Ewangelia Łukasza 1:67 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu pieśń, którą Zachariasz uwielbił Boga, gdy odzyskał mowę. Łukasz mówi, że Zachariasz prorokował (Ewangelia Łukasza 1:67), i rzeczywiście prorokował w pełnym znaczeniu tego słowa. Zapowiedział, co stanie się z królestwem Mesjasza, o którym świadczą wszyscy prorocy.

Zwróćmy najpierw uwagę na to, jak został do tego przygotowany. Napełnił go Duch Święty, udzielając mu szczególnej miary daru potrzebnej do tego zadania. Bóg nie tylko przebaczył mu niewiarę, czego znakiem było zakończenie kary, ale także, okazując łaskę wierzącym, napełnił go Duchem Świętym i zaszczycił służbą dla siebie.

Zwróćmy też uwagę, o czym jest ta pieśń. Zachariasz nie mówi o sprawach swojej rodziny ani o hańbie, która zniknęła z jego domu dzięki narodzinom dziecka, choć z pewnością później dziękował za to Bogu razem z bliskimi. W tej pieśni całkowicie skupia się na królestwie Mesjasza i błogosławieństwach, które przyniesie ono całemu ludowi. Nie mógłby się w pełni cieszyć owocnością winorośli ani nadzieją, jaką daje drzewo oliwne, gdyby nie widział pomyślności Jerozolimy, pokoju dla Izraela i błogosławieństw płynących z Syjonu (Księga Psalmów 128:3, 5, 6). Proroctwa Starego Testamentu często przybierają formę uwielbienia i nowych pieśni. Tak samo rozpoczyna się proroctwo Nowego Testamentu: „Niech będzie błogosławiony Pan, Bóg Izraela”.

Pewnego dnia będzie nazywany Panem, Bogiem całej ziemi. Zachariasz mówi jednak o Nim tutaj jako o Panu, Bogu Izraela, ponieważ to właśnie Izrael jako pierwszy otrzymał proroctwa, obietnice i znaki odkupienia. To do Izraela kierowano teraz pierwsze wezwania do przyjęcia zbawienia. Izrael, wybrany lud Boga, zapowiadał cały Jego lud wybrany ze wszystkich narodów. Dlatego Zachariasz nazywa Go Bogiem Izraela.

Zachariasz najpierw błogosławi Boga za zbawienie, którego dokona sam Mesjasz (Ewangelia Łukasza 1:68–75). To właśnie wypełnia serce Zachariasza, gdy napełnia go Duch Święty. Tym samym napełnieni są wszyscy, którzy mają Ducha Chrystusa.

Posyłając Mesjasza, Bóg w miłosierdziu nawiedził swój lud. Przez wiele wieków zdawało się, że jest daleko i zapomniał o swoim ludzie, lecz teraz przyszedł jako przyjaciel, by spojrzeć na jego potrzeby. O Bogu mówi się, że nawiedził swój lud w niewoli, gdy go wyzwolił (Księga Wyjścia 3:16; Księga Wyjścia 4:31), a także podczas głodu, gdy dał mu chleb (Księga Rut 1:6). Często posyłał do ludu proroków i nie przestawał się o niego troszczyć, teraz jednak sam przyszedł, by go nawiedzić.

Przyniósł też swojemu ludowi odkupienie. „Odkupił swój lud”. Właśnie po to Chrystus przyszedł na świat: aby odkupić ludzi zaprzedanych grzechowi i zniewolonych przez grzech. Nawet lud należący do Boga — Jego Izrael, Jego syn, Jego pierworodny, Jego lud wolny — potrzebuje odkupienia i bez niego jest zgubiony. Chrystus odkupuje, płacąc cenę, która zaspokaja Bożą sprawiedliwość, a także odkupuje swoją mocą: uwalnia ludzi spod władzy szatana, tak jak Izrael został wyzwolony z Egiptu.

