia za winę grzechu, i że mamy udział w tym przebłaganiu. Chleb został za nas złamany i wydany, aby zadośćuczynić za winę naszych grzechów, a nam zostaje podany, by zaspokoić pragnienia naszych dusz. Czynimy to na pamiątkę tego, co Chrystus zrobił dla nas, gdy umarł, a także jako świadectwo tego, co czynimy, gdy łączymy się z Nim w wiecznym przymierzu, podobnie jak kamień, który Jozue ustawił na świadectwo (Księga Jozuego 24:27).

Krew Chrystusa, przez którą dokonało się przebłaganie, jest przedstawiona przez wino w kielichu, bo „krew dokonuje przebłagania za duszę” (Księga Kapłańska 17:11). Kielich wina jest znakiem Nowego Testamentu, czyli nowego przymierza zawartego z nami. Upamiętnia cenę, jaką Chrystus zapłacił, aby je ustanowić, i potwierdza obietnice przymierza, które w Nim są „Tak” i „Amen”. Ma to pokrzepiać i odświeżać nasze dusze, niczym wino rozweselające serce.

Wspominając przelaną krew Chrystusa, musimy widzieć w niej krew przelaną za nas. Była nam potrzebna, przyjmujemy ją i pokładamy nadzieję w płynących z niej dobrodziejstwach. „Umiłował mnie i wydał samego siebie za mnie”. Myśląc o Nowym Testamencie, musimy zawsze kierować wzrok ku krwi Chrystusa, bo to ona nadała przymierzu życie i daje nam pewność wszystkich jego obietnic. Bez krwi Chrystusa nigdy nie mielibyśmy Nowego Testamentu. A bez Nowego Testamentu nie zrozumielibyśmy, co oznacza przelana za nas krew Chrystusa.