Księga Jozuego 7:10 – znaczenie i zastosowanie

Oto odpowiedź Boga na modlitwę Jozuego. Możemy przypuszczać, że Pan przemówił przez wyrocznię nad Arką Przymierza, przed którą Jozue upadł na twarz, jak czytamy w Księdze Jozuego 7:6. Ci, którzy pragną poznać wolę Boga, powinni z żarliwym pragnieniem zwracać się ku Jego słowu i tam oczekiwać na Jego wskazówki. Jeśli widzą oznaki Bożego niezadowolenia, nie powinni skarżyć się na Boga, lecz przedstawiać Mu swoje skargi. Wtedy otrzymają odpowiedź, która przyniesie pokój.

Odpowiedź nadeszła od razu, gdy Jozue jeszcze się modlił, jak w Księdze Izajasza 65:24 i gdy Bóg odpowiedział Danielowi w Księdze Daniela 9:20. Najpierw Bóg dodaje Jozuemu otuchy, gdy ten jest przygnębiony i obawia się o los Izraela (Księga Jozuego 7:10): „Wstań! Nie leż już twarzą do ziemi”. Jozue słusznie ukorzył się przed Bogiem i opłakiwał Jego niezadowolenie. Teraz jednak Bóg każe mu przestać trwać w tej żałobnej postawie. Bóg nie chce, by skruszeni ludzie pogrążali się w smutku dłużej, niż jest to potrzebne, by doprowadzić ich do przebaczenia i pokoju. Żałoba także ma swój kres. Jozue opłakiwał sytuację aż do wieczora (Księga Jozuego 7:6), tak długo, że tej nocy nie można już było odnaleźć winnego. Daniel (Księga Daniela 9:21) i Ezdrasz (Księga Ezdrasza 9:5–6) trwali w żałobie tylko do wieczornej ofiary, która dodała im sił. Jozue pozostał w niej dłużej, dlatego słyszy, że ma wstać i nie leżeć tak przez całą noc.

Mojżesz jednak padał przed Panem przez czterdzieści dni i czterdzieści nocy, prosząc za Izraelem (Księga Powtórzonego Prawa 9:18). Jozue ma wstać, bo czeka go inne zadanie. Trzeba odnaleźć i usunąć rzecz obłożoną klątwą, i to jak najszybciej. To Jozue ma działać, więc pora, by odłożył żałobę i podjął obowiązki sędziego. Powinien przyoblec się w gorliwość jak w płaszcz. Płacz nie może powstrzymywać człowieka przed wykonaniem kolejnego obowiązku. Jedno zadanie wynikające z wiary nie powinno wypierać innego. Wszystko ma swój właściwy czas. Być może Szekaniasz miał to na myśli, gdy zwracał się do Ezdrasza w podobnej sytuacji (Księga Ezdrasza 10:2–4).

Po drugie, Bóg wyjawia Jozuemu prawdziwy i jedyny powód tej klęski oraz to, dlaczego wystąpił przeciwko Izraelowi (Księga Jozuego 7:11): „Izrael zgrzeszył”. Jozue nie powinien sądzić, że Bóg zmienił zdanie, osłabł albo nie dotrzymał obietnicy. To grzech, wielki sprawca nieszczęść, powstrzymał Boże błogosławieństwa i doprowadził do tego rozłamu. Bóg nie wskazuje od razu winnego z imienia, choć opisuje jego czyn. Mówi najpierw o grzechu Izraela jako całości, aż winny zostanie odnaleziony, a lud oczyści się z winy (2 List do Koryntian 7:11).

