Ewangelia Łukasza 11:23 – znaczenie i zastosowanie

Słowa „Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie; a kto nie zbiera ze Mną, rozprasza” (Ewangelia Łukasza 11:23) padają w odpowiedzi na zarzut, że Jezus wyrzuca złe duchy mocą Belzebuba. Wcześniej mówi o uzbrojonym mocarzu, którego mienie jest bezpieczne, dopóki nie pojawi się ktoś silniejszy. Werset 23 dopowiada, że w tej sprawie nie ma miejsca neutralnego stania z boku. Człowiek jest albo ze Mną, albo przeciwko Mnie. Najbardziej poruszają w tym zdaniu dwa czasowniki: zbierać i rozpraszać. Opisują one nie tylko postawę, lecz także stan wnętrza. Rozproszenie kojarzy się z kimś, kto jest rozrywany między różnymi głosami i obowiązkami i nie wie, gdzie odnaleźć siebie. Zbieranie zaś dzieje się wspólnie z Jezusem, a nie wyłącznie z własnych sił. Słowa te nie wskazują jednak na wyrzut wobec każdej chwili zagubienia. Ich kierunek dotyczy tego, ku komu serce się zwraca, a nie doskonałości w każdym geście. Tam, gdzie ktoś tęskni za Bogiem, nawet niepewnie i z oporem, ten fragment przypomina, że zbieranie wyrasta z bliskości z Nim i wciąż na nowo się w niej odnawia.

Słowa Jezusa w Ewangelii Łukasza 11:23 padają w sporze o źródło Jego władzy. Niektórzy oskarżają Go, że wyrzuca złe duchy mocą Belzebuba; Jezus odpowiada, że działa „palcem Bożym”, a więc nadeszło królestwo Boże. Jego zdanie o byciu z Nim nie jest zatem oderwanym wezwaniem do opowiadania się po którejś stronie każdego sporu. Dotyczy rozpoznania, co oznacza Jego działanie. Kluczowe rozróżnienie mieści się w obrazie zbierania i rozpraszania. Jezus przedstawia swoją misję jako działanie, które odbiera złu władzę i gromadzi to, co służy królestwu Boga. Wobec takiego działania obojętność nie pozostaje neutralna: odrzucenie go oznacza sprzeciw, nawet jeśli przybiera postać pozornie rzeczowej oceny. Obraz nie uzasadnia jednak potępiania ludzi za każdą różnicę zdań; kontekst mówi o odpowiedzi na dzieło Jezusa, nie o dowolnym podziale na „nas” i „przeciwników”. To wymagające zdanie odsłania więc wagę decyzji wobec Jezusa. Nie wystarcza samo zainteresowanie Jego nauką, jeśli równocześnie przypisuje się Jego dzieło złu. Albo uznaje się, że w Jego działaniu przychodzi królestwo Boże, albo rozprasza się to, co On gromadzi.

Słowa z Ewangelii Łukasza 11:23 nie zostawiają wiele miejsca na połowiczność. Jezus mówi: „Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie; a kto nie zbiera ze Mną, rozprasza”. Zdanie stoi w kontekście słów o palcu Bożym i o tym, że królestwo Boże już przyszło do ludzi, więc mówi przede wszystkim o tym, kim Jezus jest dla człowieka. Wers składa się z dwóch par. Być ze Mną albo przeciwko Mnie, zbierać albo rozpraszać. Oba obrazy opisują ruch, a nie tylko deklarację. Zbieranie łączy to, co rozproszone, a rozpraszanie rozrzuca to, co powinno być razem. Praktycznie widać to w zwykłych wyborach. Ktoś, kto odkłada modlitwę, wspólnotę i uczciwość w pracy, nie zostaje przez to w neutralnym miejscu. Jego dni zaczynają z czasem rozsypywać się w różne strony. Tekst nie opisuje, jak to przebiega w każdym życiu, ale jasno wskazuje, że kierunek ma znaczenie. Ten fragment uczy też spokoju. Wybór po stronie Chrystusa nie musi być jednorazowym heroizmem. Jest raczej codziennym powrotem do Niego, w małych decyzjach, które z dnia na dzień składają się w całość.

Te słowa padają w sporze o źródło mocy Jezusa. Niektórzy przypisują Jego uwalnianie ludzi od złych duchów Belzebubowi, a Jezus wskazuje, że przez działanie Boga przyszło już królestwo Boże. W tym świetle „być ze Mną” oznacza uznać, że Jego dzieło pochodzi od Boga, i stanąć po stronie tego, co przywraca człowiekowi wolność. Obraz zbierania i rozpraszania odsłania, że wobec tego dzieła nie ma postawy całkiem obojętnej. Można pomagać gromadzić to, co Jezus ocala i odnawia, albo swoim wyborem rozpraszać i osłabiać tę jedność. Nie chodzi o bezbłędność ani o łatwe osądzanie innych, lecz o kierunek życia widoczny w konkretnych czynach: w prawdzie zamiast oszczerstwa, w miłosierdziu zamiast poniżenia. To zdanie brzmi stanowczo, bo stawką jest rozpoznanie działania Boga, a nie przynależność do ludzkiego obozu. W perspektywie wieczności ważne staje się to, czemu człowiek pozwala w sobie rosnąć: temu, co zbiera ludzi ku życiu, czy temu, co ich rozdziela. Słowa Jezusa nie pozwalają sprowadzić wiary do samego podziwu dla Niego. Odsłaniają ją jako odpowiedź na Jego obecne działanie.