Księga Kapłańska 23:4 – znaczenie i zastosowanie

Święta te ponownie nazwano świętami Pana, ponieważ to On je ustanowił. Święto, które Jeroboam wymyślił samowolnie (Pierwsza Księga Królewska 12:33), obraziło Boga i przyniosło hańbę ludowi. Uroczystości należało ogłaszać w wyznaczonych porach (Księga Kapłańska 23:4), a według obecnego kalendarza wyznaczone przez Boga terminy przypadały na marzec, maj i wrzesień.

Bóg nie wybrał zimy, bo podróżowanie byłoby wtedy trudne z powodu krótkich dni i błotnistych dróg. Nie wybrał też środka lata, gdyż w tamtych krajach ludzie zajmowali się żniwami i winobraniem i nie mogli łatwo porzucić pracy. W ten sposób Bóg życzliwie uwzględnił w swoich nakazach ich wygodę, a jednocześnie wzywał ich, by z radością oddawali Mu cześć i nie traktowali jej jak ciężaru.

Wyznaczonych świętych dni było wiele i często powracały. Miało to stale przypominać ludowi o Bogu i prawdziwej religii, a także chronić go przed popadnięciem w kult bożków okolicznych narodów. Bóg zajmował ich swoją służbą, by mieli mniej czasu na słuchanie pokus ze strony bałwochwalczych sąsiadów.

Większość tych świąt była również czasem radości. Takim dniem był cotygodniowy szabat, a także wszystkie święta doroczne z wyjątkiem Dnia Pojednania, kiedy przez ofiarę przywracano pokój z Bogiem. W ten sposób Bóg uczył ich, że drogi mądrości są przyjemne, i zachęcał do radosnej służby. Było siedem dni ścisłego odpoczynku i świętych zgromadzeń: pierwszy i siódmy dzień Święta Przaśników, dzień Pięćdziesiątnicy, dzień trąb, pierwszy i ósmy dzień Święta Namiotów oraz Dzień Pojednania. A zatem sześć dni było poświęconych świętej radości, a tylko jeden świętemu smutkowi. Polecono nam zawsze się radować, ale nie płakać bez ustanku.

Powtórzono tu prawo dotyczące Paschy. Należało ją obchodzić czternastego dnia pierwszego miesiąca, na pamiątkę wyzwolenia z Egiptu i szczególnego ocalenia pierworodnych — łask, o których lud nigdy nie powinien zapomnieć. Obchody rozpoczynały się zabiciem baranka paschalnego (Księga Kapłańska 23:5). Trwały siedem dni i przez cały ten czas należało jeść przaśny chleb (Księga Kapłańska 23:6). Pierwszy i ostatni z tych siedmiu dni były dniami świętego odpoczynku i świętych zgromadzeń (Księga Kapłańska 23:7–8).

Nie były to dni wolne spędzane bezczynnie na rozrywkach, jak dzieje się w przypadku wielu osób, które nazywają siebie chrześcijanami, a tak spędzają święta. Na ołtarzu Pana składano ofiary spalane w ogniu, a można przypuszczać, że uczono też ludzi wykorzystywać ten czas na modlitwę, uwielbienie i pobożną refleksję.

Zawarto tu również nakaz złożenia snopa pierwocin, pierwszego pęku zboża, w drugim dniu Święta Przaśników. Pierwszy dzień nazwano szabatem, ponieważ obchodzono go jako szabat (Księga Kapłańska 23:11), a następnego dnia należało dokonać tego uroczystego obrzędu. Kapłanowi przynoszono snop, czyli garść świeżego zboża. Miał unieść go na znak ofiarowania Bogu nieba, a następnie wykonać gest kołysania przed Panem, Władcą całej ziemi. Bóg przyjmował to w imieniu ludu jako wdzięczne uznanie Bożej łaski, dzięki której pola wydały zboże, wyraz zależności od Boga i prośba, by zachował je dla ich użytku. Była to zarazem modlitwa i uwielbienie (Księga Kapłańska 23:11).

Razem z tym snopem należało złożyć baranka na ofiarę całopalną (Księga Kapłańska 23:12). Tak jak ofiarom ze zwierząt zwykle towarzyszyły ofiary z pokarmów, tak tę ofiarę z ziarna łączono z ofiarą całopalną, aby na stole Boga znalazły się zarówno chleb, jak i mięso. Nie wolno było jeść nowego zboża, zanim nie złożono tej ofiary. Jeśli Bóg i Izrael mieli wspólnie ucztować, należało najpierw służyć Bogu.

Ta ofiara z pierwocin, składana w imieniu całego ludu, poświęcała dla niego całe zbiory i pozwalała właściwie oraz z wdzięcznością korzystać z ich pozostałej części. Możemy z radością spożywać nasz chleb, gdy w jakiejś mierze wypełniliśmy swój obowiązek wobec Boga, a On przyjął naszą pracę. Wtedy wszystkie nasze błogosławieństwa zostają dla nas uświęcone.

Prawo to zostało dane już wtedy, choć miało być wypełniane dopiero po wejściu do Kanaanu. Na pustyni nie siali zboża, lecz Bóg karmił ich chlebem z nieba. Powinno to przygotować ich do tego, by później oddawali Mu należną część chleba pochodzącego z ziemi. Gdy weszli do Kanaanu, manna przestała spadać dokładnie w dniu złożenia snopa pierwocin. Dzień wcześniej jedli zboże z poprzednich zbiorów (Księga Jozuego 5:11), a tego dnia złożyli pierwociny, co dawało im prawo do korzystania także z nowego zboża (Księga Kapłańska 23:12). Manna nie była już więc potrzebna.

Ten snop pierwocin zapowiadał naszego Pana Jezusa, który zmartwychwstał jako pierwociny tych, którzy umarli (Pierwszy List do Koryntian 15:20). Odrośl Pana (Księga Izajasza 4:2) została wtedy przedstawiona Bogu dzięki ofierze samego Jezusa, Baranka Bożego, i została przyjęta za nas. Znamienne jest to, że nasz Pan Jezus zmartwychwstał właśnie w dniu składania pierwocin, pokazując, że jest rzeczywistością zapowiadaną przez ten symbol.

Prawo to uczy nas także oddawać Panu cześć naszym majątkiem oraz tym, co pierwsze i najlepsze ze wszystkiego, co zarabiamy (Księga Przysłów 3:9). Nie wolno im było jeść nowego zboża, zanim nie złożono Bogu tego, co do Niego należało (Księga Kapłańska 23:14). My również powinniśmy kierować się tą zasadą: zaczynać od Boga, rozpoczynać z Nim życie i każdy dzień, każdy posiłek oraz każdą sprawę. Szukaj najpierw Królestwa Bożego.