Księga Sędziów 8:18 – znaczenie i zastosowanie

Sąd rozpoczął się od domu Bożego: sprawiedliwie ukarano mężczyzn z Sukkot i Penuel, którzy byli Izraelitami. Nie zakończył się jednak na tym. Królowie Midianu już wcześniej posłużyli do ukazania zwycięstw Gedeona i uświetnienia jego triumfu, a teraz sami mieli odpowiedzieć za swoje czyny.

Najpierw oskarżono ich o zamordowanie braci Gedeona, do którego doszło jakiś czas wcześniej na górze Tabor. Gdy Izraelici ze strachu przed Midianitami ukrywali się w jaskiniach i górskich kryjówkach (Księga Sędziów 6:2), młodzi mężczyźni prawdopodobnie schronili się właśnie na tej górze. Tam odnaleźli ich ci dwaj królowie i z zimną krwią wymordowali. Kiedy Gedeon pyta, jakimi ludźmi byli (Księga Sędziów 8:18), nie robi tego z niepewności ani po to, by zdobyć dowód. Wiedział już wystarczająco dużo i nie był tak obojętny na przelaną krew swoich braci, by pozwolić tej sprawie odejść w zapomnienie.

Zadaje to pytanie po to, by odpowiedź królów jeszcze wyraźniej ukazała ich zbrodnię i sprawiła, że kara wyda się tym sprawiedliwsza. Musieli przyznać, że choć mężczyzn zastali w trudnym i bezbronnym położeniu, ich twarze odznaczały się niezwykłą szlachetnością i godnością. Wyglądali podobnie do samego Gedeona. Sprawiali wrażenie królewskich synów, urodzonych do czegoś większego.

Po tym, jak przyznali się do morderstwa, Gedeon występuje nie tylko jako sędzia Izraela, lecz także jako mściciel krwi, czyli najbliższy krewny odpowiedzialny za pomszczenie zabójstwa. Mógł skazać ich na śmierć za zbrodnie popełnione przeciwko całemu Izraelowi, tak jak uczynił z Orebem i Zeebem (Księga Sędziów 7:25). Teraz jednak mówi, że zamordowani byli jego braćmi (Księga Sędziów 8:19). O osądzenie pozostałych ich win mogli zatroszczyć się inni, ale krew jego braci wołała o pomstę, skoro miał już możliwość jej dokonać.

Ich krew miała więc zostać przelana jego ręką, choć byli królami. Nie spodziewali się, że ktoś wróci do tej sprawy po tak długim czasie. Morderstwo jednak często nie pozostaje bez kary nawet w tym życiu.

Gedeon sam dokonuje egzekucji jako mściciel krwi. Każe zabić ich synowi, ponieważ chłopiec był bliskim krewnym zamordowanych i mógł pomóc ojcu. W ten sposób Gedeon chciał uczyć go sprawiedliwości i odwagi (Księga Sędziów 8:20). Młodzieniec prosi jednak, by go zwolnić z tego zadania, bo jest jeszcze młody i nie przywykł do takiej pracy. Odwaga nie zawsze przechodzi z pokolenia na pokolenie.

Jeńcy proszą też Gedeona, by sam ich zabił (Księga Sędziów 8:21). Skoro mają umrzeć, wolą zginąć z jego ręki, co wydaje się bardziej honorowe, a być może także mniej bolesne. Pod jego silną ręką ich śmierć nastąpi szybciej. Słowa „jaki jest mężczyzna, taka jest jego siła” można rozumieć tak, że dorosły mężczyzna powinien działać z siłą, jakiej się po nim oczekuje, albo że Gedeon, będący w pełni sił, powinien sam wykonać to zadanie.

Gedeon szybko ich zabija, a potem zdejmuje ozdoby z szyi ich wielbłądów. Według uwagi na marginesie miały one kształt księżyca. Mogły być oznaką królewskiej godności albo kultu bożków, ponieważ Asztarot wiązano z księżycem, podobnie jak Baala ze słońcem. Gedeon zabrał też wszystkie pozostałe ozdoby, o czym wspomniano później (Księga Sędziów 8:26), choć nie wykorzystał ich potem tak dobrze, jak można by oczekiwać.

Znacznie później śmierć tych dwóch królów, a także dwóch książąt (Księga Sędziów 7:25), stała się w modlitwie wzorem zagłady wrogów Boga. Psalmista prosi: „Uczyń ich możnych podobnymi do Oreba i Zeeba, a wszystkich ich książąt podobnymi do Zebacha i Salmunny” (Księga Psalmów 83:11).