Bóg dochował także wierności królewskiemu przymierzu zawartemu z Dawidem, najsłynniejszym królem Izraela w Starym Testamencie. O rodzinie Dawida wypowiedziano wielkie obietnice: miał otrzymać pomoc, by stać się potężny, jego róg, czyli królewska siła i godność, miał zostać wywyższony, a jego ród miał trwać (Księga Psalmów 89:19, 20, 24, 29). Przez długi czas wydawało się jednak, że ten ród został odrzucony i wzgardzony (Księga Psalmów 89:38). Teraz znów dostępuje zaszczytu, bo zgodnie z obietnicą róg Dawida znów wyrasta. Bóg wzbudził dla nas róg zbawienia w domu swego sługi Dawida (Ewangelia Łukasza 1:69), właśnie tam, gdzie go obiecano i gdzie go oczekiwano.

Dawid został nazwany sługą Boga nie tylko dlatego, że był dobrym człowiekiem, lecz także dlatego, że jako król sprawował władzę w imieniu Boga. Przez swoje rządy stał się narzędziem zbawienia Izraela. Podobnie Chrystus daje wieczne odkupienie tylko tym, którzy są Mu posłuszni. Zbawienie jest dla nas w Chrystusie i tylko w Nim; jest ono rogiem zbawienia.

To zbawienie jest chwalebne. Przewyższa każdy inny rodzaj ocalenia i nie ma sobie równego. Wywyższa chwałę zarówno Odkupiciela, jak i odkupionych.

Jest to zbawienie pełne. Jak róg obfitości przynosi ono w wielkiej mierze duchowe błogosławieństwa w rzeczywistości niebiańskiej.

Jest to zbawienie potężne. Siła zwierzęcia tkwi w jego rogu. Chrystus wzbudził zbawienie, które pokona naszych duchowych wrogów i będzie nas przed nimi chronić. Na rydwanach tego zbawienia Odkupiciel wyruszy, będzie kroczył naprzód, zwyciężając i by zwyciężać.

Bóg wypełnił też wszystkie cenne obietnice złożone wspólnocie przez wielkich proroków Starego Testamentu (Ewangelia Łukasza 1:70): przekazał je „przez usta swoich świętych proroków”. Nauczanie o zbawieniu przez Mesjasza znajduje potwierdzenie w słowach proroków. Pokazuje to również, jak wielkie i ważne jest to zbawienie. To właśnie o nim mówili prorocy, dlatego należy go oczekiwać i przyjąć z radością. Z wielką uwagą i gorliwością starali się je zgłębić (Pierwszy List Piotra 1:10–11), nie należy więc traktować go lekko ani uważać za coś małego.

Bóg dokonuje teraz tego, o czym mówił dawno temu, dlatego wszyscy powinni zamilknąć przed Nim i słuchać. Zwróćmy uwagę, jak święte były te proroctwa. Prorocy, którzy je przekazywali, byli świętymi ludźmi: nie zwodzili innych i pragnęli prowadzić ich do świętości. Przemawiał przez nich sam święty Bóg.

Zwróćmy też uwagę, jak dawne są te proroctwa: sięgają początków świata. Gdy Bóg po raz pierwszy obiecał, że potomstwo kobiety zmiażdży głowę węża, echo tej obietnicy rozbrzmiewało wielokrotnie. Widać je, gdy Ewa nadała synowi imię Kain, mówiąc, że otrzymała człowieka od Pana, a później także w imieniu Set, które znaczy „ustanowiony”. Rozbrzmiewało ono również w imieniu Noego, wskazującym na odpoczynek, oraz w jego proroctwie, że Bóg zamieszka w namiotach Sema. Niedługo po rozpoczęciu się nowego świata po potopie Bóg obiecał Abrahamowi, że w jego potomstwie będą błogosławione wszystkie narody ziemi.

Zobaczmy wreszcie, jak wspaniale zgodni byli prorocy. Bóg przekazywał przez nich wszystkim tę samą wiadomość. Dlatego Pismo mówi, że prorocy przemawiali jednym głosem, a nie wieloma głosami. Wszyscy mówili o Chrystusie tak, jakby mieli jeden głos.

