Ewangelia Łukasza 20:1 – znaczenie i zastosowanie

W tym opisie Łukasz nie dodaje niczego nowego do tego, co zapisali już pozostali ewangeliści, z wyjątkiem pierwszego wersetu. Dowiadujemy się z niego, że Jezus nauczał ludzi w świątyni i głosił dobrą nowinę. Chrystus sam głosił dobrą nowinę o zbawieniu. Nie tylko zapewnił nam zbawienie, lecz także je ogłosił. Jest to mocne potwierdzenie prawdziwości Ewangelii i wielka zachęta, by ją przyjąć, bo pokazuje, jak bardzo Chrystus pragnął, by ludzie ją usłyszeli i w nią uwierzyli.

Podkreśla to również wartość pracy tych, którzy głoszą Ewangelię, nawet jeśli świat patrzy na nich z góry. Szczególnie podkreśla wartość głoszenia jej zwykłym ludziom. Chrystus wychodził ludziom naprzeciw i nauczał ich w sposób, który mogli zrozumieć. Zwróćmy też uwagę, że przerwano Mu właśnie wtedy, gdy głosił Ewangelię. Szatan i jego słudzy robią wszystko, by nie dopuścić do tego, żeby Ewangelia docierała do ludzi, bo nic nie osłabia królestwa Szatana bardziej.

Łukasz mówi, że przeciwnicy Jezusa przyszli do Niego. To określenie sugeruje dwie rzeczy. Po pierwsze, mieli nadzieję zaskoczyć Go pytaniem. Podeszli nagle, sądząc, że zastaną Go nieprzygotowanego, jakby sam nigdy wcześniej nie przemyślał tej sprawy. Po drugie, próbowali Go zastraszyć, przychodząc w grupie i występując z naciskiem. Jak jednak mógł zachwiać Nim ludzki gniew, skoro w pełni mógł go powściągnąć i obrócić ku własnej chwale?

Z tej sceny płynie kilka pouczeń. Po pierwsze, nie powinno nas dziwić, że ludzie, którzy zamykają oczy na światło, zaprzeczają nawet temu, co jest całkowicie jasne. Cuda Jezusa wyraźnie pokazywały, jaką miał władzę, i potwierdzały Jego posłannictwo, a jednak właśnie to teraz podawano w wątpliwość. Po drugie, ci, którzy kwestionują władzę Chrystusa, mogą się zawstydzić wobec najprostszych prawd religii, jeśli podda się ich próbie. Jezus odpowiedział kapłanom i uczonym w Piśmie pytaniem o chrzest Jana, na które potrafili odpowiedzieć nawet zwykli ludzie: czy pochodził z nieba, czy od ludzi? Wszyscy wiedzieli, że pochodził z nieba. Nie było w nim nic ziemskiego ani w duchu, ani w zamierzeniu. Był całkowicie niebiański i pochodził od Boga. To pytanie postawiło ich w sytuacji bez wyjścia i ujawniło ich niedorzeczność przed ludźmi.

Po trzecie, ludzie kierujący się troską o własną reputację i egoistycznymi interesami potrafią ukrywać oczywistą prawdę i tłumić silne przekonania. Tak postąpili ci kapłani i uczeni w Piśmie. W obawie o swoją pozycję nie chcieli przyznać, że chrzest Jana pochodził z nieba. Nie powiedzieli, że pochodził od ludzi, tylko dlatego, że bali się ludu. Czego można oczekiwać po ludziach o takim nastawieniu? Po czwarte, tym, którzy grzebią prawdę, którą już poznali, słusznie odmawia się dalszego światła. Chrystus słusznie odmówił im odpowiedzi na pytanie o swoje posłannictwo: wiedzieli, że chrzest Jana pochodził z nieba, a mimo to nie uwierzyli w Chrystusa i nie chcieli przyznać tego, co wiedzieli (Ewangelia Łukasza 20:7–8).