Ewangelia Łukasza 11:27 – znaczenie i zastosowanie

Nie znajdujemy tego wydarzenia w pozostałych Ewangeliach. Nie można też po prostu połączyć go z opowieścią o matce i braciach Chrystusa, którzy chcieli z Nim rozmawiać, jak zrobił to doktor Hammond, ponieważ Łukasz opowiedział o tamtym zdarzeniu już wcześniej (Ewangelia Łukasza 8:19). Jest to jednak podobne zakłócenie, które Chrystus, tak jak tamto, wykorzystuje, by przekazać ważną naukę.

Najpierw widzimy, jak serdecznie pewna szczera i życzliwa kobieta pochwaliła Pana Jezusa po wysłuchaniu Jego wspaniałej nauki. Podczas gdy uczeni w Piśmie i faryzeusze nienawidzili Jego słów i oczerniali Go, ta dobra kobieta, być może o wysokiej pozycji społecznej, podziwiała zarówno Jego nauczanie, jak i mądrość oraz moc, z jaką przemawiał. Jezus wypowiadał te słowa z wielką siłą i przekonaniem. Kobieta tak się cieszyła, widząc, jak uciszył faryzeuszy, pokonał ich, zawstydził i odparł ich fałszywe oskarżenia, że nie mogła powstrzymać się od okrzyku: „Błogosławione jest łono, które Cię nosiło”. Innymi słowy: „Cóż za niezwykły człowiek! Z pewnością nigdy nie narodził się większy ani lepszy człowiek. Szczęśliwa jest kobieta, która miała Go za syna. Uważałabym się za wielce błogosławioną, gdybym była matką kogoś, kto przemawia jak nikt inny, ukazuje tak wiele niebiańskiej łaski i jest tak wielkim błogosławieństwem dla świata”.

Pod pewnym względem jej słowa były słuszne, bo wyrażały wielki szacunek dla Chrystusa, a zwłaszcza dla Jego nauczania. Oddawały też cześć Maryi, Jego matce, zgodnie z tym, co sama Maryja powiedziała o sobie: że wszystkie pokolenia będą nazywać ją błogosławioną (Ewangelia Łukasza 1:48). Nawet niektórzy ludzie z tamtego grzesznego pokolenia mogli tak powiedzieć. Warto zauważyć, że dla wszystkich, którzy wierzą słowu Chrystusa, On sam jest cenny i jest ich chlubą (Pierwszy List Piotra 2:7). Musimy jednak uważać, by nie skupiać się zbytnio na Jego ziemskiej rodzinie, jakbyśmy znali Go jedynie po ludzku. Teraz powinniśmy poznawać Go w sposób głębszy.

Po drugie, Chrystus wykorzystał tę chwilę, by powiedzieć, że jeszcze bardziej błogosławieni są ci, którzy słuchają słowa Bożego i są mu posłuszni, niż kobieta, która Go urodziła i karmiła. Nie zaprzecza jej słowom ani nie odrzuca jej szacunku dla Niego i Jego matki. Zwraca natomiast jej uwagę na coś większego i ważniejszego: „Tak, lecz jeszcze bardziej błogosławieni są ci, którzy słuchają słowa Bożego i zachowują je” (Ewangelia Łukasza 11:28). Nazywa ich błogosławionymi, pokazując, na czym polega prawdziwe błogosławieństwo, i ucząc nas, byśmy się z Nim zgodzili.

Była to po części łagodna korekta, która miała uchronić kobietę przed nadmiernym zachwytem nad fizyczną obecnością Chrystusa i Jego ludzką naturą. Było to także zachęcające przesłanie: ona również mogła być tak błogosławiona jak Jego własna matka, jeśli słuchałaby słowa Bożego i zachowywała je. Słuchanie słowa Bożego jest wielkim przywilejem, ale prawdziwie błogosławieni, czyli obdarzeni błogosławieństwem Pana, są tylko ci, którzy nie tylko go słuchają, lecz także je zachowują. Mają je w pamięci i kierują się nim jak przewodnikiem i zasadą postępowania.