Księga Jozuego 17:14 – znaczenie i zastosowanie

Potomkowie Józefa skarżą się na przydzielone im dziedzictwo. Gdyby mieli rzeczywisty powód do niezadowolenia, Jozue prawdopodobnie pomógłby im, powiększając ich dział albo zmieniając jego granice. Nie robi jednak nic takiego. Możliwe, że ponieważ sam należał do pokolenia Efraima, liczyli na szczególne traktowanie i sądzili, że nie będzie ich tak ściśle obowiązywał los jak pozostałych pokoleń. Jozue pokazuje jednak, że jako przywódca ludu nie troszczył się bardziej o własne pokolenie niż o jakiekolwiek inne. Postępował sprawiedliwie, bez stronniczości i uprzedzeń, dając dobry przykład wszystkim sprawującym urzędy publiczne.

Przydzielony im obszar był sprawiedliwym udziałem, odpowiednim do tego, czym mogli się rozsądnie zająć. Oni jednak mówią o nim z niezadowoleniem, jakby był to tylko jeden dział i jakby ziemia przyznana obu pokoleniom z trudem wystarczała na potrzeby jednego. Określenie użyte w Liście Judy 1:16 odnosi się do ludzi, którzy narzekają na swój los.

Po pierwsze, byli bardzo liczni, ponieważ Bóg im błogosławił (Księga Jozuego 17:14). Mówią w istocie: „Jestem wielkim ludem, bo Bóg mi pobłogosławił”. Możemy słusznie ufać, że Bóg, który daje ludziom usta, zapewni im też pożywienie. Chcą powiedzieć: „Jesteśmy licznym ludem, a ta ziemia jest zbyt mała, byśmy mogli się na niej rozwijać”. Zauważmy jednak, że dziękując za dotychczasowy wzrost, nie mówią z ufnością o tym, co przyniesie przyszłość. Zdają się mówić: „Bóg błogosławił mi aż dotąd, ale w przyszłości może postąpić ze mną inaczej”. Nie powinniśmy przestawać dziękować za dobro otrzymane w przeszłości i obecnie tylko dlatego, że przyszłość jest niepewna.

Po drugie, znaczna część przydzielonej im ziemi nadal znajdowała się w rękach Kananejczyków. Byli oni silnymi przeciwnikami i ruszali do walki na żelaznych rydwanach (Księga Jozuego 17:16). Rydwany te miały długie ostrza, umieszczone po bokach lub przy osiach, które ścinały ludzi na swojej drodze niczym zboże. Potomkowie Józefa twierdzili więc, że choć otrzymali dobry dział, ziemia pozostaje w rękach wrogów i nie mogą jej zdobyć. Woleli teren, który został już całkowicie podbity.

Jozue stara się ich uspokoić i pomóc im przyjąć przydzielony los. Przyznaje, że są liczni, a skoro tworzą dwa pokolenia, powinni otrzymać więcej niż jeden dział (Księga Jozuego 17:17). Mówi jednak, że przyznana im ziemia wystarczy dla obu pokoleń, jeśli tylko podejmą pracę i walkę. Wygląda na to, że chcieliby miejsca, gdzie mogliby żyć wygodnie i bez wysiłku. Jozue odpowiada w istocie, że nie powinni tego oczekiwać. Nawet w Kanaanie muszą zdobywać chleb ciężką pracą.

Odwraca ich własny argument przeciwko nim. Jeśli są tak liczni, tym bardziej mogą sami sobie pomóc i tym mniej mają powodów, by oczekiwać pomocy od innych. Gdy jest wiele ust do wykarmienia, jest też wiele rąk do pracy. Najpierw trzeba zarobić, potem jeść.

Jozue najpierw mówi im, by zapracowali na większy obszar (Księga Jozuego 17:15): „Wejdźcie do lasu leżącego w granicach waszego terytorium i zabierzcie się do pracy: wytnijcie drzewa, oczyśćcie zarośla i przygotujcie ziemię pod uprawę”. Wielu ludzi chce posiadać więcej, ale nie robi dobrego użytku z tego, co już ma. Uważają, że powinny przypaść im kolejne dary i możliwości, choć nie korzystają z tych, które już otrzymali. Wiele ubóstwa wynika z lenistwa. Gdyby ludzie sami kopali, nie musieliby żebrać.

Następnie Jozue mówi im, by walczyli o większy obszar (Księga Jozuego 17:17–18). Twierdzili, że nie mogą dotrzeć do leśnego terenu, bo w dolinie między nimi a nim mieszkają Kananejczycy, których się boją. Jozue odpowiada w istocie: „Nie bójcie się. Bóg jest po waszej stronie i wypędzicie Kananejczyków, jeśli naprawdę się do tego przyłożycie, nawet jeśli mają żelazne rydwany”. Często sami się ograniczamy, wyobrażając sobie, że czekające nas trudności są większe, niż są w rzeczywistości. Cóż może oprzeć się wierze i świętej determinacji?