Księga Sędziów 1 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Po śmierci Jozuego Izraelici pytali Pana: Kto z nas pierwszy wystąpi do walki przeciwko Kananejczykom?

Pan odpowiedział: Wystąpi Juda. Oto daję tę ziemię w jego ręce.

Juda zwrócił się więc do Symeona, swojego brata: Pójdź ze mną na ziemię wyznaczoną mi losem, a będziemy walczyli z Kananejczykami. Z kolei ja także będę pomagał ci walczyć na ziemi wyznaczonej tobie. I Symeon poszedł z nim.

Juda wystąpił więc do walki i Pan wydał Kananejczyków i Peryzzytów w ich ręce. A w Bezek zabili dziesięć tysięcy mężczyzn.

Kiedy w Bezek natknęli się na Adoni-Bezeka, stoczyli z nim bitwę i pokonali Kananejczyków i Peryzzytów.

Adoni-Bezek uciekł, lecz oni ścigali go, schwycili i odcięli mu kciuki rąk i nóg.

Adoni-Bezek powiedział wtedy: Siedemdziesięciu królów z odciętymi kciukami u rąk i nóg zbierało okruchy pod moim stołem. Oto jak ja postąpiłem, tak i mnie odpłacił Bóg. Odprowadzono go do Jerozolimy i tam umarł.

Synowie Judy uderzyli na Jerozolimę, zdobyli ją, lud wybili ostrzem miecza, a miasto spalili.

Potem potomkowie Judy zeszli, aby uderzyć na Kananejczyków, którzy zamieszkiwali góry, Negeb i Szefelę.

Następnie Juda wyruszył przeciw Kananejczykom, którzy zajmowali Hebron – nazwa Hebronu brzmiała dawniej Kiriat-Arba – i pokonał Szeszaja, Achimana i Talmaja.

Stamtąd wyruszył przeciwko mieszkańcom Debiru – nazwa Debiru brzmiała wcześniej Kiriat-Sefer.

Wtedy właśnie Kaleb powiedział: Temu, kto zdobędzie Kiriat-Sefer i zajmie je, dam moją córkę Aksę za żonę.

Otniel, syn Kenaza, młodszego brata Kaleba, zdobył je i Kaleb dał mu za żonę swoją córkę Aksę.

Gdy ona przybyła, skłoniła go, aby zażądał pola od jej ojca. Następnie zsiadła z osła, a Kaleb zapytał ją: Czego sobie życzysz?

Wtedy odpowiedziała mu: Okaż mi łaskę przez dar! Skoro dałeś mi ziemię Negeb, daj mi źródła wód. I dał jej źródła na wyżynie i na nizinie.

Synowie Kenity, teścia Mojżesza, wyruszyli z synami Judy z Miasta Palm i udali się na pustynię judzką, leżącą w Negebie koło Arad, i tam zamieszkali z ludem.

Potem Juda ruszył z Symeonem, swoim bratem, na podbój Kananejczyków zamieszkujących Sefat, które obłożyli klątwą, i stąd nadano temu miastu nazwę Chorma.

Juda zdobył też Gazę i jej okolice, Aszkelon i jego okolice oraz Ekron i jego okolice.

A Pan był z Judą. Potem Juda wziął w posiadanie góry, natomiast nie usunął z posiadłości mieszkańców doliny, ponieważ mieli żelazne rydwany.

Kalebowi dano w posiadanie Hebron, zgodnie z podziałem dokonanym przez Mojżesza, a ten pozbawił tam posiadłości trzech synów Anaka.

Natomiast synowie Beniamina nie wyrzucili z Jerozolimy mieszkających w niej Jebusytów, tak że ci mieszkają w Jerozolimie razem z synami Beniamina aż do dziś.

Księga Sędziów 1:21 opisuje, że pokolenie Beniamina nie usunęło Jebusytów z Jerozolimy, dlatego obie społeczności mieszkały tam razem. Werset odnotowuje niewykonanie tego zadania, nie wyjaśnia …

Z kolei także pokolenie Józefa udało się w kierunku Betel, a Pan był z nim.

Pokolenie Józefa posłało najpierw wywiadowców do Betel – a nazwa tego miasta brzmiała dawniej Luz.

I wywiadowcy spotkali człowieka wychodzącego z miasta. Wskaż nam wejście do miasta – powiedział do niego – a okażemy ci łaskę.

Ten wskazał im wejście do miasta, a oni wybili ostrzem miecza miasto, tego zaś człowieka wraz z całą jego rodziną wypuścili na wolność.

Ten człowiek udał się więc do ziemi Chetytów, gdzie zbudował miasto, któremu nadał nazwę Luz, i nazwa ta istnieje aż do dziś.

Natomiast Manasses nie zdobył Bet-Szean i należących do niego miejscowości ani Tanaku i należących do niego miejscowości, ani nie wypędził mieszkańców Dor i należących do niego miejscowości, ani mieszkańców Jibleam i należących do niego miejscowości, ani mieszkańców Megiddo i należących do niego miejscowości. Kananejczycy mieszkają w tej ziemi aż do dziś.

Jednak kiedy Izrael się wzmocnił, poddał wprawdzie Kananejczyków robotom przymusowym, ale ich nie wypędził.

Efraim również nie wypędził Kananejczyków mieszkających w Gezer: Kananejczycy mieszkali wśród nich w Gezer.

Zabulon nie wypędził mieszkańców Kitron ani Nahalol, tak że Kananejczycy mieszkali wśród nich i wykonywali roboty przymusowe.

Aser nie wypędził mieszkańców Akko ani Sydonu, ani Achlab, ani Akzib, ani Chelba, ani Afik, ani Rechob.

Aseryci mieszkali więc wśród Kananejczyków zamieszkujących kraj, bo ich nie wypędzili.

Neftali nie wypędził mieszkańców z Bet-Szemesz ani mieszkańców z Bet-Anat i mieszkał wśród Kananejczyków zajmujących tę ziemię. Jednak mieszkańcy z Bet-Szemesz i Bet-Anat zostali przeznaczeni do robót przymusowych na jego korzyść.

Amoryci zaś wypchnęli synów Dana na góry i nie pozwalali im zejść do doliny.

Amoryci trzymali się więc w Har-Cheres, Ajjalonie i w Szaalbin, lecz kiedy zaciążyła ręka pokolenia Józefa, wykonywali roboty przymusowe.

Posiadłości zaś Edomitów rozciągały się od Wzgórza Skorpionów, od Skały i wyżej.