Ewangelia Łukasza 19:28 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu tę samą relację o triumfalnym wjeździe Chrystusa do Jerozolimy, którą znajdujemy u Mateusza i Marka. Zwróćmy więc uwagę tylko na kilka rzeczy.

Po pierwsze, Jezus Chrystus był gotów i chętny cierpieć za nas i umrzeć za nas. Zdecydowanie ruszył w stronę Jerozolimy, wiedząc, jaki cel Mu przyświeca. Doskonale wiedział, co Go tam spotka, a mimo to szedł dalej, kierując się do Jerozolimy (Ewangelia Łukasza 19:28). Szedł na czele grupy, jakby pragnął tam dotrzeć, rozpocząć dzieło i zmierzyć się z tym, co Go czekało. Skoro tak chętnie cierpiał za nas i umarł, nie powinniśmy wzbraniać się przed żadną służbą, którą możemy Mu oddać.

Po drugie, ten publiczny wjazd do Jerozolimy w żaden sposób nie kłócił się z pokorą Chrystusa ani z Jego ówczesnym uniżeniem. Przeciwnie, zwracał na Niego większą uwagę, przez co hańba Jego śmierci miała wydać się jeszcze większa. Jego chwała i nadchodzące cierpienie były widoczne jednocześnie.

Po trzecie, Chrystus ma prawo panować nad wszystkimi stworzeniami i korzystać z nich, kiedy i jak zechce. Nikt nie jest właścicielem czegokolwiek w sposób, który mógłby ograniczać Chrystusa, bo Jego prawo do tego jest wcześniejsze i większe. Gdy potrzebował oślicy i jej źrebięcia, posłał po nie do ich właściciela i miał do tego pełne prawo. Należą do Niego wszystkie zwierzęta w lesie, jak i te hodowane przez ludzi.

Po czwarte, serca wszystkich ludzi są pod Jego okiem i w Jego ręku. Mógł poruszyć serca właścicieli oślicy i źrebięcia, aby zechcieli je oddać, gdy tylko usłyszeli, że Pan ich potrzebuje.

Po piąte, tym, którzy wypełniają polecenia Chrystusa, sprzyja powodzenie (Ewangelia Łukasza 19:32). Posłani ludzie znaleźli dokładnie to, o czym im powiedział, a właściciele zgodzili się oddać zwierzęta. Posłańcy Chrystusa mogą czerpać pociechę z pewności, że wrócą z tym, po co zostali wysłani, jeśli Pan naprawdę tego potrzebuje.

Po szóste, uczniowie Chrystusa, którzy zdobywają dla Niego od innych to, czego potrzebuje i czego sami nie mają, nie powinni uważać, że to już wystarczy. Powinni być gotowi oddać Mu również wszystko, co sami posiadają i co może Mu służyć oraz przynosić Mu cześć. Wielu chętnie służy Chrystusowi cudzym kosztem, ale nie chce wydać na to nic własnego. Ci uczniowie nie tylko przyprowadzili Mu źrebię oślicy, lecz także położyli na nim własne płaszcze, gotowi użyczyć ich jako okrycia.

Po siódme, triumf Chrystusa jest powodem, dla którego Jego uczniowie Go wysławiają. Kiedy Chrystus zbliżył się do Jerozolimy, Bóg nagle napełnił serca całej rzeszy uczniów, nie tylko Dwunastu, lecz także wielu innych, radością i uwielbieniem Boga (Ewangelia Łukasza 19:37). Rozkładanie płaszczy na drodze (Ewangelia Łukasza 19:36) było powszechnym znakiem radości, podobnie jak podczas Święta Namiotów. Uczniowie wysławiali Boga za wszystkie potężne dzieła, które widzieli, i za wszystkie cuda dokonane przez Chrystusa, a szczególnie za wskrzeszenie Łazarza, o którym wspomniano osobno (Ewangelia Jana 12:17, Ewangelia Jana 12:18). Jeden nowy cud może przywołać nam na pamięć inne łaski, bo nowe dary od Boga powinny budzić wspomnienie o tych, którymi obdarzył nas wcześniej.

Mówili: „Błogosławiony Król, który przychodzi w imię Pana” (Ewangelia Łukasza 19:38). Chrystus jest Królem i przychodzi w imię Pana, obdarzony boskim autorytetem i posłany z nieba, by nadać prawo i zaprowadzić pokój. Niech będzie błogosławiony, a my Go wysławiajmy. Niech Bóg zapewni Mu powodzenie. Jest błogosławiony na wieki, a my będziemy mówić o Nim z uznaniem. Słowa „pokój w niebie” znaczą: niech Bóg nieba ześle pokój i powodzenie temu dziełu, a wtedy Bóg otrzyma chwałę na wysokościach. Przyniesie to cześć Bogu Najwyższemu, a aniołowie, chwalebne istoty niebios, oddadzą Mu za to chwałę.

Porównajmy tę pieśń świętych na ziemi z pieśnią aniołów (Ewangelia Łukasza 2:14). W obu Bóg otrzymuje chwałę na wysokościach. Tam aniołowie mówią o pokoju na ziemi i radują się dobrem, które Chrystus przynosi ludziom. Tutaj święci mówią o pokoju w niebie i radują się dobrem, które Chrystus przynosi aniołom. W ten sposób łączy nas wspólnota ze świętymi aniołami. Oni radują się z pokoju na ziemi, a my z pokoju w niebie, pokoju, który Bóg zaprowadza na wysokościach (Księga Hioba 25:2). Oba te pokoje znajdują się w Chrystusie, który pojednał ze sobą wszystko, co jest na ziemi i w niebie.

Po ósme, triumf Chrystusa i radosne uwielbienie, którym uczniowie Go otaczali, wzburzyły dumnych faryzeuszów, przeciwników Jego i Jego królestwa. Niektórzy z nich byli w tłumie i zamiast się przyłączyć, oburzyli się. Ponieważ Chrystus był znany z pokory, sądzili, że nie pozwoli na takie okrzyki, i oczekiwali, że zgani swoich uczniów (Ewangelia Łukasza 19:39). Chrystusowi przynosi cześć to, że lekceważy pogardę wyniosłych, a przyjmuje uwielbienie pokornych.

Po dziewiąte, ludzie mogą wysławiać Chrystusa albo nie, ale On i tak będzie wysławiany i należy Mu się chwała (Ewangelia Łukasza 19:40). Gdyby ci ludzie umilkli i nie oddali chwały królestwu Mesjasza, kamienie same zaczęłyby wołać, zamiast pozwolić, by Chrystus pozostał bez uwielbienia. W pewnym sensie spełniło się to dosłownie, gdy ludzie szydzili z Chrystusa na krzyżu, zamiast Go wysławiać, a Jego uczniowie pogrążyli się w głębokim milczeniu. Wtedy ziemia zadrżała, a skały popękały. Faryzeusze chcieli uciszyć tych, którzy wysławiali Chrystusa, ale nie zdołali tego zrobić. Tak jak Bóg może wzbudzić dzieci Abrahamowi z kamieni, tak może też sprawić, że z ust tych dzieci popłynie doskonała chwała.