Zwróćmy uwagę, jak poważny jest ten grzech. Po pierwsze, lud złamał przymierze Boga, czyli wyraźny nakaz, któremu towarzyszyła kara. Całe łupy z Jerycha miały należeć do Boga, a Izraelici mogli zatrzymać łupy z pozostałych miast Kanaanu. Zabierając to, co należało do Boga, złamali przymierze. Po drugie, wzięli część rzeczy obłożonych klątwą, lekceważąc przekleństwo zapowiedziane dla każdego, kto odważy się przywłaszczyć to, co należy do Boga. Zachowali się tak, jakby to przekleństwo nic nie znaczyło. Po trzecie, ukradli te rzeczy potajemnie, jak gdyby mogli ukryć je przed wszechwidzącym okiem Boga. Postąpili tak, jakby Pan nie miał zauważyć drobiazgu pośród tak wielkich łupów. Potraktowali Go więc tak, jakby był podobny do nich. Po czwarte, skłamali w tej sprawie. Kiedy czyn został już popełniony, Jozue zapewne zgromadził plemiona i zapytał, czy zastosowały się do Bożego nakazu dotyczącego łupów. Prawdopodobnie wezwał każdego, kto wiedział o jego złamaniu, by się przyznał. Akan jednak przyłączył się do ogólnego zapewnienia o niewinności i milczał. Przypominał kobietę przyłapaną na cudzołóstwie, która je, wyciera usta i mówi: „Nie zrobiłam nic złego”. Po piąte, umieścił rzecz obłożoną klątwą pośród własnych dóbr, jakby miał do niej takie samo prawo jak do wszystkiego, co posiadał. Nie spodziewał się, że zostanie pociągnięty do odpowiedzialności, i nie zamierzał jej zwrócić.

Jozue, choć był mądry i czujny, nic o tym nie wiedział, dopóki Bóg mu tego nie objawił. Bóg zna całe ukryte zło świata, nawet jeśli ludzie w jego otoczeniu nic o nim nie wiedzą. Mógł powiedzieć Jozuemu dokładnie, kto popełnił ten czyn, ale tego nie zrobił. Po pierwsze, chciał pobudzić Jozuego i Izraelitów do poszukiwania winnego. Po drugie, dawał grzesznikowi czas na skruchę i wyznanie winy. Jozue zapewne od razu ogłosił w obozie, że popełniono taki grzech. Gdyby Akan wtedy sam się zgłosił, przyznał do winy i zakończył poszukiwania, kto wie, może mógłby skorzystać z przepisu o ofierze zadośćuczynienia i zwrocie tego, co zabrano, w przypadku nieświadomego zbezczeszczenia rzeczy świętych (Księga Kapłańska 5:15–16). Akan jednak nie ujawnił się, dopóki nie wskazał go los. Dowodziło to zatwardziałości jego serca, dlatego nie zaznał miłosierdzia.

Po trzecie, Bóg pobudza Jozuego do dalszego dochodzenia. Najpierw mówi mu, że to jedyny powód, dla którego wystąpił przeciwko Izraelowi, i że nie ma żadnej innej przyczyny. Gdy więc usuną rzecz obłożoną klątwą, Jozue nie będzie miał powodu do obaw i wszystko znów będzie dobrze. Kiedy zniknie ta przeszkoda, ich zwycięstwa będą przychodzić równie obficie jak wcześniej. Po drugie, jeśli nie zniszczą tej przeklętej rzeczy, nie mogą oczekiwać powrotu łaskawej obecności Boga. Innymi słowy: „Nie będę już z wami tak jak dotąd, jeśli nie zniszczycie rzeczy obłożonej klątwą”, czyli człowieka, który przez tę rzecz sam stał się przeklęty. To, co jest przeklęte, zostanie zniszczone. Ci, którym Bóg powierza władzę, na próżno noszą miecz, jeśli nie używają go, by ukarać zło sprowadzające takie sądy na kraj. Przez osobistą skruchę i przemianę niszczymy rzecz obłożoną klątwą w naszych sercach. Jeśli tego nie zrobimy, nie możemy oczekiwać przychylności błogosławionego Boga. Każdy powinien wiedzieć, że tylko grzech oddziela ludzi od Boga i że jeśli nie okażą prawdziwej skruchy i nie porzucą grzechu, będzie on oddzielał ich na zawsze.

