Księga Kapłańska 10:8 – znaczenie i zastosowanie

Aaron starannie przestrzegał tego, co Bóg przekazał mu przez Mojżesza, a teraz Bóg zaszczycił go, przemawiając do niego bezpośrednio (Księga Kapłańska 10:8). Pan przemówił do Aarona w ten sposób być może dlatego, że Aaron poczułby się zraniony, gdyby powiedział mu to Mojżesz, jakby oskarżał go o pijaństwo. Często zbyt szybko odbieramy ostrzeżenia jako zniewagi. Dlatego Bóg powiedział to sam Aaronowi: kiedy będzie wchodził do Namiotu Spotkania, nie ma pić wina ani mocnego napoju, pod groźbą śmierci (Księga Kapłańska 10:9).

To polecenie prawdopodobnie zostało wydane po tym, jak Aaron zobaczył straszne skutki grzechu Nadaba i Abihu, aby on i pozostali kapłani mogli wyciągnąć z tego naukę. Zasada była jasna: nie wolno pić wina ani żadnego mocniejszego napoju. W innych okolicznościach kapłanom wolno było pić. Bóg nie wymagał, by każdy kapłan żył jak nazirejczyk, czyli osoba poświęcona Bogu przez szczególny ślub powstrzymywania się od pewnych rzeczy. Jednak podczas służby w przybytku kapłani mieli unikać alkoholu.

Później tę zasadę włączono do przepisów dotyczących świątyni Ezechiela (Księga Ezechiela 44:21), a podobnego wymagania przestrzegają słudzy Ewangelii, którzy nie mogą być oddani winu (Pierwszy List do Tymoteusza 3:3). Pijaństwo jest złe w przypadku każdego człowieka, ale u sług Bożych jest szczególnie haniebne i szkodliwe. To właśnie oni powinni mieć najtrzeźwiejszy umysł i najczystsze serce.

Kara była poważna: jeśli kapłani zlekceważyliby to polecenie, mieli umrzeć. Mogło to oznaczać śmierć w stanie upojenia, gdy sąd spadłby na nich nagle, zgodnie z ostrzeżeniem z Ewangelii Łukasza 21:34. Mogło też oznaczać, że narażali się na to, że Bóg ich zgładzi. Świadomość, że śmierć może nadejść w każdej chwili, powinna skłaniać nas do trzeźwego i czujnego życia (Pierwszy List Piotra 4:7). Smutne jest, gdy ktoś wykorzystuje pewność śmierci jako powód do beztroskiego życia i mówi: „Jedzmy i pijmy, bo jutro umrzemy”.

Powody tego polecenia były jasne. Kapłani musieli zachować trzeźwość, żeby właściwie wykonywać swoją służbę, ponieważ wino może prowadzić do błędów (Księga Izajasza 28:7). Potrzebowali samokontroli, aby odróżniać to, co święte, od tego, co pospolite, i nigdy ich ze sobą nie mieszać (Księga Kapłańska 10:10). Dla sług Pana bardzo ważne jest oddzielanie tego, co święte, od tego, co nieświęte, oraz rozróżnianie tego, co cenne, od tego, co bezwartościowe (Księga Jeremiasza 15:19).

Kapłani musieli też zachować trzeźwość, by nauczać lud (Księga Kapłańska 10:11), ponieważ należało to do ich obowiązków (Księga Powtórzonego Prawa 33:10). Osoby skłonne do pijaństwa nie nadają się do nauczania przykazań Boga. Kto żyje według cielesnych pragnień, nie może naprawdę poznać z własnego doświadczenia spraw Ducha. Taki nauczyciel jedną ręką burzy to, co próbuje zbudować drugą.