Księga Kapłańska 23:1 – znaczenie i zastosowanie

To ogólny opis świętych dni ustanowionych przez Boga (Księga Kapłańska 23:2). Tylko Bóg może nadać dniowi święty charakter, ponieważ jest Panem czasu. Gdy zapoczątkował bieg czasu, sam wyznaczył jeden dzień, oddzielił go od pozostałych i pobłogosławił (Księga Rodzaju 2:3). Ludzie mogą ustanowić jakiś dzień szczególnym z własnej inicjatywy, jak mówi Księga Estery 9:19 o radosnym dniu, ale tylko Bóg ma prawo uczynić dzień świętym. Nic nie zostaje naprawdę poświęcone, jeśli On nie wyznaczy tego własnym nakazem.

Wszelka prawdziwa świętość obecna w człowieku pochodzi ze szczególnej łaski Boga, a świętość przypisana czemuś poza nami — z Jego szczególnego nakazu. Zwróćmy najpierw uwagę, że te święte dni nazwano świętami. Należał do nich także Dzień Przebłagania, choć był dniem postu. Ponieważ jednak większość tych dni miała być czasem radości i wesela, ogólnie nazywa się je świętami. Niektórzy odczytują to wyrażenie jako „moje zgromadzenia”, co w gruncie rzeczy znaczy niemal to samo co „zgromadzenia zwołane”. Sądzę jednak, że lepiej rozumieć je jako „moje uroczyste święta”. Tak samo oddano to słowo w Księdze Izajasza 33:20, gdzie Syjon nazwano miastem naszych uroczystych świąt. Jeśli przyjmiemy takie znaczenie, Dzień Przebłagania był równie uroczystym świętem jak każde z pozostałych.

Po drugie, nazwano je świętami Pana, ponieważ obchodzono je ku Jego czci i w posłuszeństwie Jego nakazowi. Po trzecie, ogłaszano je, gdyż nie były przeznaczone tylko dla kapłanów służących w przybytku, lecz dla całego ludu. Ogłoszenie to przypominało radosną wieść, o której czytamy: szczęśliwy jest lud, który zna radosny okrzyk (Księga Psalmów 89:15). Po czwarte, należało obchodzić je jako święte zgromadzenia, aby sprawowane obrzędy nabierały większej godności i uroczystego charakteru, a ludzie mogli liczniej uczestniczyć w świętowaniu. W ten sposób oddawano też cześć Bogu i ustanowionym przez Niego obrzędom, które nie miały pozostawać w ukryciu. Najlepszą ochronę ich czystości zapewniało jawne, publiczne oddawanie czci Bogu. Święta sprzyjały także wzrostowi wzajemnej miłości, ponieważ należało obchodzić je podczas świętych zgromadzeń.

Najpierw powtórzono prawo dotyczące szabatu i nie bez powodu. Choć coroczne święta nabierały szczególnego znaczenia dzięki zgromadzeniom ludu przy przybytku, nie mogły przesłaniać szabatu (Księga Kapłańska 23:3). Tego dnia lud miał powstrzymywać się od codziennych zajęć. Był to szabat odpoczynku, wskazujący na nasz duchowy odpoczynek od grzechu i odpoczynek w Bogu. Tego dnia nie wolno było wykonywać żadnej pracy. W inne święte dni zakazana była zwykła praca (Księga Kapłańska 23:7), ale w szabat oraz w Dzień Przebłagania, który również nazywano szabatem, nie wolno było wykonywać żadnej pracy, nawet przygotowywać jedzenia.

Tego dnia mieli także poświęcać się służbie Bogu. Było to święte zgromadzenie, co oznacza, że jeśli mieli taką możliwość, powinni obchodzić ten dzień we wspólnocie religijnej. Wszyscy, którzy mogli, mieli przybyć do wejścia do przybytku, a pozostali — spotkać się gdzie indziej, aby modlić się, wielbić Boga i czytać Prawo. Tak postępowano później w szkołach prorockich, gdy proroctwa były jeszcze obecne, a następnie w synagogach. Chrystus ustanowił szabat Nowego Testamentu jako dzień świętego zgromadzenia: więcej niż raz spotkał się z uczniami w pierwszym dniu tygodnia. Niezależnie od tego, czy mogli uczestniczyć w publicznym zgromadzeniu, mieli obchodzić szabat Pana w każdym domu. W rodzinach należało odróżniać ten dzień od pozostałych. To szabat Pana: dzień, w którym odpoczął po stworzeniu, i dzień, w którym nakazał nam odpoczywać. Miał być obchodzony w każdym domu, nawet wtedy, gdy lud mieszkał w namiotach.

Szabat Pana należy obchodzić z czcią w każdym domu, zarówno przez każdą rodzinę z osobna, jak i przez liczne rodziny zgromadzone razem. Szabat Pana obchodzony w naszych domach przynosi im piękno, siłę i bezpieczeństwo. Uświęca je, wspiera i przynosi chwałę Bogu.