Czym jest to zapowiedziane zbawienie? Po pierwsze, jest ocaleniem od złośliwości naszych wrogów, wybawieniem od nieprzyjaciół i od władzy tych, którzy nas nienawidzą (Ewangelia Łukasza 1:71). Jest wybawieniem od grzechu i spod władzy szatana, zarówno od zepsucia tkwiącego w nas, jak i od pokus przychodzących z zewnątrz.

Żydzi o nastawieniu doczesnym spodziewali się wyzwolenia spod panowania Rzymu, ale otrzymali już wówczas wskazówkę, że chodzi o inny rodzaj wybawienia. Mesjasz miał zbawić swój lud od jego grzechów, aby grzech przestał nad nim panować (Ewangelia Mateusza 1:21). To przywrócenie Bożej przychylności, by wypełnić miłosierdzie obiecane naszym ojcom (Ewangelia Łukasza 1:72).

Odkupiciel miał nie tylko zmiażdżyć węża, sprawcę naszej zguby, lecz także przywrócić nam Boże miłosierdzie. Miał odnowić naszą więź przymierza z Bogiem i niejako ponownie wprowadzić nas do raju. Zapowiadały to obietnice dane patriarchom, pierwszym ojcom Izraela, oraz święte przymierze zawarte z nimi — przysięga złożona naszemu ojcu Abrahamowi (Ewangelia Łukasza 1:73). To, co obiecano ojcom, a wypełniono dla nas, jest miłosierdziem, czystym miłosierdziem. Nic w tym nie wynika z naszych zasług. Zasługujemy na gniew i przekleństwo, lecz wszystko pochodzi z miłosierdzia Boga, który postanowił obdarzyć nas łaską i życiem. Umiłował nas z własnej woli, ponieważ sam postanowił nas umiłować.

Bóg miał też na uwadze swoje przymierze, święte przymierze z Abrahamem: „Będę Bogiem dla ciebie i dla twojego potomstwa”. Potomkowie Abrahama rzeczywiście złamali to przymierze przez swoje grzechy. W czasie ich udręk mogło się wydawać, że Bóg o nim zapomniał. Teraz jednak miał o nim pamiętać i pokazać, że pamięta, ponieważ wszystkie Jego miłosierne działania opierają się na tym przymierzu (Księga Kapłańska 26:42). Powiedział przecież: „Wtedy wspomnę na moje przymierze”.

Zbawienie to przygotowuje nas również do służby Bogu i dodaje nam w niej odwagi. Taka była treść przysięgi złożonej naszemu ojcu Abrahamowi: Bóg miał dać nam siłę i łaskę, byśmy służyli Mu w sposób, który Mu się podoba i przynosi nam pokój (Ewangelia Łukasza 1:74–75). Może to nawiązywać do wyzwolenia Izraela z Egiptu, które — jak powiedział Bóg — wynikało z przymierza z Abrahamem (Księga Wyjścia 3:6–8). Celem wyprowadzenia Izraelitów było także to, by mogli służyć Bogu na tej górze (Księga Wyjścia 3:12). Wielkim celem łaski Ewangelii nie jest uwolnienie nas od służby, lecz wprowadzenie nas do służby Bogu i umocnienie nas w niej.

Wiara chrześcijańska powinna być zawsze rozumiana właśnie w ten sposób. Ma prowadzić nas do prawdziwej pobożności, włączać w służbę Bogu, wiązać nas z nią i pobudzać do niej. Zostajemy uwolnieni od żelaznego jarzma grzechu, aby przyjąć łagodne i lekkie jarzmo Pana Jezusa. Więzy, które On rozluźnił, jeszcze mocniej przywiązują nas do Niego (Księga Psalmów 116:16).

Dzięki tej łasce możemy po pierwsze służyć Bogu bez lęku, z wewnętrznym spokojem i ufnością. Zostajemy otoczeni świętym bezpieczeństwem, aby służyć Bogu w pokoju, wolni od niepokoju i trwogi. Bogu należy służyć z pełną czci, posłuszną bojaźnią, która pobudza nas do wypełniania obowiązków. Nie należy jednak służyć Mu z niewolniczym lękiem, jak sługa, który błędnie uważa swego pana za surowego i niesprawiedliwego. Nie służymy Mu z lękiem, który dręczy, ani z bojaźnią właściwą legalistycznemu duchowi niewoli. Służymy Mu z odwagą, którą daje duch Ewangelii, czyli duch przybrania za dzieci.