Po czwarte, Bóg mówi Jozuemu, jak przeprowadzić dochodzenie i wymierzyć karę. Ma tej nocy uświęcić lud, czyli, jak wyjaśnia werset 13, nakazać ludziom, by sami się uświęcili. Cóż więcej mogą zrobić rządzący lub słudzy Boży, aby prowadzić innych ku świętości? Powinni przygotować ludzi na to, by stanęli przed Bogiem i poddali się Jego przenikliwemu spojrzeniu. Skoro Bóg ma ich badać, sami powinni zbadać swoje serca i przygotować się na spotkanie z Nim.

Izraelici mieli się uświęcić, gdy mieli otrzymać Boże Prawo na Synaju (Księga Wyjścia 19), i powinni uczynić to samo, gdy mieli stanąć przed Bożym sądem. W obu przypadkach do Boga należy zbliżać się z najwyższą czcią. „Jest pośród was coś obłożonego klątwą”, dlatego „uświęćcie się”. Innymi słowy, każdy niewinny powinien jasno to wykazać i jeszcze pilniej strzec swojej czystości.

Grzechy innych ludzi mogą też pomagać nam wzrastać w świętości. Haniebny grzech popełniony we wspólnocie korynckiej doprowadził tam do dobrej przemiany (2 List do Koryntian 7:11). Jozue miał też poddać cały lud badaniu przez losowanie (Księga Jozuego 7:14). Najpierw miało zostać wskazane plemię winnego, potem jego ród, następnie dom, a na końcu sam człowiek. Sąd przebiegał etapami, by winny miał sposobność wystąpić i przyznać się do winy. Bóg nie chce, by ktokolwiek zginął, lecz by wszyscy doszli do skruchy.

Zwróćmy uwagę, że mówi się, iż Pan wskazuje plemię, ród i dom, na które padł los. Losowanie podlega woli Pana, nawet gdy wydaje się przypadkowe. Rządzą nim Jego mądrość i sprawiedliwość. Pokazuje to również, że gdy grzesznicy zostają ujawnieni, trzeba dostrzec w tym działanie Boga. To On ich zatrzymuje, a zatrzymanie następuje w Jego imieniu. „Bóg odkrył winę Twoich sług” (Księga Rodzaju 44:16).

Pokazuje to także, jak pewnie i sprawiedliwie Bóg odróżnia niewinnych od winnych. Przez pewien czas obie grupy mogą wydawać się objęte tym samym sądem, tak jak całe plemię, na które początkowo padł los. Jednak Ten, który trzyma w ręku wiejadło, z pewnością oddzieli ziarno od plew. Dlatego nawet jeśli sprawiedliwi należą do tego samego plemienia, rodu i domu co niegodziwi, nigdy nie zostaną potraktowani jak oni (Księga Rodzaju 18:25).

Gdy odnaleziono winnego, należało go skazać na śmierć bez miłosierdzia (List do Hebrajczyków 10:28), a kara miała ukazać świętą odrazę do grzechu (Księga Jozuego 7:15). Miano spalić jego i wszystko, co do niego należało, aby nic z tego, co obłożono klątwą, nie pozostało pośród ludu. Tak surowy wyrok miał dwie przyczyny. Po pierwsze, Akan głęboko znieważył Boga, łamiąc Jego przymierze, którego świętości Bóg szczególnie strzeże. Po drugie, wyrządził wielką krzywdę ludowi Bożemu. Sprowadził hańbę na Izraela, naród znany sąsiadom z mądrości i roztropności, skalał lud wybrany dla Boga i sprowadził nieszczęście na tych, których Bóg chronił.

Ponieważ te przestępstwa były tak poważne, a ich skutki i zły przykład tak szkodliwe, wykonanie wyroku, które w innych okolicznościach mogłoby wydawać się okrutne, było w rzeczywistości koniecznym wymierzeniem sprawiedliwości. Było to świętokradztwo, przestępstwo przeciwko rzeczom świętym. Oznaczało zabranie tego, co należało do Boga, wykorzystanie tego dla własnej korzyści i traktowanie jako prywatnej własności tego, co zostało oddane na chwałę Boga i przeznaczone dla Jego przybytku. Kara ta miała być przestrogą dla ludzi wszystkich pokoleń, by uważali, żeby nie okradać Boga.