Księga Jozuego 8:1 – znaczenie i zastosowanie

Izraelici cieszyli się, że mają takiego wodza jak Jozue, ale Jozue jeszcze bardziej cieszył się, że sam Bóg jest jego przewodnikiem. Gdy pojawiały się trudności, nie musiał zwoływać narady wojennej, bo Bóg był tak blisko, że odpowiadał mu, a nawet znał jego pytania, zanim zdążył je zadać. Jozue zdaje się być w tej sytuacji bezradny. Ledwie otrząsnął się po nieszczęściu, które sprowadził Achan, i mógł obawiać się, że nie powinien ruszać dalej, żeby w obozie nie krył się kolejny Achan. Wtedy Bóg przemówił do niego, być może w widzeniu, jak wcześniej (Księga Jozuego 5:1-15), albo przez napierśnik wyroczni.

Warto to zauważyć: dopiero gdy naprawdę odrzucimy grzech, tę przeklętą rzecz, która oddziela nas od Boga, możemy z ufnością oczekiwać, że usłyszymy Jego pocieszający głos. Boże prowadzenie w chrześcijańskiej służbie i duchowej walce jest dobrym znakiem, że Bóg jest z nami pojednany. Najpierw widzimy, jak Bóg zachęca Jozuego do dalszego działania: „Nie bój się i nie lękaj się” (Księga Jozuego 8:1). Te słowa pokazują, że grzech Achana i jego skutki głęboko zniechęciły Jozuego i niemal złamały mu serce. Grzechy szerzące zepsucie we wspólnocie osłabiają jej przywódców i pomocników bardziej niż ataki z zewnątrz. Nielojalni Izraelici są groźniejsi niż wrogo nastawieni Kananejczycy.

Bóg mówi jednak Jozuemu, żeby się nie załamywał. Ta sama moc, która chroni Izraela przed zagładą z rąk wrogów, nie pozwoli mu zniszczyć samego siebie. Aby dodać Jozuemu otuchy, Bóg zapewnia go o zwycięstwie nad Aj i mówi, że miasto już do niego należy. Jozue ma jednak przyjąć je jako dar od Boga: „Wydałem je w twoje ręce”. Oznaczało to, że zwycięstwo zostało mu przyznane i miał objąć je w posiadanie, a zarazem zobowiązywało go, by za jedno i drugie oddał chwałę Bogu (Księga Psalmów 44:3). Bóg pozwala też ludowi zatrzymać zdobyte łupy. Nie były one poświęcone Bogu, jak łupy z Jerycha, nie groziło więc powtórzenie się przewinienia, do którego doszło w Jerychu.

Zobacz, jak Achan, który sięgnął po zakazane łupy, stracił je, życie i wszystko inne. Tymczasem pozostali Izraelici, którzy starannie trzymali się z dala od rzeczy objętej klątwą, wkrótce zostali nagrodzeni za posłuszeństwo łupami z Aj. Aby korzystać z tego, na co Bóg pozwala, trzeba trzymać się z dala od tego, czego zakazuje. Nikt nie poniesie straty, wyrzekając się czegoś dla Boga. Najpierw oddajmy Bogu to, co Mu się należy, a wtedy wszystko będzie dla nas czyste i bezpieczne (Pierwsza Księga Królewska 17:13). Bóg nie przyprowadził Izraelitów do pięknych miast i domów pełnych dobrych rzeczy po to, by mogli tylko patrzeć na to, czego nie wolno im dotknąć. Pierwociny z Jerycha należały do Boga, a teraz mogli zabrać łupy z Aj i z wszystkich miast, które później miały dostać się w ich ręce.

Po drugie, Bóg dał Jozuemu wskazówki dotyczące ataku na Aj. Nie miało to trwać tak długo jak zdobywanie Jerycha, bo nadmiernie przedłużyłoby wojnę. Ci, którzy cierpliwie czekali siedem dni na zdobycie Jerycha, mieli zdobyć Aj w ciągu jednego dnia. Aj nie miało też zostać zdobyte cudem, dzięki samemu działaniu Boga. Teraz należało wykorzystać własne umiejętności planowania i odwagę. Po tym, jak zobaczyli działanie Boga na swoją korzyść, mieli sami wziąć się do działania. Bóg najpierw polecił Jozuemu zabrać wszystkich ludzi, aby wszyscy mogli obserwować bitwę i uczestniczyć w podziale łupów. W ten sposób dyskretnie skorygował jego wcześniejszą decyzję, by wysłać przeciw Aj tak mały oddział (Księga Jozuego 7:4).

Bóg polecił mu również rozstawić za miastem zasadzkę. Jozue być może sam by na to nie wpadł, gdyby Bóg mu tego nie wskazał. Choć dziś nie powinniśmy oczekiwać wskazówek w postaci widzeń, głosów czy wyroczni, powinniśmy dostrzegać działanie Boga, gdy przywódcy publiczni korzystają z mądrych planów dla dobra wszystkich. Ten, który uczy rolnika rozsądnego postępowania, z pewnością może uczyć także mężów stanu i dowódców.