Ewangelia Łukasza 20:36 – znaczenie i zastosowanie

Odpowiedź z Ewangelii Łukasza 20:36 pada w rozmowie o kobiecie, którą siedmiu mężczyzn miało za żonę, a która w końcu umarła. Jezus nie rozstrzyga tego pytania jak zagadki, lecz mówi o innym sposobie istnienia. Wers brzmi: „Już bowiem nie mogą umrzeć, ponieważ są równi aniołom i są dziećmi Bożymi, będąc uczestnikami zmartwychwstania”. Ten fragment nazywa śmierć po imieniu i nie udaje, że strata nie boli. Jednocześnie otwiera przestrzeń, w której bliskość nie kończy się wraz z kolejnym pogrzebem. Warto zauważyć, że zapowiedź dotyczy tych, którzy w tekście zostali uznani za godnych przyszłego świata. Ta granica nie odbiera pociechy, lecz pokazuje, do kogo ona jest skierowana. Określenie „dzieci Boże” mówi przede wszystkim o relacji, która trwa. Ta więź zostaje zachowana także wtedy, gdy ziemskie związki słabną i odchodzą. Jezus mówi w tym samym miejscu: „Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych” (Ewangelia Łukasza 20:38), i właśnie ta prawda stoi za całym wersem.

Łukasz 20:36 należy czytać w odpowiedzi Jezusa na pytanie o kobietę, która poślubiła kolejno siedmiu braci. Pytający próbują przenieść na zmartwychwstanie porządek obecnego życia, lecz Jezus wskazuje, że przyszły świat nie będzie jego prostym przedłużeniem. Nie chodzi o to, że więzi małżeńskie były bez znaczenia, lecz że przestają określać życie ludzi, którzy uczestniczą w zmartwychwstaniu. Słowa „są równi aniołom” opisują tu przede wszystkim nowy stan: „już bowiem nie mogą umrzeć”. Jezus nie mówi, że ludzie stają się aniołami ani że znikają wszelkie różnice między nimi a istotami niebiańskimi. Podkreśla nieśmiertelność zmartwychwstałych i ich przynależność do Boga: są Jego dziećmi, ponieważ mają udział w zmartwychwstaniu. To rozróżnienie chroni tekst przed dwiema skrajnościami. Zmartwychwstanie nie jest powrotem do obecnych warunków, ale też Jezus nie przedstawia go jako nieokreślonego istnienia po śmierci. W następnych wersetach odwołuje się do Boga Abrahama, Izaaka i Jakuba jako Boga żyjących. Nadzieja tej sceny opiera się więc na wierności Boga, który nie pozostawia swoich ludzi w śmierci.

W Ewangelii Łukasza 20:36 Jezus odpowiada na pytanie o to, czyją żoną kobieta będzie w zmartwychwstaniu. Nie mówi, że małżeństwo traci sens. Mówi o tym, jak wygląda życie w przyszłym świecie, i podaje powód: ci, o których mowa wcześniej, „nie mogą umrzeć”, ponieważ są równi aniołom, są dziećmi Bożymi i są uczestnikami zmartwychwstania. Podstawą tego obrazu jest więź z Bogiem, a nie ludzka zdolność utrzymania życia. Tekst mówi o tych, którzy zostali uznani za godnych udziału w przyszłym świecie, więc o uznaniu decyduje Bóg. Cała rozmowa kończy się zdaniem o Bogu żywych, dla którego wszyscy żyją. Ma to znaczenie dla codzienności. Ktoś, kto żegna bliską osobę, może patrzeć na śmierć jako na przejście, a nie na ostatnie słowo o miłości. Ktoś, kto szuka wartości w pracy albo w opinii innych, może odkryć, że mocniejszą tożsamością jest przynależność do Boga. Ta przynależność nie kończy się wraz z kolejnymi etapami życia. Wers pokazuje, że przyszły świat nie jest tylko odległą obietnicą. Już teraz kształtuje tożsamość tych, którzy są dziećmi Bożymi.

Słowa Jezusa padają w odpowiedzi na pytanie o kobietę, która po śmierci siedmiu mężów miałaby być żoną któregoś z nich. Jezus nie opisuje przyszłego życia jako prostego przedłużenia ziemskich więzi i instytucji. Mówi o rzeczywistości, w której ci, którzy uczestniczą w zmartwychwstaniu, już nie umierają i są „dziećmi Bożymi”. To określenie niesie obietnicę trwałej przynależności. Życie przyszłego świata nie opiera się na kruchości ciała ani na konieczności zabezpieczania ciągłości kolejnych pokoleń. Człowiek pozostaje żywy wobec Boga, który jest Bogiem Abrahama, Izaaka i Jakuba. Nadzieja zmartwychwstania nie usuwa znaczenia miłości przeżywanej teraz; umieszcza ją w świetle więzi, której śmierć nie zdoła unieważnić, choć jej przyszła postać pozostaje tajemnicą. Jezus porównuje zmartwychwstałych do aniołów, nie utożsamia ich z aniołami. Ich nowy stan określa przede wszystkim uczestnictwo w zmartwychwstaniu i synostwo wobec Boga. Śmierć nie jest więc ostatnim słowem o człowieku. Ostatnie należy do Boga, który nazywa żywymi tych, którzy należą do Niego.