Księga Kapłańska 18:19 – znaczenie i zastosowanie

Jest tu prawo, które ma chronić godność łoża małżeńskiego: współżycie nie powinno odbywać się w niewłaściwym czasie (Księga Kapłańska 18:19) ani być naruszane przez cudzołóstwo (Księga Kapłańska 18:20).

Jest tu również zakaz jednej z najbardziej wstrząsających form bałwochwalstwa: składania dzieci w ofierze Molochowi przez ogień (Księga Kapłańska 18:21). Niektórzy sądzą, że Moloch był bożkiem, za pośrednictwem którego oddawano cześć słońcu, temu wielkiemu ogniowi na świecie. Jego czciciele albo palili własne dzieci w ofierze, albo przeprowadzali je między dwoma ogniskami lub przez jeden ogień, okazując w ten sposób oddanie temu fałszywemu bogu. Wyobrażali sobie, że poświęcenie w ten sposób choćby jednego dziecka Molochowi przyniesie pomyślność pozostałym dzieciom.

Skoro bałwochwalcy potrafili oddawać własne dzieci fałszywym bogom, nic nie powinno wydawać się zbyt cenne, by ofiarować to prawdziwemu Bogu albo z tego zrezygnować ze względu na Niego. Grzech Izraelitów, którzy później dopuścili się tego mimo zakazu, był tym poważniejszy, że zarówno oni, jak i ich dzieci pozostawali w szczególnej relacji z Bogiem. W Księdze Ezechiela Bóg mówi, że Izraelici składali w ofierze swoich synów i córki, których urodzili dla Niego (Księga Ezechiela 16:20). Dlatego czyn ten nazwano bezczeszczeniem imienia Boga. Wyglądało to tak, jakby Izraelici czuli się bardziej związani z Molochiem niż z Panem. Panu składali w ofierze jedynie bydło, a Molochowi — własne dzieci.

Zakaz obejmuje także nienaturalne żądze, sodomię i współżycie ze zwierzętami — grzechy tak odrażające, że trudno o nich mówić bez głębokiego obrzydzenia (Księga Kapłańska 18:22–23). Inne grzechy sprowadzają ludzi do poziomu zwierząt, lecz te poniżają ich jeszcze bardziej. To, że takie prawa w ogóle były potrzebne i że od czasu ich ogłoszenia wielokrotnie je łamano, pozostaje trwałą hańbą ludzkiej natury. Jak pokazuje apostoł, oddawanie ludzi ich nikczemnym namiętnościom często było karą za bałwochwalstwo (List do Rzymian 1:24).

Tym i podobnym strasznym grzechom przeciwstawione są następnie konkretne argumenty. Bóg ma bezsporne prawo wydawać nam nakazy, a jednak traktuje nas jak ludzi i przyciąga nas dobrocią, dlatego także odwołuje się do rozsądku.

Po pierwsze, grzesznicy bezczeszczą samych siebie przez takie czyny: „Nie kalajcie się żadnym z tych sposobów” (Księga Kapłańska 18:24). Każdy grzech brudzi sumienie, ale te grzechy wiążą się ze szczególną hańbą. Nasz niebiański Ojciec w swojej dobroci wzywa nas, byśmy zachowali czystość i nie tarzali się w nieczystości.

Po drugie, dusze tych, którzy dopuszczają się takich czynów, zostaną odcięte od ludu (Księga Kapłańska 18:29). Jest to sprawiedliwe, bo jeśli ktoś bezcześci świątynię Boga, Bóg zniszczy tego człowieka (Pierwszy List do Koryntian 3:17). Pragnienia ciała walczą przeciwko duszy i jeśli Boże miłosierdzie oraz łaska ich nie powstrzymają, z pewnością ją zrujnują.

Po trzecie, ziemia zostaje skalana (Księga Kapłańska 18:25). Jeśli takie zło jest praktykowane i tolerowane, ziemia staje się nieodpowiednim miejscem dla przybytku Boga, a czysty i święty Bóg wycofuje znaki swojej łaskawej obecności. Staje się też niebezpieczna dla mieszkających na niej ludzi, bo grzech ich zaraża i naraża na karę. Jest również głęboko odrażająca dla wszystkich prawych, tak jak niegodziwość Sodomy była odrażająca dla sprawiedliwego Lota.

Po czwarte, były to obrzydliwe czyny dawnych mieszkańców tej ziemi (Księga Kapłańska 18:24, 27). Dlatego te prawa były potrzebne, jak lekarstwa chroniące nas przed zakażeniem, gdy wchodzimy w skażone miejsce. Izrael nie powinien naśladować tych praktyk, bo narody, które tak żyły, znajdowały się już pod Bożym przekleństwem i wkrótce miały upaść od miecza Izraela. Izraelici mogli zobaczyć, jak odrażający stali się ci ludzie, tarzając się w nieczystości, i jak bardzo budzili wstręt wśród prawych. Naród tak wyróżniony i obdarzony czcią jak Izrael nie powinien sam czynić się nikczemnym. Gdy widzimy, jak brzydko wygląda grzech u innych, powinno to być dla nas mocnym ostrzeżeniem, by z troską strzec własnej czystości.

