Księga Kapłańska 23:15 – znaczenie i zastosowanie

To ustanowienie święta Pięćdziesiątnicy, zwanego też Świętem Tygodni (Księga Powtórzonego Prawa 16:9), obchodzonego pięćdziesiąt dni, czyli siedem tygodni, po Passze. Nazywano je również Świętem Żniw (Księga Wyjścia 23:16). Złożenie snopa z pierwocin przypominało początek żniw i dawało pozwolenie na rozpoczęcie zbiorów. To późniejsze święto wyznaczało koniec żniw zbożowych.

Przy ofierze z pierwocin przynoszono garść kłosów jęczmienia. Tutaj przynoszono dwa bochenki chleba pszennego (Księga Kapłańska 23:17). Był to chleb na zakwasie. Podczas Paschy jedzono chleb przaśny, na pamiątkę chleba, który jedzono podczas wyjścia z Egiptu. Chleb podczas Pięćdziesiątnicy był na zakwasie, ponieważ wyrażał wdzięczność za dobroć Boga, który troszczy się o codzienny pokarm.

Wraz ze snopem z pierwocin składano w ofierze całopalnej tylko jednego baranka. Wraz z tymi bochenkami chleba z pierwocin składano w ofierze całopalnej siedem baranków, dwa barany i jednego cielca. W ten sposób oddawano chwałę Bogu jako Panu ziemi i żniw, Temu, dzięki łasce którego lud żył i którego powinien wysławiać swoim życiem. Składano też kozła jako ofiarę za grzech, wyznając, że lud nie jest godny chleba, który spożywa, i prosząc o przebaczenie grzechów, przez które zasłużył na utratę błogosławieństwa obfitych plonów. Grzeszył także w sposobie, w jaki przyjmował te błogosławieństwa.

Na koniec składano dwa baranki jako ofiarę biesiadną, prosząc Boga o błogosławieństwo dla zebranego zboża. Bez Jego błogosławieństwa zboże nie zapewniłoby bezpieczeństwa ani nie przyniosłoby zaspokojenia (Księga Aggeusza 1:9). Były to jedyne ofiary biesiadne składane w imieniu całego zgromadzenia. Uznawano je za najświętsze, podczas gdy pozostałe ofiary biesiadne zaliczano do świętych. Wszystkie te ofiary zostały ustanowione w tym miejscu (Księga Kapłańska 23:18-20).

Jeden dzień miał być obchodzony jako święte zgromadzenie (Księga Kapłańska 23:21). Tego dnia cały Izrael miał spotkać się z Bogiem i ze sobą nawzajem w miejscu wybranym przez Pana. Niektórzy sądzą, że Święto Przaśników trwało siedem dni, a Pięćdziesiątnica tylko jeden, ponieważ przypadała na pracowity okres i Bóg pozwalał ludowi szybko wrócić do pracy w polu.

To doroczne święto upamiętniało także nadanie Prawa na górze Synaj, pięćdziesiąt dni po wyjściu Izraelitów z Egiptu. Jeszcze w Egipcie zapowiedziano im, że będą później oddawać cześć Bogu na pustyni, a święto obchodzono jako pamiątkę tej obietnicy. Pełne znaczenie i większe wypełnienie tego święta nadeszło jednak wtedy, gdy właśnie tego dnia Duch został wylany na apostołów (Dzieje Apostolskie 2:1). Wtedy zostało dane prawo wiary, pięćdziesiąt dni po tym, jak Chrystus, nasza Pascha, został za nas złożony w ofierze. Jak trafnie ujmuje to biskup Patrick, tego dnia sami apostołowie otrzymali pierwociny Ducha. Przez słowo prawdy przywiedli do nowego życia trzy tysiące osób i przedstawili je Bogu i Barankowi jako pierwociny Kościoła chrześcijańskiego.

Z ustanowieniem Pięćdziesiątnicy łączy się przypomnienie wcześniej ogłoszonego prawa (Księga Kapłańska 19:9), które nakazywało pozostawiać dla ubogich pokłosie i zboże na skraju pola (Księga Kapłańska 23:22). Prawdopodobnie przypomnienie to znalazło się właśnie tutaj, ponieważ kapłani mieli zwracać na nie uwagę ludu, gdy ten przynosił pierwociny. Płynęła stąd nauka, że posłuszeństwo nawet w drobnej sprawie jest lepsze niż ofiara, a ofiary nie zostaną przyjęte, jeśli zabraknie posłuszeństwa. Święto uczyło także, że radość ze żniw powinna wyrażać się w trosce o ubogich, którym należy się udział w tym, co otrzymujemy, tak jak Bogu należy się Jego część. Ci, którzy naprawdę doświadczają Bożego miłosierdzia, chętnie okazują miłosierdzie ubogim.