Po drugie, możemy służyć Mu w świętości i sprawiedliwości, obejmujących wszystkie nasze powinności wobec Boga i bliźnich. Taki jest zarówno cel, jak i bezpośredni skutek Ewangelii: odnowić w nas obraz Boga, na który człowiek został pierwotnie stworzony, a który cechują sprawiedliwość i prawdziwa świętość (Księga Psalmów 50:14). Po trzecie, służymy Mu przed Jego obliczem, wypełniając obowiązki związane z bezpośrednim oddawaniem Mu czci. Przychodzimy do Jego obecności, pamiętając, że On zawsze ma nas na oku i widzi nasze postępowanie. Właśnie na tym polega służba przed Jego obliczem.

Po czwarte, możemy służyć Mu przez wszystkie dni naszego życia. Ewangelia ma umacniać nas w wytrwałej służbie Bogu. Pokazuje, jak wiele zależy od tego, by się nie cofać, a także jak Chrystus umiłował nas aż do końca. To wzywa nas, byśmy i my miłowali Go aż do końca.

Zachariasz oddał następnie chwałę Bogu za dzieło przygotowania, którego miał dokonać Jan Chrzciciel, jego syn, mający wówczas zaledwie osiem dni (Ewangelia Łukasza 1:76). „Ty, dziecię, będziesz nazwane prorokiem Najwyższego”. Jezus Chrystus jest Najwyższym, bo jest Bogiem ponad wszystkim, błogosławionym na wieki (List do Rzymian 9:5), równym Ojcu. Jan był Jego prorokiem, tak jak Aaron był prorokiem Mojżesza (Księga Wyjścia 7:1). Słowa Jana były jakby słowami samego Chrystusa, a jego zadaniem było iść przed Nim jako Jego posłaniec.

Proroctwo przez długi czas milczało, lecz w osobie Jana znów zabrzmiało, podobnie jak za czasów Samuela, który również przyszedł na świat po długim oczekiwaniu, jako syn starszej matki. Zadaniem Jana było po pierwsze przygotować ludzi na zbawienie przez głoszenie nawrócenia i przemiany życia jako ważnych powinności ewangelicznych. Miał iść przed Panem, ale tylko nieco przed Nim, przygotować Mu drogę, wezwać ludzi, by zrobili Mu miejsce i byli gotowi Go przyjąć. Należało usunąć wszystko, co utrudniało Mu drogę, stawało na przeszkodzie lub powstrzymywało ludzi przed przyjściem do Niego. Trzeba wypełnić doliny i obniżyć góry (Księga Izajasza 40:3–4).

Po drugie, Jan miał przekazać ludziom ogólną wiedzę o zbawieniu, aby wiedzieli nie tylko, co mają czynić, lecz także czego mogą oczekiwać. Głosił, że królestwo niebieskie jest blisko. O zbawieniu trzeba wiedzieć dwie rzeczy. Po pierwsze, obejmuje ono przebaczenie naszych przewinień. Jest to zbawienie przez odpuszczenie grzechów — grzechów, które stoją na drodze do zbawienia i narażają nas na zgubę oraz potępienie (Ewangelia Łukasza 1:77). Jan pomagał ludziom zrozumieć, że choć grzech uczynił ich położenie opłakanym, nie było ono beznadziejne, bo przebaczenie można otrzymać dzięki czułemu miłosierdziu naszego Boga. Chodzi o głębokie współczucie, o miłosierdzie płynące z Bożego wnętrza. Nie było w nas niczego, co mogłoby nas polecić Jego miłosierdziu, poza naszym nędznym położeniem.

