Księga Jozuego 17:1 – znaczenie i zastosowanie

Manasses stanowił tylko połowę plemienia Józefa, a nawet tę część podzielono ponownie. Część plemienia osiedliła się wcześniej po wschodniej stronie Jordanu, wśród potomków Machira (Księga Jozuego 17:1). Machir urodził się Manassesowi w Egipcie i już tam okazał się wojownikiem, prawdopodobnie podczas walk Efraimitów z mieszkańcami Gat (1 Księga Kronik 7:21). Wojowniczy duch udzielił się jego potomkom, dlatego Mojżesz przyznał im Gilead i Baszan po wschodniej stronie Jordanu, jak wspomniano wcześniej (Księga Jozuego 13:31).

Tekst mówi, że los przypadł Manassesowi, ponieważ był pierworodnym synem Józefa. Biskup Patrick uważa, że werset należy rozumieć następująco: choć Manasses był pierworodnym synem Józefa, przypadło mu drugie miejsce, ponieważ Jakub wybrał przed nim Efraima. O przywódcach rodów, które osiedliły się po wschodniej stronie Jordanu, można przeczytać także w Pierwszej Księdze Kronik 5:24.

Część Manassesa po zachodniej stronie Jordanu podzielono między dziesięć rodów (Księga Jozuego 17:5). Wymieniono tu sześciu synów Gileada (Księga Jozuego 17:2), tych samych, których wymienia Księga Liczb 26:30–32, z wyjątkiem tego, że mężczyzna nazwany tam Jezerem tutaj nosi imię Abiezer. Pięciu z tych synów otrzymało po jednej działce. Szósty, Hefer, miał tylko jednego syna, Selofhada, i jego męska linia na nim się zakończyła. Selofhad pozostawił pięć córek, o których często czytamy. Każda z nich otrzymała działkę.

Być może córki zgłosiły roszczenie w imieniu Hefera, a ich pięć działek uznano łącznie za równowartość jednej działki przypadającej jednemu z pięciu synów. Możliwe też, że Hefer miał innych synów oprócz Selofhada, a jego ród trwał przez nich dalej. W takim razie mogli oni poślubić córki Selofhada, swojego starszego brata, i otrzymać te działki na tej podstawie. Zobacz Księgę Liczb 36:12.

Widzimy tu najpierw, że córki Selofhada powołały się na to, co Bóg polecił Mojżeszowi w ich sprawie (Księga Jozuego 17:4). Gdy były młodsze, przedstawiły swoją sprawę Mojżeszowi i uzyskały prawo do dziedzictwa pośród braci. Teraz nie chciały utracić tego daru przez to, że nie upomniały się o niego przed Jozuem. Złożyły więc prośbę w odpowiednim czasie. Wydaje się, że zrobiły to same, a nie za pośrednictwem mężów.

Widzimy też, że ich działki przydzielono zgodnie z ich roszczeniem. Jozue dobrze wiedział, jakie polecenie Boga dotyczyło ich sprawy. Nie sprzeciwił się, argumentując, że nie brały udziału w wojnach o Kanaan i dlatego nie powinny otrzymać tam ziemi. Przeciwnie, przyznał im dziedzictwo pośród braci ich ojca.

Dzięki temu przyniosły owoc własnej gorliwości w sprawach Bożych i mądrego planowania. Podobnie będzie z tymi, którzy już teraz, podczas ziemskiej wędrówki, troszczą się o to, by znaleźć dla siebie miejsce w dziedzictwie świętych w światłości. W przyszłym świecie na pewno zaznają z tego pocieszenia. Ci zaś, którzy zaniedbają tę sprawę, utracą je na zawsze.