Ewangelia Łukasza 22:1 – znaczenie i zastosowanie

Nadszedł rok odkupienia, wyznaczony przez Boga w Jego mądrym, odwiecznym planie. Wierni od dawna wyczekiwali go jako pociechy Izraela. Po wielu epokach przemian i oczekiwania wreszcie nadeszła ta długo obiecana chwila (Księga Izajasza 63:4). Warto zauważyć, że odkupienie rozpoczęło się w pierwszym miesiącu tego roku. Odkupiciel pragnął dokończyć swoje dzieło i czuł się przynaglany, by je ukończyć. W tym samym miesiącu, w tym samym dniu, gdy Bóg wyprowadził Izraela z Egiptu przez Mojżesza, na początku miesięcy (Księga Wyjścia 12:2), Chrystus został wydany, aby zapowiedź i jej wypełnienie były zgodne.

Chrystus zostaje wydany, gdy zbliża się święto Przaśników (Ewangelia Łukasza 22:1). Mniej więcej wtedy, gdy rozpoczynały się przygotowania do tego święta, przygotowywano również naszą Paschę, która miała być złożona w ofierze za nas. Widzimy tu, jak spiskują przeciwko Niemu Jego zaprzysięgli wrogowie (Ewangelia Łukasza 22:2). Arcykapłani, przeznaczeni do świętej służby, oraz uczeni w Piśmie, znani ze swojej wiedzy, szukali sposobu, by Go zabić, siłą lub podstępem. Gdyby mogli postąpić według własnej woli, zrobiliby to szybko, lecz bali się ludu, zwłaszcza że widzieli, jak chętnie tłum słucha teraz nauczania Jezusa.

Do ich spisku przyłączył się też fałszywy uczeń i pomógł im: Judasz, zwany Iskariotą. Został opisany jako jeden z Dwunastu, zaszczytnego i szczególnego grona uczniów. Zaskakuje, że Chrystus, który zna wszystkich ludzi, wybrał do tego grona zdrajcę. Jeszcze bardziej zdumiewa to, że ktoś, kto tak dobrze Go znał, mógł stać się tak niegodziwy. Chrystus miał jednak mądre i święte powody, by uczynić Judasza swoim uczniem. Wiemy też, jak doszło do tego, że ktoś tak dobrze znający Chrystusa postanowił Go zdradzić: w Judasza wstąpił szatan (Ewangelia Łukasza 22:3). Było to dzieło diabła, który chciał zniszczyć misję Chrystusa i ugodzić Go w głowę, lecz skończyło się jedynie zranieniem pięty Chrystusa.

Każdy, kto zdradza Chrystusa, Jego prawdę lub Jego drogi, ulega naciskowi szatana. Judasz wiedział, jak bardzo arcykapłani chcieli pojmać Chrystusa. Wiedział też, że nie zdołają tego bezpiecznie zrobić bez pomocy kogoś, kto znał miejsca, w których Chrystus udawał się na modlitwę i odpoczynek. Dlatego sam poszedł do nich i złożył im propozycję (Ewangelia Łukasza 22:4). Trudno powiedzieć, czy większą szkodę wyrządzają królestwu Chrystusa siła i knowania jawnych wrogów, czy zdrada i egoizm tych, którzy udają przyjaciół. W rzeczywistości bez takich fałszywych przyjaciół wrogowie nie mogliby odnosić sukcesów tak często. Gdy Judasz rozmawia na osobności z arcykapłanami, szykuje się coś złego. Ich spotkania nie prowadzą do niczego dobrego.

Tak wyglądało ich porozumienie. Judasz miał wydać Chrystusa i zaprowadzić ich do miejsca, w którym mogliby Go pojmać bez wywoływania publicznego zamieszania. Im bardzo to odpowiadało. W zamian mieli dać mu pieniądze, na co i on chętnie przystał (Ewangelia Łukasza 22:5). Uzgodnili zapłatę, a po zawarciu umowy Judasz zaczął szukać sposobnej chwili, by Go zdradzić. Prawdopodobnie wypytywał Piotra i Jana, którzy byli bardziej związani ze swoim Mistrzem niż on, gdzie Jezus będzie w określonym czasie i dokąd uda się po Passze. Nie dość szybko nabrali wobec niego podejrzeń. W taki czy inny sposób Judasz wkrótce znalazł sposobność, której szukał, i wybrał czas oraz miejsce pojmania, z dala od tłumu i bez wywoływania zamieszania.