Księga Jozuego 8:23 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak Izraelici w pełni wykorzystali zwycięstwo nad miastem Aj.

Zniszczyli wszystko w mieście, nie tylko tych, których schwytali na polu. Mężczyzn, kobiety i dzieci zabito mieczem i nie pozostawiono nikogo przy życiu (Księga Jozuego 8:24). Bóg, sprawiedliwy Sędzia, wydał już na nich wyrok z powodu ich niegodziwości, Izraelici wykonywali więc Jego sprawiedliwy sąd. Mieszkańcy Betel zostali raz wspomniani jako sprzymierzeńcy miasta Aj (Księga Jozuego 8:17). Mieli własnego króla, który później znalazł się wśród trzydziestu jeden królów pokonanych przez Jozuego (Księga Jozuego 12:16). Ponieważ jednak Aj było silniejszą twierdzą, przyłączyli się do niego, szukając bezpieczeństwa i wzajemnego wsparcia. Ten wybór prawdopodobnie doprowadził do ich zguby, gdyż upadli razem z miastem Aj. Łącznie zabitych było zaledwie dwanaście tysięcy, niewielu w porównaniu z tysiącami Izraelitów. Tych zaś, których Bóg postanawia zgubić, zaślepia i wprawia w zamęt.

Jozue trzymał wyciągniętą włócznię, aż zakończyła się rzeź (Księga Jozuego 8:18, 26). Niektórzy sądzą, że nie używał jej do rażenia wrogów, lecz by zagrzewać Izraelitów do walki, być może za pomocą sygnału lub proporca umieszczonego na jej końcu. Jeśli tak było, świadczy to o opanowaniu Jozuego. Choć jego serce przepełniała odwaga i być może chciał rzucić się w wir bitwy z mieczem w dłoni, pozostał przy skromniejszej roli, którą wyznaczył mu Bóg — niczym chorąży — aż do zakończenia dzieła. Wyciągniętą włócznią kierował uwagę ludu ku Bogu, od którego należało oczekiwać pomocy i któremu należało oddać chwałę.

Izraelici zabrali też dla siebie dobra miasta (Księga Jozuego 8:27). W ten sposób bogactwo grzeszników przypada sprawiedliwym. Znaczna część łupów, które Izraelici wynieśli z Egiptu po tym, jak pożyczyli je od swoich sąsiadów, została już wykorzystana na budowę przybytku na pustyni. Teraz zaś otrzymali zapłatę z nawiązką. Prawdopodobnie wszystkie łupy zebrano razem, a następnie Jozue rozdzielił je między Izraelitów w równych częściach, jak stało się w przypadku Midianitów (Księga Liczb 31:26 i następne). Nie zagarniano ich w chaosie ani z chciwości, bo Bóg jest Bogiem ładu i sprawiedliwości, a nie zamętu.

Następnie spalili miasto i pozostawili je w ruinie (Księga Jozuego 8:28). Izraelici nadal mieszkali w namiotach, dlatego to miasto, podobnie jak Jerycho, miało zostać spalone. Nie nałożono szczególnego przekleństwa na tego, kto odbudowałby miasto, ale wygląda na to, że go nie odbudowano, chyba że później znano je pod nazwą Ajja (Księga Nehemiasza 11:31). Niektórzy sądzą, że miasto pozostało w ruinie, ponieważ Izraelici ponieśli tam wcześniej porażkę, a pamięć o tej hańbie miała zostać pogrzebana w popiołach.

Króla miasta Aj pojmano żywcem i stracono nie jako żołnierza poległego na wojnie, lecz jako przestępcę, na którego wykonano wyrok. Jozue rozkazał go powiesić, a potem zrzucić jego martwe ciało przy bramie jego własnego miasta i przykryć je stertą kamieni (Księga Jozuego 8:23, 29). Tak surowa kara musiała mieć szczególną przyczynę. Być może król jawnie postępował niegodziwie i budził odrazę, a po pierwszym zwycięstwie nad wojskiem Izraela występował nawet przeciwko Bogu Izraela. Niektórzy zwracają uwagę, że jego ciało złożono przy bramie miasta, gdzie wcześniej zasiadał jako sędzia. W ten sposób zaszczyt, z którego był dumny, obrócono w pohańbienie, a on sam został ukarany za niesprawiedliwe wyroki wydawane w tym samym miejscu. W tych sądach Pan dał się poznać.