Księga Kapłańska 23:33 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu ustanowienie Święta Namiotów, jednego z trzech wielkich świąt, na które mieli przybywać wszyscy mężczyźni. Obchodzono je z większą radością niż pozostałe dwa.

Święto miało się rozpoczynać piętnastego dnia siódmego miesiąca, zaledwie pięć dni po Dniu Przebłagania (Księga Kapłańska 23:34). Możemy przypuszczać, że choć na Dzień Przebłagania nie wszyscy mieli obowiązek przybyć, jak na trzy wielkie święta, wielu pobożnych Żydów przybywało wcześniej, by w nim uczestniczyć. W ten sposób smutek Dnia Przebłagania przygotowywał ich na radość Święta Namiotów. Im bardziej bolejemy nad grzechem i uniżamy się z jego powodu, tym lepiej jesteśmy przygotowani na pociechę, którą daje Duch Święty. Radość tego święta wynagradzała smutek związany z postem, bo ci, którzy sieją we łzach, będą zbierać z radością.

Święto miało trwać osiem dni, a pierwszy i ostatni dzień należało obchodzić jak szabaty, poświęcając je świętemu odpoczynkowi i świętym zgromadzeniom (Księga Kapłańska 23:35–36, 39). Ofiary składane przez te osiem dni opisano szczegółowo w Księdze Liczb 29:12 i następnych. Przez pierwszych siedem dni cały lud miał opuścić swoje domy i mieszkać w szałasach z gałęzi drzew o bujnym listowiu, zwłaszcza palm (Księga Kapłańska 23:40, 42). Żydzi odróżniają zbieranie gałęzi od budowania szałasów. W Księdze Nehemiasza 8:15 czytamy, że szałasy budowano z gałęzi drzew; być może ludzie nosili też w rękach gałązki palmowe na znak radości i zwycięstwa, jak przy innych okazjach (Ewangelia Jana 12:13), co znajduje również echo w Apokalipsie św. Jana 7:9.

Niektórzy uważają, że ósmy dzień był osobnym świętem, ale Ewangelia Jana 7:37 nazywa go wielkim dniem święta. Tego dnia ludzie opuszczali szałasy i wracali do swoich domów. Przez całe święto mieli radować się przed Panem, swoim Bogiem (Księga Kapłańska 23:40). Według żydowskiej tradycji wyrażali radość, tańcząc i śpiewając Bogu pieśni pochwalne przy akompaniamencie instrumentów muzycznych. Robili to nie tylko zwykli ludzie, lecz także mędrcy i starsi Izraela, na dziedzińcu świątyni. Jak mówili, radość płynąca z posłuszeństwa Bogu jest sama w sobie wielkim aktem uwielbienia.

Święto miało przypominać im o życiu w namiotach na pustyni. Wyjaśniono to tutaj po to, by przyszłe pokolenia wiedziały, nie tylko z zapisanej historii, ale też dzięki corocznemu obchodzeniu święta, że Bóg sprawił, iż Izraelici mieszkali w szałasach (Księga Kapłańska 23:43). Święto przypominało im o skromnych początkach, z których Bóg ich podźwignął. Ci, którzy dziś żyją w dostatku, powinni często pamiętać o swojej dawnej, niepewnej i skromnej sytuacji, gdy mieli niewielkie mniemanie o sobie. Święto podtrzymywało też pamięć o Bożym miłosierdziu. Gdy mieszkali w namiotach, Bóg nie tylko rozbił pośród nich swój przybytek, lecz także otoczył ich troskliwą opieką, osłaniając obłokiem przed żarem słońca. Nigdy nie powinniśmy zapominać o dawnym miłosierdziu Boga wobec nas i naszych ojców.

Ósmy dzień był wielkim dniem święta, ponieważ wtedy lud wracał do swoich domów i wspominał, że po długich latach życia w namiotach na pustyni w końcu otrzymał trwałe dziedzictwo w Ziemi Obiecanej. Ludzie mogli już mieszkać w dobrych domach. Po siedmiu dniach spędzonych w szałasach mocniej odczuwali wygodę własnych domów i byli za nie bardziej wdzięczni. Dobrze jest, gdy ci, którym niczego nie brakuje i którzy żyją wygodnie, od czasu do czasu przekonują się, czym są trudności.

Było to także Święto Zbiorów, jak nazwano je w Księdze Wyjścia 23:16. Gdy zebrano plony ziemi, zarówno zboże, jak i winogrona, należało obchodzić to święto, dziękując Bogu za tegoroczne urodzaje (Księga Kapłańska 23:39). Niektórzy uważają, że ósmy dzień miał szczególny związek z tym celem. Radość ze zbiorów powinna prowadzić nas do jeszcze większej radości w Bogu. Ziemia należy do Pana i wszystko, co ją napełnia, również jest Jego, dlatego każde błogosławieństwo, którym się cieszymy, powinno przynosić Mu chwałę, zwłaszcza gdy w pełni obdarza nas swoim miłosierdziem.

To święto zapowiadało również rzeczy większe. Wielu uważa, że nasz błogosławiony Zbawiciel urodził się mniej więcej w tym czasie. Opuścił wtedy swój chwalebny dom w niebie, by zamieszkać pośród nas w namiocie, czyli tymczasowym mieszkaniu, i przyjąć ludzkie ciało (Ewangelia Jana 1:14). Oddawanie czci Bogu w Nowym Testamencie również opisano jako obchodzenie Święta Namiotów (Księga Zachariasza 14:16). Ewangelia uczy nas, byśmy żyli jak w namiotach, że tak powiem, i nie przywiązywali się zbytnio do tego świata, bo nie mamy tu trwałego miasta. Przez wiarę, nadzieję i święty dystans wobec rzeczy doczesnych wychodzimy do Chrystusa poza obóz (List do Hebrajczyków 13:13–14). Ewangelia uczy nas też, by radować się przed Panem, naszym Bogiem. Ci, którzy naprawdę należą do Chrystusa, zawsze się w Nim radują (List do Filipian 3:3). Im słabiej jesteśmy przywiązani do tego świata, tym mniej coś zakłóca naszą radość.

Bóg ustanowił te święta wraz z szabatami i ofiarami dobrowolnymi (Księga Kapłańska 23:37–38). Uczy nas to, że szczególne wezwania do służby nie zwalniają z codziennych obowiązków. Nawet podczas Święta Namiotów należało z całą powagą zachować przynajmniej jeden szabat, tak jak w każdym innym tygodniu. Widzimy też, że Boże przykazania pozostawiają miejsce na ofiary dobrowolne, ale nie na wymyślanie nowych form oddawania czci. Można natomiast ponawiać to, co Bóg ustanowił, robić to chętnie i często. Bóg ma upodobanie w ludzie, który służy Mu z własnej woli.

Mojżesz przekazał potem te słowa Izraelitom (Księga Kapłańska 23:44). Oznajmił im dokładnie to, co ustanowił Bóg, ani więcej, ani mniej. Podobnie Paweł przekazał później kościołom to, co otrzymał od Pana. Mamy dobry powód, by dziękować Bogu, że świąt ustanowionych przez Pana dla nas jest mniej niż w ich przypadku, a ich obchodzenie jest mniej uciążliwe i kosztowne. Są jednak bardziej duchowe, pełniejsze znaczenia i lepiej, słodziej zapowiadają wieczne święto, które, jak mamy nadzieję, będziemy obchodzić na zawsze podczas ostatecznego zgromadzenia plonów.