Ewangelia Łukasza 18:31 – znaczenie i zastosowanie

Tutaj Chrystus uprzedza uczniów o swoim cierpieniu i śmierci, a także o chwalebnym zakończeniu. Dokładnie wiedział, co Go czeka, i uznał, że warto przygotować ich na to wcześniej, aby nie byli wstrząśnięci i przerażeni. Dwie rzeczy zostały tu przedstawione pełniej niż u pozostałych ewangelistów.

Po pierwsze, Chrystus mówi o swoim cierpieniu jako o wypełnieniu Pisma. W ten sposób umacniał siebie i chciał umocnić także uczniów: wszystko, co prorocy napisali o Synu Człowieczym, zwłaszcza o trudach, które miał znosić, miało się wypełnić. Duch Chrystusa działający w prorokach Starego Testamentu już wcześniej świadczył o cierpieniach Chrystusa i chwale, która miała po nich nastąpić (Pierwszy List Piotra 1:11). Pokazuje to, że Pismo jest prawdziwie Słowem Bożym, bo zapowiedzi w nim zawarte dokładnie się spełniły. Dowodzi również, że Jezus Chrystus został posłany przez Boga, ponieważ obietnice wypełniły się w Nim. To On miał przyjść, bo wszystko, co powiedziano o Mesjaszu, znalazło w Nim potwierdzenie. Był gotów poddać się wszystkiemu, aby wypełnić Pismo i nie dopuścić, by przepadła choćby jego najmniejsza część. Dzięki temu krzyż przestaje być powodem hańby, a zyskuje należną mu cześć. Tak zostało zapowiedziane, a zatem było słuszne, że Chrystus miał cierpieć.

Po drugie, szczególnie mocno podkreślono zniewagi, jakich Chrystus doznał podczas cierpienia. Pozostali ewangeliści pisali, że będzie wyszydzany, tutaj zaś dodano, że będą się z Nim okrutnie obchodzić, gardzić Nim i Go obrażać. Spotka Go wszelka zniewaga. W wymiarze duchowym było to częścią zadośćuczynienia Bożej sprawiedliwości za szkodę, jaką nasz grzech wyrządził Bożej czci. Jednym z wyraźnych przykładów tego upokorzenia było oplucie, zapowiedziane już wcześniej (Księga Izajasza 50:6). Nawet gdy mówił o swoim cierpieniu i śmierci, Chrystus zapowiadał też zmartwychwstanie, które odbierało Jego cierpieniom zarówno grozę, jak i hańbę: trzeciego dnia miał powstać z martwych.

Uczniowie byli tym głęboko zdezorientowani. Słowa Jezusa całkowicie rozmijały się z ich wyobrażeniami o Mesjaszu i Jego królestwie. Burzyły nadzieje związane z Mistrzem i niweczyły ich plany. Dlatego nic z tego nie zrozumieli (Ewangelia Łukasza 18:34). Ich uprzedzenia były tak silne, że nie chcieli przyjąć tych słów dosłownie, a w innym rozumieniu również nie potrafili ich pojąć. W rezultacie nie rozumieli niczego. Było to dla nich tajemnicą i zagadką; sądzili, że nie da się tego pogodzić z chwałą i czcią Mesjasza ani z ustanowieniem Jego królestwa.

Ta wiadomość była przed nimi zakryta i nie potrafili jej przyjąć. Wielokrotnie czytali Stary Testament, ale nie dostrzegali w nim zapowiedzi, że Mesjasz zostanie znieważony i zabity. Tak bardzo skupiali się na proroctwach o Jego chwale, że pomijali te mówiące o cierpieniu. Uczeni w Piśmie i nauczyciele Prawa powinni byli pomóc im zauważyć również te fragmenty i uwzględnić je w swoim nauczaniu oraz pouczeniach, tak samo jak pozostałe. Jednak proroctwa te nie pasowały do ich interpretacji, więc je odkładali na bok.

Często właśnie dlatego ludzie popełniają błędy: czytają Biblię wybiórczo i tak samo wybiórczo traktują proroków jak Prawo. Chcą słyszeć tylko to, co przyjemne (Księga Izajasza 30:10). Podobnie, czytając proroctwa, które mają się jeszcze wypełnić, możemy zbyt gorliwie oczekiwać wyłącznie chwalebnej przyszłości Kościoła w dniach ostatecznych. Pomijamy jego pustynny i pełen cierpienia czas, woląc wyobrażać sobie, że już minął. A kiedy przychodzą ucisk i prześladowania, nie rozumiemy, co się dzieje, choć jasno nam powiedziano, że przez wiele ucisków trzeba wejść do królestwa Bożego.