Księga Jozuego 17:7 – znaczenie i zastosowanie

Otrzymujemy tu krótki opis ziemi, która przypadła temu półpokolen iu. Rozciągała się od rzeki Jordan na wschodzie po Wielkie Morze na zachodzie. Od południa graniczyła z Efraimem, a od północy z Aszerem i Issacharem.

Aszer leżał na północnym zachodzie, a Issachar na północnym wschodzie. Taki wydaje się sens Księgi Jozuego 17:10, gdzie czytamy, że Manasses i Efraim, tworzący razem pokolenie Józefa, graniczyli od północy z Aszerem, a od wschodu z Issacharem. Nie oznacza to, że samo pokolenie Efraima sięgało tych ziem, lecz że granice całego terytorium Józefa do nich dochodziły.

W tym przydziale ziemi wyróżnia się kilka rzeczy. Jedną z nich jest ścisły związek między Manassesem a Efraimem. Miasto Tappuach należało do Efraima, ale otaczająca je ziemia do Manassesa (Księga Jozuego 17:8). W granicach Manassesa znajdowało się też wiele miast należących do Efraima (Księga Jozuego 17:9), o czym wspomniano już w Księdze Jozuego 16:9.

Kolejna sprawa jest taka, że Manasses miał także miasta wraz z pastwiskami na terenach Issachara i Aszera (Księga Jozuego 17:11). Bóg tak to rozplanował, aby pokolenia, choć każde miało własne dziedzictwo i nie mogło go zbyć, nadal mieszkały blisko siebie. Dzięki temu mogły utrzymywać ze sobą kontakt i pomagać sobie nawzajem, bo wszystkie należały do jednego Izraela i powinny kochać się jak bracia.

Smutne jest to, że Izraelici pozwolili Kananejczykom pozostać wśród siebie wbrew Bożemu nakazowi, bo było im na rękę ich tolerować. Zamiast ich wypędzić, nałożyli na nich daninę (Księga Jozuego 17:12–13). Efraim postąpił tak samo (Księga Jozuego 16:10), a Manasses mógł wziąć z niego przykład, a potem powoływać się na to, by usprawiedliwić własne postępowanie. Najbardziej znanym człowiekiem z tego półpokolenia w późniejszych czasach był Gedeon, którego wielkie czyny rozegrały się na tym terenie. Należał do rodu Abiezera. W tym przydziale ziemi leżała również Cezarea, a także Antypatris, miasto znane z późniejszej historii żydowskiej.