Ewangelia Łukasza 14:1 – znaczenie i zastosowanie

W tym fragmencie widzimy, że Syn Człowieczy przyszedł, jedząc i pijąc, i swobodnie przebywał wśród ludzi różnych grup. Nie stronił od celników, choć mieli złą opinię, ani od faryzeuszów, choć Go nie lubili. Przyjmował życzliwe zaproszenia od jednych i drugich, aby, jeśli to możliwe, czynić dobro wszystkim. Tym razem poszedł do domu jednego z dostojniejszych faryzeuszów, zapewne miejscowego zwierzchnika lub urzędnika, aby zjeść posiłek w szabat (Ewangelia Łukasza 14:1).

Pokazuje to, jak dobry jest Bóg dla nas: pozwala nam odpocząć i posilić się, nawet w swoim dniu. Pokazuje też, jak bardzo powinniśmy uważać, by nie nadużywać tej wolności ani nie zamieniać jej w grzech. Chrystus poszedł tam tylko po to, by zjeść posiłek i pokrzepić się tak, jak było Mu to potrzebne w szabat. Powinniśmy pilnować, by nasze posiłki szabatowe nie przeradzały się w ucztowanie ponad miarę. W szabat powinniśmy postępować jak Mojżesz i Jetro, jedząc chleb przed Bogiem (Księga Wyjścia 18:12). Pamiętajmy też o pierwszych chrześcijanach: w Dzień Pański jedli i pili jako ludzie, którzy przed odpoczynkiem nadal powinni się modlić, aby być gotowi do modlitwy.

Widzimy też, że Chrystus wszędzie czynił dobro. Gdziekolwiek się udawał, szukał okazji, by pomagać innym, i nie czekał, aż sposobności same się pojawią. Tym razem stał przed Nim człowiek chory na puchlinę, czyli chorobę powodującą silne obrzęki ciała (Ewangelia Łukasza 14:2). Nie czytamy, by ten człowiek prosił o pomoc ani by jego przyjaciele przyprowadzili go do Chrystusa jako chorego. To Chrystus pierwszy obdarzył go dobrocią i odpowiedział, zanim ten zdążył zawołać. Błogosławione jest przebywanie tam, gdzie jest Chrystus, i stawanie przed Nim, nawet jeśli nikt nie przyprowadził nas do Niego w formalny sposób.

Człowiek ten prawdopodobnie cierpiał na bardzo ciężką puchlinę i mógł być mocno opuchnięty. Zapewne był krewnym faryzeusza, który gościł Jezusa, a nie po prostu zaproszonym na posiłek gościem. Chrystus nie czekał, aż ktoś Go poprosi, zanim okaże miłosierdzie. Był już gotów uzdrowić tego człowieka.

Widzimy też, że Chrystus znosił sprzeciw grzeszników. Obserwowali Go (Ewangelia Łukasza 14:1). Wygląda na to, że faryzeusz, który Go zaprosił, chciał znaleźć powód do oskarżenia Go. Jeśli tak było, Chrystus o tym wiedział, a mimo to przyszedł. Wiedział, że potrafi stawić czoła nawet najbardziej przebiegłym przeciwnikom i zachować rozwagę, choć Go obserwowano. Ci, którzy znajdują się pod obserwacją, powinni zachować ostrożność. Jak zauważa doktor Hammond, szukanie sposobu, by zastawić pułapkę na zaproszonego gościa, jest sprzeczne z wszelkimi zasadami gościnności, ponieważ przyjmując go, bierze się go pod swoją opiekę.

