Ewangelia Łukasza 20:39 – znaczenie i zastosowanie

Uczeni w Piśmie nauczali i objaśniali Prawo. Szacunek budziły ich mądrość i pozycja, ale większość z nich była wrogo nastawiona do Chrystusa i Jego Ewangelii. Tym razem jednak niektórzy z nich Go słuchali, a te wersety ukazują cztery rzeczy na ich temat.

Po pierwsze, pochwalili odpowiedź Chrystusa udzieloną saduceuszom w sprawie zmartwychwstania. Niektórzy uczeni w Piśmie powiedzieli: „Nauczycielu, dobrze powiedziałeś” (Ewangelia Łukasza 20:39). W tej sprawie Chrystusa poparli nawet Jego przeciwnicy. Uczeni w Piśmie byli Mu wrodzy, ponieważ nie przestrzegał tradycji starszych, lecz gdy bronił podstawowych prawd i praktyk religijnych, przyznali, że odpowiedział dobrze. Wielu ludzi podających się za chrześcijan nie okazuje nawet takiej bezstronności.

Po drugie, napełniły ich podziw i lęk wobec Chrystusa, Jego mądrości i autorytetu (Ewangelia Łukasza 20:40). Nie śmieli już zadawać Mu kolejnych pytań, bo widzieli, że nikt, kto staje z Nim do sporu, nie może Mu dorównać. Jego uczniowie, choć słabi, wciąż zadawali Mu pytania, bo chcieli się od Niego uczyć. Saduceusze natomiast, którzy występowali przeciw Jego nauce, nie śmieli już o nic Go pytać.

Po trzecie, nie potrafili odpowiedzieć na pytanie o Mesjasza, czyli Chrystusa (Ewangelia Łukasza 20:41). Pisma jasno wskazywały, że Mesjasz będzie Synem Dawida, a wiedział o tym nawet niewidomy (Ewangelia Łukasza 18:39). Dawid nazywał jednak Mesjasza swoim Panem, władcą i dobroczyńcą (Ewangelia Łukasza 20:42, 44). Słowa „Pan powiedział do mojego Pana” oznaczają, że Bóg skierował je do Mesjasza (Księga Psalmów 110:1). Jeśli więc Mesjasz jest potomkiem Dawida, dlaczego Dawid nazywa Go swoim Panem? A jeśli jest Panem Dawida, dlaczego nazywamy Go Synem Dawida? Chrystus pozostawił ich z tym pytaniem do namysłu, lecz nie umieli rozwiązać pozornej sprzeczności. Z pomocą Boga możemy ją rozwiązać: Chrystus był Panem Dawida jako Bóg, a Synem Dawida jako człowiek. Był zarazem korzeniem i potomkiem Dawida (Apokalipsa św. Jana 22:16). W swojej ludzkiej naturze pochodził z rodu Dawida. W swojej boskiej naturze był źródłem życia, istnienia i wszelkiej łaski dla Dawida.

Po czwarte, Chrystus ujawnił ich zły charakter i ostrzegł uczniów, by trzymali się od nich z dala (Ewangelia Łukasza 20:45–47). Podobne ostrzeżenie znajdujemy w Ewangelii Marka 12:38, a szerzej zostało ono przedstawione w Ewangelii Mateusza 23. Chrystus ostrzega uczniów przed uczonymi w Piśmie w dwóch sprawach. Po pierwsze, nie powinni dać się im sprowadzić na drogę grzechu ani przyjmować ich sposobu życia i ducha. Nie powinni stać się w Kościele chrześcijańskim tym, kim uczeni w Piśmie byli we wspólnocie żydowskiej. Po drugie, nie powinni pozwolić, by uczeni w Piśmie ściągnęli na nich kłopoty, jak w słowach: „Strzeżcie się ludzi, bo wydadzą was sądom” (Ewangelia Mateusza 10:17).

Uczeni w Piśmie byli pyszni i zarozumiali. Lubili przechadzać się w długich szatach, które wyróżniały ich jako ludzi nieprzystępujących do zwykłej pracy, podczas gdy pracujący zaciskali pasy, by nie krępowały im ruchów. Chcieli, by ludzie pozdrawiali ich na targowiskach, i przywiązywali wielką wagę do tego, by uchodzić za ważnych. Kochali najważniejsze miejsca w synagogach i najbardziej zaszczytne miejsca na ucztach. Zasiadając tam, patrzyli z pogardą na innych. Uważali się za władców i sądzili, że nikt nie ma prawa ich upominać.

Byli też chciwi i bezwzględni, a religię wykorzystywali jako zasłonę dla grzechu. Ograbiali wdowy z domów: przejmowali ich majątek, potem szukali sposobów, by go zatrzymać, albo utrzymywali się z niego, aż wszystko zostało wydane. Wdowy łatwo było wykorzystać, bo można je było zwieść gładkimi słowami. Na pokaz odmawiali długie modlitwy, być może nawet długo modlili się z pogrążonymi w smutku wdowami, udając czułą i pobożną troskę o nie. W ten sposób próbowali zdobyć ich zaufanie, a potem pieniądze i dobytek. Tak pozornie pobożnym ludziom mogło się wydawać bezpiecznie powierzyć wielki majątek, lecz będą musieli zdać sprawę z tego, co z nim zrobili.

Chrystus krótko ogłasza ich wyrok: spotka ich surowszy sąd i cięższe potępienie. Odpowiedzą zarówno za krzywdzenie ubogich wdów, których domy ograbiali, jak i za nadużywanie religii, a zwłaszcza modlitwy, którą wykorzystywali do ukrywania swoich doczesnych i niegodziwych planów. Udawana świętość jest podwójnym grzechem.