Po piąte, Kananejczycy mieli zostać zgładzeni z powodu tych grzechów. Dopełnili miary winy Amorytów (Księga Rodzaju 15:16) i ściągnęli zagładę na wiele kwitnących królestw, co Izrael miał wkrótce zobaczyć i czego miał dokonać. „Dlatego ukarzę ją za jej winę” (Księga Kapłańska 18:25). Straszliwe sądy Boga nad tymi, którzy jawnie Go odrzucają, mają ostrzegać wszystkich wyznających wiarę, by unikali nawet najmniejszego śladu lekceważenia Boga czy niewiary. Zagłada Kananejczyków miała być dla Izraela przestrogą, by nie postępował tak jak oni.

Aby pokazać, że takie grzechy obciążają nie tylko Stwórcę, lecz także samo stworzenie, tekst dodaje: „Ziemia sama wyrzuca swoich mieszkańców” (Księga Kapłańska 18:25). Ziemia, na której żyli, zdawała się pod nimi jęczeć, nie znosić ich obecności i nie zaznać spokoju, dopóki nie wyrzuciła tych wrogów Pana (Księga Izajasza 1:24). Ukazuje to, jak odrażający jest grzech. Grzesznicy piją nieprawość jak wodę, lecz nawet reszta stworzenia zdaje się przed nią wzdrygać. Niejeden dom i niejedno miasto, można powiedzieć, z obrzydzeniem wyrzuciły niegodziwych ludzi (Apokalipsa św. Jana 3:16). Dlatego Bóg mówi: „Uważajcie, aby ziemia nie wyrzuciła także was” (Księga Kapłańska 18:28). Ziemia została im dana, lecz jeśli naśladowaliby grzechy Kananejczyków, spotkałby ich taki sam los. Niegodziwi Izraelici są dla Boga równie odrażający jak niegodziwi Kananejczycy, a nawet bardziej, i zostaną wygnani równie szybko albo jeszcze szybciej.

Apostoł kieruje podobne ostrzeżenie do wierzących pochodzących z pogan, nawiązując do odrzuconych Żydów, których miejsce zajęli (List do Rzymian 11:19 i następne). Mają uważać, by nie popaść w taką samą niewiarę (List do Hebrajczyków 4:11). Ogólniej rzecz ujmując, powinno to stanowczo odwodzić nas od każdej grzesznej drogi. Pomyśl, ilu ludzi grzech doprowadził do zguby, i niech będzie to dla Ciebie przestrogą. Posłuchaj w wierze wołania dochodzącego z bram bezdennej otchłani i usłysz rozpacz potępionych grzeszników, których ziemia wyrzuciła, a piekło pochłonęło, na zawsze zgubionych przez grzech. Niech to napełni Cię drżeniem, by taki los nie stał się Twoim udziałem. Boże ostrzeżenia i sądy mają wzbudzać w nas lęk przed grzechem.

Rozdział kończy mocne lekarstwo na tę zarazę: „Przestrzegajcie więc tego, co wam nakazałem, i nie postępujcie według żadnego z tych obrzydliwych zwyczajów” (Księga Kapłańska 18:30). Takie lekarstwo daje Bóg. Grzeszne zwyczaje są obrzydliwe, a ich powszechność i popularność wcale nie czynią ich mniej odrażającymi. Przeciwnie, stają się tym groźniejsze, im bardziej się rozpowszechniają.

Niebezpiecznie jest dopuścić choćby jeden grzeszny nawyk, bo jeden grzech otwiera drogę wielu innym. Jeśli przyjmiesz jedną niewłaściwą praktykę, wkrótce pojawią się następne. Droga grzechu zawsze wiedzie w dół.

Najlepszą ochroną przed poważnym grzechem jest wierne i wytrwałe trzymanie się Bożych przykazań. Im bardziej doświadczamy dobroci i mocy świętego uwielbienia Boga oraz posłuszeństwa Mu, tym mniej pociągają nas zakazane przyjemności niegodziwych zwyczajów. Tylko Boża łaska może nas ustrzec, a zwykle otrzymujemy ją, korzystając ze środków łaski, czyli z dróg pomocy duchowej ustanowionych przez Boga.

Bóg nie wydaje ludzi na pastwę ich grzesznych pragnień, zanim sami nie odwrócą się od Niego i od ustanowionych przez Niego dróg.