Ewangelia Łukasza 18:35 – znaczenie i zastosowanie

Chrystus przyszedł nie tylko po to, by wnieść światło w mroczny świat i pomóc nam dostrzec, ku czemu warto zmierzać. Przyszedł też, by przywracać wzrok niewidomym duszom i uzdrawiać oko serca, abyśmy potrafili właściwie patrzeć na te sprawy. Znakiem tego było uzdrowienie wielu osób niewidomych fizycznie. Czytamy tu o człowieku, któremu Jezus przywrócił wzrok w pobliżu Jerycha. Marek wspomina jednego niewidomego, podaje jego imię i pisze, że Jezus uzdrowił go, gdy opuszczał Jerycho (Ewangelia Marka 10:46). Mateusz mówi o dwóch niewidomych uzdrowionych przez Jezusa, gdy ten odchodził z Jerycha (Ewangelia Mateusza 20:30). Łukasz umiejscawia to wydarzenie w chwili, gdy Jezus był blisko Jerycha, co może oznaczać, że wchodził do miasta albo je opuszczał.

Ten ubogi niewidomy siedział przy drodze i żebrał (Ewangelia Łukasza 18:35). Był nie tylko niewidomy, lecz także ubogi. Nie miał środków na utrzymanie ani rodziny, która mogłaby się nim zaopiekować. Dlatego dobrze obrazuje rodzaj ludzki, który Chrystus przyszedł uzdrowić i zbawić. Ludzie są nieszczęśliwi, bo w sprawach duchowych są zarazem ubodzy i ślepi (Księga Apokalipsy 3:17). Nie mogąc zarabiać na życie, musiał żebrać. Osobom, które wskutek Bożej opatrzności nie mogą zarobić na chleb, należy pomagać z miłością. Nie wolno ignorować potrzebujących, którzy siedzą przy drodze. Chrystus życzliwie spojrzał na zwykłego żebraka. Wśród żebraków zdarzają się oszuści, ale nie jest to powód, by podejrzewać wszystkich.

Kiedy niewidomy usłyszał odgłos przechodzącego tłumu, zapytał, co się dzieje (Ewangelia Łukasza 18:36). Wcześniej nie było o tym mowy. Uczy nas to, że warto zadawać pytania, a ciekawość często przynosi korzyść. Osoby, które nie widzą, powinny dobrze wykorzystywać słuch. Jeśli nie mogą dowiedzieć się czegoś własnymi oczami, mogą zapytać innych o to, co się dzieje. Ten niewidomy tak właśnie postąpił i dowiedział się, że przechodzi Jezus z Nazaretu (Ewangelia Łukasza 18:37). Dobrze jest znaleźć się na drodze Chrystusa. Gdy nadarza się sposobność, by do Niego przyjść, nie powinniśmy jej przepuścić.

Jego modlitwa wyrażała zarówno wiarę, jak i głębokie pragnienie: prosił Jezusa, Syna Dawida, by się nad nim zlitował (Ewangelia Łukasza 18:38). Nazywając Chrystusa Synem Dawida, wskazał na obiecanego Mesjasza. Wierzył, że Jezus jest Zbawicielem i może mu pomóc. Z żarliwością prosił więc o miłosierdzie, czyli przebaczenie, litość i uwolnienie od nędzy. Chrystus jest miłosiernym Królem. Ci, którzy przychodzą do Niego jako do Syna Dawida, przekonują się, że jest miłosierny, a prosząc Go o miłosierdzie, proszą o wszystko, czego potrzebują. Jego miłosierdzie obejmuje wszystko, czego im potrzeba.

Ci, którzy szczerze pragną błogosławieństw Chrystusa, nie dadzą się zniechęcić sprzeciwem ani naganą. Ludzie idący z Jezusem kazali niewidomemu milczeć, jakby przeszkadzał Mistrzowi. Uznali, że robi zbyt wiele hałasu i zachowuje się niestosownie. On jednak nie przestawał prosić. Ich nagana była jak tama na wezbranym potoku: zamiast zatrzymać wodę, tylko podnosiła jej poziom. Niewidomy wołał jeszcze głośniej, prosząc Syna Dawida o miłosierdzie. Kto chce, by modlitwa przyniosła owoc, powinien modlić się wytrwale. Historia ta, zamykająca rozdział, uczy tego samego co przypowieść z jego początku: trzeba zawsze się modlić i nie ustawać.

Chrystus przyjmuje ubogich żebraków, których inni odtrącają. Zaprasza ich, by przyszli do Niego, i chętnie ich przyjmuje. Polecił, by przyprowadzono do Niego niewidomego. Jezus okazuje ludziom strapionym więcej czułości i współczucia niż którykolwiek z Jego naśladowców. Choć był w drodze, zatrzymał się, stanął i kazał przyprowadzić tego człowieka. Ci sami ludzie, którzy wcześniej go uciszali, teraz musieli pomóc mu dotrzeć do Chrystusa.

Chrystus zna wszystkie nasze potrzeby, a jednak chce, byśmy Mu o nich mówili (Ewangelia Łukasza 18:41). Zapytał niewidomego, czego ten chce, by dla niego uczynił. Gdy przedstawiamy Bogu swoją sprawę i jasno opisujemy potrzeby oraz ciężary, uczymy się cenić miłosierdzie, o które prosimy. Musimy tak postępować, bo inaczej nie będziemy gotowi właściwie go przyjąć. Niewidomy otworzył serce przed Chrystusem i powiedział, że chce odzyskać wzrok. W modlitwie warto prosić równie konkretnie, gdy konkretna jest potrzeba.

Modlitwa płynąca z wiary, oparta na zachęcających obietnicach Chrystusa i nimi kierowana, nie pozostanie bez odpowiedzi (Ewangelia Łukasza 18:42). Przyniesie nie tylko odpowiedź pełną pokoju, lecz także chwałę Bogu. Chrystus przywrócił niewidomemu wzrok i zapewnił go, że jego wiara go ocaliła. Prawdziwa wiara prowadzi do żarliwej modlitwy, a te razem przynoszą obfite błogosławieństwa od Chrystusa. Błogosławieństwa te są szczególnie słodkie, gdy przychodzą właśnie w ten sposób, gdy zostajemy zbawieni przez wiarę.

Za łaskę Chrystusa należy zawsze dziękować, ku chwale Boga (Ewangelia Łukasza 18:43). Po pierwsze, człowiek, który odzyskał wzrok, poszedł za Chrystusem, oddając chwałę Bogu. Jezus żył, by oddawać chwałę Ojcu, a uzdrowieni przez Niego sprawiali Mu największą radość, gdy wysławiali Boga. Podobnie ci, którzy czczą Chrystusa, najlepiej podobają się Bogu. Wyznanie, że Jezus jest Panem, przynosi chwałę Bogu Ojcu. Bóg odbiera chwałę, gdy idziemy za Chrystusem, tak jak uczynił to ten człowiek po odzyskaniu wzroku. Po drugie, świadkowie tego wydarzenia nie mogli powstrzymać się od chwalenia Boga, który dał Synowi Człowieczemu taką moc i przez Niego okazał ludziom tak wielką życzliwość. Powinniśmy wielbić Boga zarówno za miłosierdzie okazane innym, jak i za to, którego sami doświadczamy.