Ewangelia Łukasza 12:54 – znaczenie i zastosowanie

Po omówieniu nauki dla uczniów w poprzednich wersetach Chrystus zwraca się teraz także do tłumów (Ewangelia Łukasza 12:54). Nauczał zarówno zwykłych ludzi, jak i przywódców religijnych. Chciał, by ludzie umieli rozpoznawać sprawy dotyczące swojej duszy równie dobrze, jak radzili sobie z codziennymi sprawami.

Wskazuje na dwie rzeczy. Po pierwsze, ludzie powinni uczyć się dostrzegać, jak Bóg działa w ich życiu, aby mogli odpowiednio się przygotować. Dobrze znali się na pogodzie. Obserwując chmury i wiatr, potrafili przewidzieć deszcz i upał (Ewangelia Łukasza 12:54–55). Dzięki temu wiedzieli, kiedy zebrać siano i zboże albo przygotować się do podróży. Nawet przez zmiany pogody Bóg daje nam znaki tego, co nadchodzi, a ludzie dzięki swoim umiejętnościom coraz lepiej poznają przyrodę.

Znaki pogody, o których mówi Jezus, opierały się na powtarzających się obserwacjach. Ludzie na podstawie tego, co wydarzyło się wcześniej, przewidują, co może się wydarzyć później. To jedna z korzyści płynących z doświadczenia: uważna obserwacja i wyciąganie z niej wniosków. Mądry człowiek uważnie patrzy i się uczy. Jezus mówi, że gdy ludzie widzą chmurę nadciągającą od zachodu, wiedzą, że będzie padać. W Judei zachód leżał od strony morza. Chmura mogła początkowo być nie większa niż dłoń, jak ta, którą zobaczył Eliasz (Pierwsza Księga Królewska 18:44), a mimo to można było rozpoznać, że zbliża się deszcz. Gdy czuli wiatr południowy, mówili, że nadchodzi upał, ponieważ z południa napływało gorące powietrze znad Afryki, a taki wiatr zwykle przynosił wysokie temperatury.

Na podstawie tych znaków pogodowych Jezus przekazuje im poważniejszą naukę (Ewangelia Łukasza 12:56). Nazywa ich obłudnikami: udają mądrych, ale nimi nie są. Twierdzili, że czekają na Mesjasza, Króla obiecanego przez Boga, i na Jego królestwo, lecz nie byli gotowi, by Go przyjąć. Jak mogli nie dostrzec, że nadszedł właściwy czas? Stary Testament zapowiadał znaki przyjścia Mesjasza, a Jezus mówi, że wypełniają się one w Nim. Ostrzegał ich, że mają szansę wejść do królestwa Bożego i cieszyć się jego błogosławieństwami, ale mogą wkrótce ją utracić, a być może nie otrzymają jej już nigdy.

Przesłanie jest pilne: teraz jest czas łaski, teraz albo nigdy. Ludzie często nie rozpoznają właściwej chwili na podjęcie ważnych decyzji (Księga Koheleta 9:12). To zgubiło tamto pokolenie. Nie rozpoznało dnia, w którym Bóg przyszedł do niego z łaską (Ewangelia Łukasza 19:44). Mądre serce potrafi rozumieć czasy i wydarzenia, jak ludzie z pokolenia Issachara, którzy rozpoznawali, co należy czynić w danej chwili (Pierwsza Księga Kronik 12:32). Jezus dodaje, że powinni też sami osądzić, co jest słuszne (Ewangelia Łukasza 12:57). Byli ślepi nie tylko na wyraźne objawienie Boże, lecz także na jasne światło płynące z przyrody. Nauka chrześcijańska jest zgodna z rozumem i czystym sumieniem. Gdyby ludzie uczciwie osądzili, co jest słuszne, zobaczyliby, że przykazania Chrystusa są dobre, sprawiedliwe i odpowiednie dla nas.

Po drugie, Jezus wzywa ich, by pojednali się z Bogiem, zanim będzie za późno (Ewangelia Łukasza 12:58–59). Podobną naukę przekazał w Ewangelii Mateusza 5:25–26. W codziennym życiu uważamy za rozsądne załatwić sprawę z przeciwnikiem, jeśli wiemy, że nie zdołamy wygrać. Jeśli ktoś jest w drodze do sądu i wie, że druga strona ma mocniejsze argumenty, mądrze jest spróbować zawrzeć ugodę, zanim zapadnie wyrok i prawo zostanie w pełni zastosowane. Rozsądni ludzie nie ciągną sporu do samego końca, jeśli mogą tego uniknąć.

To samo dotyczy spraw duchowych. Przez grzech uczyniliśmy Boga naszym przeciwnikiem i wzbudziliśmy Jego gniew. To On ma po swojej stronie zarówno prawo, jak i moc. Nie ma więc sensu sądzić, że możemy dalej się z Nim spierać, czy to przed sądem, czy na polu bitwy. Chrystus, któremu powierzono cały sąd, jest Sędzią, przed którym musimy stanąć. Jeśli oprzemy się na własnej sprawiedliwości, sprawa zakończy się dla nas niekorzystnie. Sędzia przekaże nas strażnikowi, czyli sługom wykonującym wyrok Jego sprawiedliwości, a my trafimy do więzienia piekła. Dług zostanie zażądany w całości. Ponieważ nie możemy go spłacić, będzie się go od nas domagać na zawsze.

Cierpienie Chrystusa trwało krótko, lecz miało wartość wystarczającą, by w pełni zaspokoić wymogi sprawiedliwości. W przypadku grzeszników skazanych na zatracenie brakująca wartość musi zostać zastąpiona niekończącą się karą. Dlatego póki mamy czas, spieszmy się, by zostać uratowanymi od Boga jako naszego przeciwnika i móc przyjść do Niego jak do Ojca. To najważniejsza myśl tego fragmentu. Dopóki żyjemy, wciąż jesteśmy w drodze i mamy czas na pokutę oraz wiarę w Chrystusa, który jest zarówno Pośrednikiem, przyprowadzającym nas do Boga, jak i Sędzią. Musimy załatwić tę sprawę, póki jest to możliwe, zanim będzie za późno.

W ten sposób Bóg w Chrystusie jednał świat ze sobą i wzywał nas do pojednania z Nim. Przyjmijmy wyciągniętą dłoń Pana i skorzystajmy z tej łaskawej oferty. Wtedy zawrzemy pokój, który będzie prawdziwy. Nie możemy chodzić z Bogiem, jeśli się z Nim nie zgodzimy (Księga Izajasza 27:4–5).