Księga Kapłańska 10:1 – znaczenie i zastosowanie

Oto wielki grzech, którego dopuścili się Nadab i Abihu. Trzeba nazwać go wielkim grzechem, nawet jeśli nam wydaje się niewielki. Wymierzona kara pokazuje, jak głęboko obrazili Boga niebios, którego sąd jest zawsze sprawiedliwy. Zgrzeszyli, składając przed Panem obcy ogień, czyli coś, czego im nie nakazał (Księga Kapłańska 10:1; Księga Liczb 3:4).

Po pierwsze, nie wygląda na to, by otrzymali polecenie spalenia kadzidła właśnie w tym czasie. Ich wyświęcenie zakończyło się poprzedniego dnia, a jako kapłani mieli służyć przy ołtarzu kadzenia. Wszystko wskazuje jednak na to, że całą służbę tego szczególnego dnia miał wykonać ich ojciec Aaron, arcykapłan: to on składał ofiary (Księga Kapłańska 9:8, 9:15, 9:18), a jego synowie mieli jedynie mu pomagać (Księga Kapłańska 10:9, 10:12, 10:18). Dlatego do Namiotu Spotkania weszli tylko Mojżesz i Aaron (Księga Kapłańska 9:23). Nadab i Abihu byli dumni z nowego zaszczytu i od razu chcieli podjąć się najważniejszej części służby. Wzięli więc swoje kadzielnice i weszli bez polecenia ani pozwolenia.

Obcy ogień oznaczał to samo co obce kadzidło, którego wyraźnie zakazano (Księga Wyjścia 30:9). Mojżesz prawdopodobnie przygotował specjalną mieszankę kadzidła do tego celu (Księga Wyjścia 39:38), ale oni jej nie użyli. Zamiast niej wzięli zwykłe kadzidło, a dym uniósł się z ognia, który nie był poświęcony Bogu. Bóg rzeczywiście polecił kapłanom palić kadzidło, ale tym razem im tego nie nakazał, więc ich czyn był grzechem. Przypominał grzech króla Ozjasza, który bezprawnie podjął się kapłańskiej służby (Druga Księga Kronik 26:16). Kapłani mieli palić kadzidło tylko wtedy, gdy przypadała ich kolej (Ewangelia Łukasza 1:9), a nie był to ich czas.

Po drugie, gdy wzięli kadzidło we własne ręce, nie otrzymawszy polecenia, szybko popełnili kolejny błąd. Zamiast wziąć ogień z ołtarza, na którym przed chwilą rozpalił go Pan i który miał odtąd służyć do składania ofiar i palenia kadzidła (Apokalipsa św. Jana 8:5), wzięli zwykły ogień, być może ten używany do gotowania ofiar biesiadnych. Ponieważ nie był to ogień święty, nazwano go obcym. Nawet jeśli Prawo nie mówiło tego wprost, postąpili źle, bo Bóg im tego nie nakazał. Jak trafnie zauważył biskup Hall, odchodzenie od Bożych wskazówek w służbie dla Niego jest niebezpieczne. Bóg jest dość mądry, by sam ustanowić sposób oddawania Mu czci, dość sprawiedliwy, by wymagać tego, co przepisał, i dość potężny, by ukarać za to, czego nie przepisał.

Po trzecie, kadzidło miał palić zawsze jeden kapłan, a tymczasem weszli razem. Po czwarte, działali pochopnie i niedbale. Jak oddają to niektóre przekłady, pochwycili swoje kadzielnice, nie okazując czci i powagi, jakich wymagała ta święta służba. Gdy cały lud padał na twarz przed chwałą Pana, oni zdawali się uważać, że ich urząd zwalnia ich z takiej pokory.

Po piąte, są powody, by sądzić, że mogli być pijani, gdy to zrobili, ponieważ zaraz po tym wydarzeniu pojawia się zakaz dotyczący picia alkoholu (Księga Kapłańska 10:8). Jedli ofiary biesiadne, a wraz z nimi spożywali ofiary płynne; być może wino przyćmiło ich umysły. Pili i zapominali o Prawie (Księga Przysłów 31:5), co doprowadziło do tego śmiertelnego błędu.

Po szóste, ich czyn był z pewnością zuchwały i świadczył o jawnym lekceważeniu majestatu, władzy i sprawiedliwości Boga. Gdyby zgrzeszyli nieświadomie, mogli złożyć ofiarę za grzech, zgodnie z Prawem już ustanowionym dla kapłanów (Księga Kapłańska 4:2–3). Człowiek, który działa zuchwale, zostanie jednak usunięty spośród swojego ludu (Księga Liczb 15:30).

