Księga Sędziów 1:9 – znaczenie i zastosowanie

To kolejny fragment zwycięskiej kampanii Judy i Symeona. Terytorium Judy zostało w znacznej mierze oczyszczone z Kananejczyków, ale nie całkowicie. Wypędzono mieszkańców gór, w tym pasma górskiego wokół Jerozolimy (Księga Sędziów 1:9; Księga Sędziów 1:19). Ci, którzy mieszkali na nizinie, utrzymali jednak swoje pozycje, ponieważ mieli żelazne rydwany, o czym czytamy także w Księdze Jozuego 17:16.

Mężczyźni z Judy zawiedli, a przez to osłabili dobry wpływ, jaki ich przykład wywierał na pozostałe plemiona. Do tej pory inne plemiona naśladowały odwagę Judy, teraz jednak poszły za jej lękiem. Wróg miał żelazne rydwany, więc Juda uznała, że atak jest zbyt niebezpieczny. Czy Izrael zapomniał o Bogu, który ma u swego boku tysiące aniołów, niczym rydwany wojenne (Księga Psalmów 68:17)? Wobec Niego te żelazne rydwany byłyby jak sucha słoma w ogniu. Bóg już wcześniej zapewnił o zwycięstwie w tej kampanii przez wyrocznię, czyli bezpośrednie słowo (Księga Sędziów 1:2), i nie zrobił wyjątku dla żelaznych rydwanów. Strach zwyciężył jednak wiarę. Nie zaufali Bogu, gdy szanse wydawały się niewielkie, i wycofali się przed rydwanami zamiast jednym śmiałym natarciem dopełnić zwycięstwa. To zaniedbanie przyniosło szkodliwe skutki. Biegli dobrze — co więc stanęło im na przeszkodzie (List do Galatów 5:7)?

Wtedy wierny zwiadowca i sługa Boga, Kaleb, objął w posiadanie Hebron. Jozue przyznał mu to miasto dziesięć lub dwanaście lat wcześniej, jak oblicza dr Lightfoot, lecz Kaleb zwlekał z jego zajęciem, ponieważ był zaangażowany w służbę publiczną i podział ziemi między plemiona. Bardziej zależało mu na dobru innych niż na własnej korzyści i nie przeszkadzało mu, że sam otrzyma swoją część na końcu. Niewielu jest takich ludzi, bo większość dba o własne interesy (List do Filipian 2:20–21). Teraz mężczyźni z Judy zebrali się, by pomóc mu zdobyć Hebron (Księga Sędziów 1:10). Zabito tam potomków Anaka, olbrzymów zamieszkujących to miasto, aby Kaleb mógł wreszcie je objąć (Księga Sędziów 1:20). Hebron przypadł Kalebowi.

Kaleb chciał teraz odwzajemnić rodakom ich życzliwość, dlatego zależało mu na zdobyciu Debiru i przekazaniu go mężczyznom z Judy. Aby przyspieszyć ten zamiar, obiecał swoją córkę temu, kto poprowadzi atak na to ważne miasto (Księga Sędziów 1:11–12). Otniel odważnie podjął wyzwanie i zdobył zarówno miasto, jak i rękę córki Kaleba (Księga Sędziów 1:13). Dzięki roztropności żony i jej prośbie skierowanej do ojca uzyskał dla siebie i swojej rodziny bardzo dobry przydział ziemi (Księga Sędziów 1:14–15). Ta sama historia została już opowiedziana w Księdze Jozuego 15:16–19, gdzie przedstawiono ją bardziej szczegółowo.

Symeon również zdobył część ziemi należącej do Kananejczyków w granicach swojego terytorium (Księga Sędziów 1:17–18). We wschodniej części ziemi Symeona zniszczył Kananejczyków w Sefat, a miasto przemianował na Chormę, co znaczy „zagłada”. Dołączył je do pobliskich miast przeznaczonych na zagładę i nazwanych tak z uzasadnionego powodu (Księga Liczb 21:2–3). Być może w ten sposób w pełni wypełniono wcześniejszy ślub, że miasta Kananejczyków na południu zostaną całkowicie zniszczone. W zachodniej części Symeon zdobył Gazę, Aszkelon i Ekron, miasta Filistynów. Na pewien czas przejął nad nimi władzę, lecz ponieważ nie zniszczył ich mieszkańców, Filistyni później odzyskali te miasta i stali się zaciekłymi wrogami Izraela. Z połowicznego wykonywania dzieła Bożego nie mogło wyniknąć nic dobrego.

Kenici znaleźli także dom wśród plemienia Judy. Wybrali je zamiast innego plemienia, ponieważ było najsilniejsze i wydawało się najbezpieczniejsze (Księga Sędziów 1:16). Byli potomkami Jetry, teścia Mojżesza. Być może wyruszyli z Izraelem, gdy Mojżesz ich zaprosił (Księga Liczb 10:29), albo spotkali Izraelitów później i wtedy do nich dołączyli, zgodnie z obietnicą Mojżesza, że będą dzielić błogosławieństwo Izraela (Księga Liczb 10:32). Początkowo osiedlili się w Jerychu, mieście palm, którego nie wolno było odbudowywać. Pasowało im to, bo mieszkali w namiotach i nie zależało im na wznoszeniu budowli. Później przenieśli się na pustkowie Judy, być może dlatego, że cenili to ciche, odludne miejsce, albo dlatego, że czuli więź z tym plemieniem, które mogło okazać im szczególną życzliwość.

Później spotykamy Jael, pochodzącą z tej samej rodziny, daleko na północy, na ziemi Neftalego, gdy Sisera schronił się w jej namiocie (Księga Sędziów 4:17). Izrael okazał Kenitom życzliwość, pozwalając im osiedlać się tam, gdzie sami wybrali. Byli spokojnym ludem, któremu wystarczało niewiele, gdziekolwiek mieszkał. Tych, którzy nikomu nie szkodzili, nikt nie niepokoił. Błogosławieni cisi, albowiem oni odziedziczą ziemię.