Księga Kapłańska 18:6 – znaczenie i zastosowanie

Prawa te należą do siódmego przykazania i nadal wiążą nas w czasach Ewangelii. Są zgodne ze światłem i prawem samej natury. Paweł opisuje jeden taki przypadek: mężczyznę, który żył z żoną swojego ojca. Był to tak wstrząsający grzech, że poganie niemal nie ośmielali się o nim mówić (Pierwszy List do Koryntian 5:1). Niektóre zakazane tu związki kazirodcze zdarzały się wśród pogan, ale nadal uważano je za złe i odrażające. Wyjątek stanowiły narody, które uległy zezwierzęceniu i oddały się podłym namiętnościom.

Warto zauważyć, czego zakaz dotyczy w relacjach z bliskimi krewnymi: zbliżania się do nich, by odsłonić ich nagość (Księga Kapłańska 18:6). Chodzi przede wszystkim o zakaz poślubiania tych krewnych. Małżeństwo, podobnie jak szabat, jest ustanowieniem Bożym i należy do najdawniejszych instytucji, istniejących od początku życia człowieka na ziemi. Ma służyć ludzkiemu dobru oraz godnemu i uczciwemu pomnażaniu rodzaju ludzkiego, w sposób odpowiadający godności człowieka, który przewyższa zwierzęta. Ponieważ małżeństwo jest godne szacunku dla wszystkich, prawa te stoją na straży jego godności.

Słuszne było, by Boże ustanowienie miało Boże zasady i granice, zwłaszcza że ludzka natura w tej dziedzinie bywa szczególnie uparta i porywcza. Zakazy te opierają się nie tylko na niepodważalnym autorytecie, lecz także na mądrości i sprawiedliwości. Przez małżeństwo dwoje staje się jednym ciałem. Dlatego ci, którzy już z natury stanowią jedno ciało, nie mogą rozsądnie stać się jednym ciałem przez małżeństwo. Ma ono jednoczyć ludzi, którzy wcześniej nie byli złączeni. Małżeństwo stawia też męża i żonę na równi. Jak mówi Pismo, żona jest towarzyszką mężczyzny, wziętą z jego boku. Gdyby więc małżeństwo łączyło osoby, między którymi już wcześniej istniał naturalny porządek wyższości i niższości, więź małżeńska odwróciłaby ten porządek, a tak być nie powinno.

Różnica między panem a sługą czy między szlachcicem a człowiekiem z ludu wynika ze zwyczaju i umowy, dlatego małżeństwo może ją znieść bez szkody. Inaczej jest z relacjami między rodzicami a dziećmi, wujami i stryjami a bratanicami i siostrzenicami oraz ciotkami a bratankami i siostrzeńcami, zarówno wśród krewnych, jak i powinowatych. Taki porządek jest zakorzeniony w samej naturze i trwa, dlatego małżeństwo nie może go słusznie znieść. Małżeństwo pojawiło się po ustanowieniu porządku natury, nie może więc go unieważnić. Wśród osób równych zakaz obejmuje tylko rodzeństwo: zarówno rodzone, przyrodnie, jak i związane przez małżeństwo. Nie ma w tym takiego sprzecznego z naturą paradoksu jak w pozostałych przypadkach, ponieważ synowie Adama musieliby poślubić swoje siostry, aby rodzaj ludzki mógł przetrwać. Mimo to Bóg przez wyraźne prawo uznał takie związki za niedozwolone i odrażające. Chciał w ten sposób zapobiec grzesznej bliskości między osobami dorastającymi razem w jednym domu, które nie mogą zawrzeć małżeństwa bez udaremnienia jednego z jego celów: poszerzania kręgu przyjaźni i wspólnych spraw.

Gdyby każdy mężczyzna poślubiał własną siostrę, a ludzie zapewne robiliby tak z pokolenia na pokolenie, gdyby było to dozwolone, każda rodzina stawałaby się osobnym światem. Ludzie zapomnieliby, że jesteśmy nawzajem swoimi członkami. Nawet najpoważniejsi poganie zawsze uważali takie związki za wstydliwe i obrzydliwe, a ci, którzy nie mieli tego prawa, zachowali w sumieniu pewne poczucie tej prawdy. Powoływanie się na ustanowienie małżeństwa, by usprawiedliwić związki kazirodcze, nie uniewinnia nikogo ani nie zmniejsza winy. Dodaje jedynie grzech bezczeszczenia Bożego ustanowienia i używania tego, co przeznaczone do najświętszych celów, do celów najpodlejszych.

Zakaz obejmuje także nieczystość z którymkolwiek z tych krewnych poza małżeństwem i z pewnością dotyczy jej równie mocno jak samego małżeństwa. Obejmuje również pożądliwe zachowanie, flirt i wszystko, co choćby przypomina to zło. Krewni powinni kochać się nawzajem i swobodnie, naturalnie ze sobą rozmawiać, ale zawsze z zachowaniem czystości. Im mniej inni podejrzewają zło, tym bardziej sami zainteresowani powinni zachować ostrożność, aby szatan nie zyskał przewagi. Jest podstępnym wrogiem i wypatruje każdej sposobności, by nas zaatakować.

Większość zakazanych relacji wymieniono wprost. Zasada ogólna jest taka: jeśli mężczyźnie nie wolno poślubić określonych krewnych, nie wolno mu też poślubić tych samych kategorii krewnych swojej żony, ponieważ oboje stanowią jedno. Zakaz poślubienia żony brata (Księga Kapłańska 18:16) miał jeden szczególny wyjątek w narodzie żydowskim. Jeśli mężczyzna umarł bezdzietnie, jego brat lub najbliższy krewny miał poślubić wdowę i wzbudzić potomstwo dla zmarłego (Księga Powtórzonego Prawa 25:5). Zasada ta dotyczyła tylko tamtej wspólnoty. Gdy ustała przyczyna jej ustanowienia, ustał również wyjątek. Zakaz nadal obowiązuje: mężczyzna nie może poślubić wdowy po swoim bracie.

Przykazanie z Księgi Kapłańskiej 18:18, które zabrania poślubienia siostry żony, zakłada, że poligamia była wówczas tolerowana, podobnie jak wynika to z niektórych innych praw (Księga Wyjścia 21:10; Księga Powtórzonego Prawa 21:15). Zakazuje ono jednak mężczyźnie poślubienia dwóch sióstr, tak jak uczynił to Jakub, ponieważ zazdrość i konflikty byłyby zapewne większe między kobietami tak blisko spokrewnionymi. Gdy siostra żony zostaje wzięta jako konkubina, czyli żona o niższym statusie, trudno wyobrazić sobie coś bardziej bolesnego dla pierwszej żony, dopóki żyje.