Kara była straszna. Od Pana wyszedł ogień i pochłonął Nadaba i Abihu (Księga Kapłańska 10:2). Ten sam ogień pochłonął przed chwilą ofiary i wyszedł z tego samego miejsca (Księga Kapłańska 9:24). Pokazywało to, co sprawiedliwość uczyniłaby z winnymi grzesznikami, gdyby miłosierdzie nie zapewniło zadośćuczynienia. Skoro tamten ogień już napełnił lud bojaźnią, ten sąd musiał wywołać ją jeszcze większą.

Dlaczego Pan potraktował ich tak surowo? Czyż nie byli synami Aarona, człowieka poświęconego Panu, i bratankami Mojżesza, wielkiego sługi Boga? Czy nie namaszczono ich świętym olejem jako ludzi oddanych Bogu? Czy przez siedem dni wyświęcenia nie pełnili starannie służby i nie przestrzegali nakazów Pana? Czy mogły ich usprawiedliwić młodość, brak doświadczenia, to, że był to ich pierwszy występek, albo radość z wyniesienia do tak zaszczytnej służby?

Można też było pomyśleć, że kapłani są bardzo potrzebni. Bóg powierzył im właśnie wiele zadań, a kapłaństwo należało wyłącznie do Aarona i jego potomków. Aaron miał tylko czterech synów. Gdyby dwóch z nich zmarło, zabrakłoby osób do służby w Namiocie Spotkania. Gdyby nie mieli dzieci, ród Aarona stałby się nieliczny i słaby, a samo kapłaństwo mogłoby być zagrożone. Nic z tego nie mogło jednak usprawiedliwić ich grzechu ani uchronić ich przed karą.

Po pierwsze, ich grzech był tym poważniejszy, że stanowił wyraźną zniewagę dla Mojżesza i Prawa Bożego przekazanego przez niego. Dotąd Pismo Święte wielokrotnie mówiło, że wszystko zostało wykonane zgodnie z nakazem Pana przekazanym Mojżeszowi. Tutaj zaś Nadab i Abihu zrobili to, czego Pan nie nakazał. Postąpili po swojemu. Bóg uczył swój lud dokładnego posłuszeństwa i wykonywania wszystkiego zgodnie z ustanowionymi zasadami, jak przystoi sługom. Dlatego złamanie zasad i nieposłuszeństwo ze strony kapłanów były poważnym występkiem, który nie mógł pozostać bez kary. Ich wysoki urząd jeszcze pogłębiał winę. Byli najstarszymi synami Aarona i właśnie ich wybrano do służby najbliżej Boga. Tak zuchwałe postępowanie z ich strony było szczególnie haniebne. Ich grzech wyrażał też pogardę dla Bożej chwały, która przed chwilą objawiła się w ogniu, jakby ten ogień był niepotrzebny, a ich własna ofiara równie dobra.

Po drugie, ta kara była koniecznym aktem sprawiedliwości u samych początków ustanawiania obrzędów religijnych, czyli zasad dotyczących oddawania czci Bogu i składania ofiar. Prawo wielokrotnie ostrzegało, że tacy winowajcy zostaną usunięci spośród ludu, a tutaj Bóg wyraźnie potwierdził to ostrzeżenie. Przepisy dotyczące ofiar były nowe, a ponieważ wiele ich szczegółów mogło wydawać się drobnych, ludzie mogli zacząć traktować je lekko. Bóg ukarał więc pierwszych przestępców, by przestrzec innych i pokazać, jak bardzo zależy Mu na ustanowionym przez Niego sposobie oddawania czci. W ten sposób nadał Prawu należną wagę i pokazał, że jest dobre. Uświadomił też kapłanom, że powtarzane ostrzeżenie o tym, iż mają postępować tak, aby nie pomrzeć, nie było pustą groźbą. Zapowiadało rzeczywiste niebezpieczeństwo, jeśli będą niedbale wykonywać służbę dla Pana. Bez wątpienia ten publiczny sąd zapobiegł wielu późniejszym grzechom. Podobnie ukarano Ananiasza i Safirę, gdy ośmielili się skłamać Duchowi Świętemu, nowemu ogniowi zesłanemu z nieba (Dzieje Apostolskie 5:1–11).

Po trzecie, tak jak upadek Izraela w bałwochwalstwo wkrótce po otrzymaniu Prawa moralnego pokazał, że samo Prawo nie może usunąć grzechu, tak grzech i śmierć tych kapłanów od początku ukazały słabość tego kapłaństwa. Nie mogło ono w pełni uchronić nikogo przed gniewem Boga, chyba że wskazywało naprzód na kapłaństwo Chrystusa, prawdziwego Pośrednika, który jedna Boga z ludźmi. W kapłańskiej służbie Chrystusa nigdy nie było i nigdy nie będzie żadnego błędu ani uchybienia.