Ewangelia Łukasza 1:73 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment nie zaczyna się od obietnicy, lecz od pamięci. Mówiący wraca myślą do przysięgi, którą Bóg złożył Abrahamowi, naszemu ojcu, i dopiero na tym fundamencie opiera to, czego wspólnota może się spodziewać. Słowo „przysięga” brzmi tu poważnie, bo nie chodzi o życzenie wypowiedziane w dobrej wierze, lecz o zobowiązanie, za które sam Bóg ręczy. Zdanie zatrzymuje się przed tym, co zostanie udzielone, a treść pojawia się dopiero w następnym wersecie: wyrwanie z mocy nieprzyjaciół i służba bez lęku. Ta obietnica dotyczy całej wspólnoty, a nie tylko jednego człowieka. Strach bywa w ludziach długo zakorzeniony, a tutaj nie opiera się na sile tego, kto się boi, lecz na wierności Tego, który przysiągł. Przysięga przypomina, że lęk nie ma ostatniego słowa wobec tych, którym obiecano wybawienie. Nie mówi jednak, że każda trudność zniknie na zawołanie. Wskazuje kierunek i trwałość, a nie chwilę, w której wszystko się rozwiąże.

W Ewangelii Łukasza 1:73 słowa o przysiędze złożonej Abrahamowi wiążą obietnicę Boga z długą historią Jego ludu. Nie chodzi o nagrodę za zasługi ani o nagłe rozwiązanie każdej trudności, lecz o wierność przymierzu, które Bóg sam ustanowił. Zaimek „nam” przypomina, że Zachariasz mówi jako członek wspólnoty Izraela, nie tylko o prywatnym doświadczeniu. Sens obietnicy dopowiadają następne wersety: uwolnienie od wrogów ma prowadzić do służenia Bogu bez lęku, w pobożności i sprawiedliwości. To ważne rozróżnienie. Wybawienie nie jest tu celem samym w sobie ani obietnicą życia wolnego od wszelkiego cierpienia; otwiera przestrzeń do wiernego życia przed Bogiem. Pieśń Zachariasza odczytuje więc narodziny Jana w świetle historii przymierza i nadziei na Boże zbawienie. Ten fragment nie pozwala jeszcze ustalić wszystkich szczegółów, których dotyczy wyrażenie „tego”; jego sens rozwija dalsza część pieśni. Pokazuje jednak, że nadzieja nie opiera się na chwilowej sile ludzi, lecz na pamięci Boga o Jego obietnicy. Wierność Boga obejmuje pokolenia, a jej owocem ma być służba wolna od lęku.

Słowa z Ewangelii Łukasza 1:73, „na przysięgę, którą złożył naszemu ojcu, Abrahamowi, że nam udzieli tego,”, wracają do obietnicy złożonej dawno temu. Zachariasz przypomina ją w swoim hymnie jako podstawę nadziei dla całego ludu. Przysięga jest w tym zdaniu faktem już dokonanym, natomiast jej treść wybiega ku przyszłości. Dopiero w następnym wersie pojawia się to, co Bóg ma udzielić: „wyrwani z mocy nieprzyjaciół będziemy Mu służyć bez lęku” (Ewangelia Łukasza 1:74). Ta kolejność ma znaczenie w codzienności. Ktoś żyjący pod presją łatwo planuje najpierw bezpieczeństwo, a dopiero potem wierność. Tekst przedstawia to inaczej. Stoi na pierwszym miejscu przysięga Boga, a służba bez lęku jest jej owocem. Pobożność i sprawiedliwość, o których mowa w Ewangelii Łukasza 1:75, przypominają zwykłe dni, w których wierność trzeba wybierać bez pewności, że wszystko się ułoży. Przysięga dotyczy wierności Bożego słowa, a nie zapowiedzi, że trudne okoliczności znikną. Zachariasz mówi o wyrwaniu z mocy wrogów, lecz w tym samym hymnie łączy zbawienie z odpuszczeniem grzechów (Ewangelia Łukasza 1:77). Obietnica Abrahamowa rozwija się więc w przestrzeni dobra i przebaczenia, a odwaga do codziennej służby wyrasta z tej właśnie ziemi.

W Ewangelii Łukasza 1:73 Zachariasz nazywa obietnicę daną Abrahamowi przysięgą. Nie chodzi o przypadkową pomyślność ani o prywatne zapewnienie, że każda trudność szybko minie. Pieśń mówi o miłosierdziu Boga wobec ojców i o Jego świętym przymierzu. „Nam” oznacza lud, któremu Bóg obiecał ratunek i służbę bez lęku. Przysięga ukazuje wierność Boga rozciągniętą przez pokolenia. Abraham nie oglądał całej drogi tej obietnicy; jej spełnienie odsłania się stopniowo, w historii ludzi, którzy otrzymują ją jako dziedzictwo. Można widzieć w tym cichą lampę przekazywaną z rąk do rąk: nie oświetla od razu całego czasu, ale przypomina, że Bóg nie zapomniał swojego słowa. Dalsze wersety wiążą wybawienie ze służbą Bogu w pobożności i sprawiedliwości. Wolność nie jest więc tylko uwolnieniem od wrogów, lecz także życiem zwróconym ku Bogu. Pieśń Zachariasza nie daje podstaw, by obiecywać każdemu wierzącemu brak cierpienia. Wyznaje natomiast, że dzieje ludu Bożego nie są pozostawione przypadkowi: przymierze prowadzi ku zbawieniu i życiu w obecności Boga.