Po drugie, zbawienie obejmuje wskazówki, jak lepiej postępować w przyszłości. Ewangelia nie tylko daje nam nadzieję, że zostaną przebaczone uczynki ciemności. Ukazuje nam także jasne i prawdziwe światło, dzięki któremu możemy właściwie kierować naszymi krokami. Nawiedziło nas wschodzące światło z wysoka (Ewangelia Łukasza 1:78), a i to zawdzięczamy czułemu miłosierdziu naszego Boga. Chrystus jest wschodzącym światłem, porannym słońcem (Księga Malachiasza 4:2). Ewangelia przynosi ze sobą światło (Ewangelia Jana 3:19). Nie pozostawia nas błądzących w ciemności pogańskiej niewiedzy ani w słabszym świetle starotestamentowych zapowiedzi i obrazów. W Ewangelii zaczyna świtać. Za Jana Chrzciciela światło dopiero przebijało się przez mrok, potem szybko przybierało na sile i świeciło coraz jaśniej, aż nastał pełny dzień.

Mamy tyle samo powodów, by powitać dzień Ewangelii, co ci, którzy długo czekali na poranek. Po pierwsze, Ewangelia odsłania to, co wcześniej było przed nami całkowicie zakryte (Ewangelia Łukasza 1:79). Przynosi światło tym, którzy siedzą w ciemności: światło poznania chwały Boga w obliczu Jezusa Chrystusa. Wschodzące światło nawiedziło ten pogrążony w mroku świat, aby oświecić pogan (Dzieje Apostolskie 26:18).

Po drugie, to światło daje życie. Dociera do tych, którzy siedzą w cieniu śmierci, jak skazańcy zamknięci w lochu, gdy słyszą wieść o ułaskawieniu albo przynajmniej o odroczeniu kary i możliwości uzyskania przebaczenia. Ogłasza uwolnienie więźniów (Księga Izajasza 61:1) i przynosi światło życia. Jakże upragnione jest to światło!

Po trzecie, jest to światło, które wskazuje drogę. Prowadzi nasze stopy na drogę pokoju, która wiedzie do prawdziwego pokoju. Jest światłem nie tylko dla naszych oczu, lecz także dla naszych stóp (Księga Psalmów 119:105). Pokazuje nam, jak pojednać się z Bogiem i trwać z Nim w spokojnej, radosnej więzi. Jako grzesznicy zeszliśmy z tej drogi pokoju i sami nie potrafimy jej odnaleźć (List do Rzymian 3:17).

Ostatni werset zawiera krótki opis wczesnych lat Jana Chrzciciela. Choć był synem kapłana, nie wyruszył jak Samuel, jeszcze jako dziecko, by służyć przed Panem, ponieważ miał przygotować drogę dla większego kapłaństwa. Po pierwsze, dowiadujemy się o jego wewnętrznej wielkości: dziecko znacznie przewyższało inne dzieci umysłem i pojmowaniem, aż umocniło się w duchu. Miało rozsądek i niezłomną wolę. Rozum i sumienie, oba nazywane lampą Pana, były w nim tak silne, że już od wczesnych lat panowały nad niższymi pragnieniami i namiętnościami.

Świadczyło to o tym, że od wczesnych lat był napełniony Duchem Świętym. Ci, którzy są mocni w Panu, są mocni w duchu. Dowiadujemy się też o jego ukrytym życiu na zewnątrz: przebywał na pustkowiach. Nie oznacza to, że żył jak pustelnik, z dala od ludzi. Możemy przypuszczać, że udawał się do Jerozolimy na święta i uczestniczył w nabożeństwach w synagogach w szabat, ale przez większość czasu mieszkał w jednej z rozproszonych osad na pustkowiu Suf lub Maon, miejscach wspominanych w historii Dawida. Spędzał tam wiele czasu na modlitwie i rozmyślaniu, a przygotowania do służby nie odbywał w szkołach ani u stóp rabinów.

Wielu nadaje się do wielkiej służby, a jednak wydaje się, że pozostają niezauważeni. Inni przez długi czas pozostają w ukryciu, bo przygotowują się do jeszcze większej użyteczności w przyszłości. Tak było z Janem Chrzcicielem, który pozostał na pustkowiu aż do dnia, gdy wystąpił przed Izraelem, mając trzydzieści lat. Bóg wyznacza również czas, w którym objawi pomoc zachowaną dla Izraela. Widzenie czeka na wyznaczony czas; u kresu przemówi i nie zawiedzie.