Księga Sędziów 18:1 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw przyjrzyjmy się temu, co Danici zamierzali osiągnąć w związku z Laisz. Nie chodziło o całe plemię Dana, lecz o jedną rodzinę z tego plemienia. Podczas podziału Kanaanu miasto przypadło im w udziale. Do tej pory ta rodzina trzymała się swoich braci, którzy objęli w posiadanie własną ziemię między Judą a Filistynami. Nie udawała się do swojego miasta, ponieważ w Izraelu nie było króla, który by nią rządził (Księga Sędziów 18:1).

Ich dziedzictwo leżało daleko od pozostałej części plemienia, a ponadto znajdowało się całkowicie w rękach wrogów. Dlatego woleli polegać na swoich braciach, niż wyruszyć daleko, by samodzielnie zadbać o swoje utrzymanie. W końcu potrzeba zmusiła ich do działania i zaczęli myśleć o znalezieniu ziemi, na której mogliby zamieszkać. Lepiej mieć choć trochę własnej ziemi, niż stale polegać na innych.

Po drugie, przyjrzyjmy się, jak rodzina Dana rozpoznawała okolice Laisz. Wysłała pięciu mężczyzn, by zbadali tamtejszy kraj (Księga Sędziów 18:2). Chcieli się dowiedzieć, jaki to teren, czy warto wyruszyć tak daleko i jacy ludzie tam mieszkają. Chcieli też wiedzieć, czy można zdobyć to miejsce, jakich sił to wymaga i jaki sposób ataku będzie najlepszy. Wysłani mężczyźni byli odważni i potrafili stawić czoło niebezpieczeństwu, gdyby wpadli w ręce wrogów. Mądrze jest najpierw się rozejrzeć, zanim zrobi się krok. Dan miał w drodze przebiegłość węża (Księga Rodzaju 49:17), a także odwagę lwiątka skaczącego z Baszanu (Księga Powtórzonego Prawa 33:22).

Po trzecie, zwróćmy uwagę, jak zwiadowcy spotkali kapłana Miki i jak wykorzystali to spotkanie. Wygląda na to, że wcześniej znali tego Lewitę, człowieka z plemienia wyznaczonego do służby religijnej. Podczas swoich podróży bywał on w ich okolicy. Choć jego wygląd mógł się zmienić, rozpoznali jego głos (Księga Sędziów 18:3). Zaskoczyło ich, że znaleźli go tak daleko od domu, więc zapytali, co go tam sprowadziło. Opowiedział im, jaką pracę wykonuje i jakie otrzymuje za nią utrzymanie (Księga Sędziów 18:4).

Gdy dowiedzieli się, że ma wyrocznię, czyli sposób szukania wskazówek, poprosili go, by powiedział, czy ich plan się powiedzie (Księga Sędziów 18:5). Pokazuje to, jak mało obchodził ich Bóg i Jego panowanie. W ogóle nie zwróciliby się do Pana, gdyby Lewita nie wspomniał o bożkach, które posiadał. Wielu ludzi nie myśli o religii, dopóki nie stanie ona na ich drodze. Danici nie rozumieli też Bożego prawa. Sądzili, że Pan, który zabronił używania rzeźbionych wizerunków w kulcie, mimo to odpowie im za ich pośrednictwem. Czy należy zwracać się do Boga w taki sposób? (Księga Ezechiela 14:3)

Wygląda na to, że bożki domowe Miki cenili bardziej niż prawdziwe wskazówki od Boga. Minęli Szilo, gdzie służył arcykapłan Boga, ale o ile wiadomo, nie zasięgnęli tam rady. Zamiast tego ich wyrocznią stał się ubogi Lewita Miki. Postąpił jak zwykle, zasięgając rady u swoich bożków. Niezależnie od tego, czy naprawdę w to wierzył, czy nie, mówił tak pewnie, że Danici uznali jego słowa za wiadomość od Boga. Zachęcił ich, by ruszyli dalej, i obiecał im powodzenie (Księga Sędziów 18:6): „Idźcie w pokoju. Będziecie bezpieczni, a wasza droga jest przed Panem”. Innymi słowy: „Bóg to aprobuje, dlatego zapewni wam powodzenie. Będzie nad wami czuwał, prowadził was i chronił przy każdym wyjściu i powrocie”.

Najważniejsze powinno być dla nas to, by droga, którą idziemy, podobała się Bogu. Jeśli tak jest, możemy iść w pokoju. Jeśli Bóg się o nas troszczy, powinniśmy powierzyć Mu nasze troski i być spokojni, że nie zbłądzimy, jeśli On idzie przed nami.