Ewangelia Łukasza 18:15 – znaczenie i zastosowanie

Ta historia pojawia się także w Ewangeliach Mateusza i Marka. Umieszczono ją zaraz po przypowieści o faryzeuszu i celniku, ponieważ potwierdza jej przesłanie. Bóg przyjmuje i darzy czcią tych, którzy się uniżają, a Chrystus ma dla nich błogosławieństwa — najlepsze i najobfitsze.

Zwróćmy najpierw uwagę, że ci, którzy sami dostąpili błogosławieństwa w Chrystusie, powinni pragnąć tego samego dla swoich dzieci. W ten sposób okazują Chrystusowi prawdziwą cześć, przyprowadzając do Niego dzieci. Okazują też dzieciom prawdziwą miłość, troszcząc się o ich dusze. Przynieśli Jezusowi niemowlęta i bardzo małe dzieci, z których niektóre zapewne wciąż trzeba było nosić na rękach. Nikt nie jest zbyt mały ani zbyt młody, by przyprowadzić go do Chrystusa, który potrafi okazać dobroć nawet tym, którzy nie są jeszcze w stanie Mu służyć.

Jeden łaskawy dotyk Chrystusa może uszczęśliwić nasze dzieci. Przynieśli Mu niemowlęta, aby ich dotknął — jako znak udzielonej im łaski i Ducha. Ten dotyk miał utorować drogę błogosławieństwu, którego również oczekiwali. Przypomina to obietnicę z Księgi Izajasza 44:3, gdzie Bóg mówi: „Wyleję mojego Ducha na twoje potomstwo, a moje błogosławieństwo na twoich potomków”.

Nie dziwi, że osoby przychodzące do Jezusa po błogosławieństwo dla siebie lub swoich dzieci napotykają czasem zniechęcenie, nawet ze strony tych, którzy powinni je wspierać. Uczniowie, widząc tę sytuację, uznali, że będzie ona sprawiać ich Mistrzowi niekończące się kłopoty, więc karcili ludzi i odsyłali ich. Kościół często tak postępował wobec szczerych poszukujących. Oblubienica skarżyła się na strażników w Pieśni nad Pieśniami 3:3 i 5:7.

Wielu z tych, których uczniowie odprawiają, Mistrz przyjmuje. Jezus przywołał ludzi do siebie, gdy zaczęli się wycofywać po napomnieniu uczniów. Nie musieli odwoływać się od decyzji uczniów do Jezusa, ponieważ sam dostrzegł ich sprawę, którą inni zlekceważyli. Dał jasno do zrozumienia, że troszczy się o tych, których inni odrzucili.

Wolą Chrystusa jest, by małe dzieci przyprowadzano do Niego i ofiarowywano Mu jako żywe ofiary ku Jego czci. „Pozwólcie małym dzieciom przychodzić do Mnie i nie zabraniajcie im”. Nie należy robić niczego, co trzymałoby je z dala od Niego, bo są tak samo mile widziane jak wszyscy inni. Obietnica jest dana wierzącym i ich dzieciom, dlatego Ten, który obdarza obiecanymi błogosławieństwami, przyjmuje je razem z nami.

Dzieci tych, którzy należą do królestwa Bożego, również do niego należą, tak jak dzieci ludzi wolnych są wolne. Jeśli rodzice należą do widzialnego Kościoła, należą do niego także ich dzieci, bo jeśli korzeń jest święty, święte są również gałęzie. Dzieci są więc nie tylko mile widziane u Chrystusa, ale w rzeczywistym sensie należą do Jego ludu.

Dzieci są mile widziane u Chrystusa także z innego powodu. Dorośli, których przyjmuje najchętniej, to ci, którzy mają najbardziej dziecięcego ducha, jak czytamy w Ewangelii Łukasza 18:17. Kto nie przyjmuje królestwa Bożego jak małe dziecko, czyli z pokorą i wdzięcznością, nigdy do niego nie wejdzie. Nie wolno udawać, że zasłużyło się na Boże dary, jak czynił faryzeusz. Trzeba raczej z radością uznać swoją zależność od darmowej łaski, jak uczynił celnik. Kto nie przychodzi do Boga z takim nastawieniem, wyrzekając się polegania na sobie, nigdy nie wejdzie do królestwa. Królestwo Boże trzeba przyjmować tak, jak dzieci przyjmują dziedzictwo: nie jako coś, co kupiły, lecz jako dar od Ojca.