Uczeni w Prawie i faryzeusze milczeli i działali skrycie, jak myśliwi czekający, by schwytać ptaki. Gdy Chrystus zapytał ich, czy wolno uzdrawiać w szabat, odpowiedział im, bo odpowiedział również na ich myśli. Dla Jezusa Chrystusa myśli są jak wypowiedziane słowa. Nie chcieli odpowiedzieć ani „tak”, ani „nie”, bo nie chcieli, by ich pouczał. Chcieli Go oskarżyć, a nie się od Niego uczyć. Nie przyznaliby, że uzdrawianie jest dozwolone, bo straciliby okazję, by uznać je za przestępstwo. Sprawa była jednak tak oczywista, że nie potrafili powiedzieć, iż uzdrawianie jest zabronione. Dobrzy ludzie nieraz cierpieli za czynienie tego, o czym nawet ich wrogowie musieliby przyznać, że jest słuszne, gdyby pozwolili przemówić swojemu sumieniu. Chrystus czynił wiele dobrych dzieł, a oni kamienowali Go i znieważali Jego imię z ich powodu.

Widzimy również, że sprzeciw grzeszników nie powstrzymał Chrystusa od czynienia dobra. Wziął tego człowieka, uzdrowił go i odprawił (Ewangelia Łukasza 14:4). Być może zaprowadził go do innego pomieszczenia i tam uzdrowił, bo z pokory nie chciał robić z siebie widowiska, a z mądrości i łagodności nie chciał zaogniać sporu z wrogami. Nie powinniśmy pozwalać, by złośliwość naszych przeciwników odwodziła nas od obowiązku. Powinniśmy jednak działać tak, by nasze postępowanie wywoływało jak najmniej zgorszenia.

Możliwe też, że słowa o tym, iż Chrystus wziął tego człowieka, oznaczają, że położył na nim ręce, aby go uzdrowić. Użyte tu słowo sugeruje, że objął go i wziął w ramiona, choć człowiek ten zapewne był duży i ciężki z powodu obrzęków, które często towarzyszą puchlinie. Chrystus natychmiast przywrócił mu zdrowie. Takie uzdrowienie, zwłaszcza z ciężkiej choroby, jaką jest puchlina, mogłoby wydawać się czymś, co wymaga czasu. Chrystus uleczył jednak tę chorobę całkowicie i w jednej chwili. Potem pozwolił temu człowiekowi odejść, aby faryzeusze nie oskarżyli Go o uzdrowienie kogoś, kto sam niczego nie zrobił, lecz był w tej sprawie bierny. Tacy ludzie potrafili znaleźć powód do skargi w każdej sytuacji.

Nasz Pan Jezus nie zrobił niczego, czego nie mógłby obronić, a tych, którzy się z Nim spierali, pozostawiał zdemaskowanych i zawstydzonych (Ewangelia Łukasza 14:5–6). Odpowiedział na ich myśli i uciszył ich, odwołując się do tego, co sami robili, tak jak często czynił w podobnych sytuacjach. Pokazał im w ten sposób, że potępiając Jego, potępiają samych siebie. Który z nich nie wyciągnąłby w szabat wołu albo osła, gdyby zwierzę przypadkiem wpadło do dołu? Czy nie zrobiłby tego od razu, zamiast czekać do końca szabatu i pozwolić, by zwierzę zginęło? Zauważmy, że postępowali tak nie tyle z litości dla zwierzęcia, ile z troski o własny zysk. Wół lub osioł należał do nich i miał wartość, więc gotowi byli zrobić wyjątek od szabatu, by go ratować.

To obnażyło ich obłudę. Ich zarzut, że Chrystus uzdrawia w szabat, wcale nie wynikał z troski o świętość szabatu. Była to jedynie wymówka. W rzeczywistości gniewały ich cudowne dzieła, których dokonywał Chrystus, dowód Jego boskiego posłannictwa, jaki w nich widzieli, oraz przychylność, jaką zdobywał wśród ludzi. Wielu bez trudu pomija prawo, gdy w grę wchodzi ich własny interes, ale nie chce tego robić dla chwały Boga ani dla dobra bliźnich. To pytanie odebrało im mowę. Po tych słowach nie potrafili Mu odpowiedzieć (Ewangelia Łukasza 14:6). Gdy Chrystus przemawia, okazuje się, że ma rację, a przed Nim każde usta muszą zamilknąć.