Ewangelia Jana 8:25 – znaczenie i zastosowanie

Pytanie „Kim Ty jesteś?” pada z ust ludzi, którzy wciąż nie wiedzą, co myśleć o Jezusie (Ewangelia Jana 8:25). Słychać w nim chęć poznania, zmieszanie i lęk przed tym, że odpowiedź mogłaby zmienić wiele. Jezus nie odpowiada wprost. Pyta, po co jeszcze do nich mówi, i w tym pytaniu widać cierpliwość, która nie rezygnuje z tych, którzy jeszcze nie rozumieją. Ten fragment mówi też o wytrwałości słowa. Mówca wie, że jego słowa spotykają się z niedowierzaniem, a mimo to nie milknie. Z kontekstu wynika, że mówi to, co usłyszał od Ojca (Ewangelia Jana 8:26 i 8:28), więc jego troska nie zależy od tego, czy słuchacze od razu pojmą sens. Ewangelia Jana 8:27 zaznacza wyraźnie, że nie zrozumieli, a mimo to obecność nie została wycofana. Dla kogoś, kto dźwiga pytania bez odpowiedzi, ten obraz bywa pociechą. Bóg nie czeka, aż wątpliwości zamienią się w pewność, zanim zacznie mówić. Słowo pozostaje otwarte nawet wtedy, gdy rozmówcy zatrzymują się przed nim, i właśnie w tej otwartości jest spokój.

Ewangelia Jana 8:25 stawia obok siebie pytanie o tożsamość Jezusa i Jego zaskakującą odpowiedź: „Przede wszystkim po co jeszcze do was mówię?”. Nie otrzymujemy tu prostego tytułu ani definicji. Odpowiedź kieruje uwagę ku samemu dialogowi: Jezus już mówi, lecz rozmówcy nie rozpoznają, kim jest ani skąd pochodzi Jego nauka. W bezpośrednim kontekście Jezus mówi, że jest „z wysoka”, wzywa do wiary w „Ja jestem” i zapowiada, że mówi to, co usłyszał od Ojca. Dlatego pytanie „Kim Ty jesteś?” nie dotyczy jedynie brakującej informacji. Ujawnia napięcie między słowami Jezusa a gotowością słuchaczy, by przyjąć ich znaczenie. Jego odpowiedź brzmi jak wyrzut: dalsze mówienie nie przynosi zrozumienia, jeśli słuchający zamykają się na świadectwo. Werset nie przedstawia Jezusa jako niechętnego wyjaśnianiu. W kolejnych zdaniach nadal objaśnia swoją relację z Ojcem i posłannictwo. Wcześniejsze ostrzeżenie o umieraniu w grzechach nadaje temu napięciu powagę: stawką nie jest wygranie sporu, lecz rozpoznanie źródła życia. W Ewangelii Jana poznanie Jezusa oznacza przyjęcie świadectwa o Jego jedności z Ojcem, nie tylko uzyskanie poprawnej odpowiedzi na pytanie o Jego tożsamość.

Słuchacze pytają Jezusa wprost: „Kim Ty jesteś?”. Odpowiedź, którą otrzymują, nie jest długim wykładem. Jezus mówi: „Przede wszystkim po co jeszcze do was mówię?” (Ewangelia Jana 8:25). Tłumaczenia różnie oddają to zdanie, a sens zależy od tego, jak rozumie się wyrażenie „przede wszystkim”. Kontekst pomaga jednak zobaczyć kierunek. Wcześniej Jezus mówi o wierze w to, że „Ja jestem” (Ewangelia Jana 8:24), a dalej zapowiada, że przekazuje to, czego nauczył Go Ojciec (Ewangelia Jana 8:28). Tożsamość Jezusa nie jest więc odrębną zagadką, którą trzeba rozwiązać przed wysłuchaniem Jego słów. Objawia się właśnie w tym, co mówi. Pytanie o pochodzenie zostaje przeniesione na słowo, które już padło. Ci, którzy pytają, stoją przed Nauczycielem, którego słowa pochodzą od Tego, który Go posłał, i w tych słowach mogą poznać, kim jest. Ewangelia Jana 8:25 nie rozstrzyga wszystkiego w jednym zdaniu. Prowadzi jednak do nauki, w której tożsamość Jezusa staje się widoczna. Pytanie o to, kim On jest, zawsze wraca do tego, co On mówi.

„Kim Ty jesteś?” — pytają Jezusa, a On odpowiada: „Przede wszystkim po co jeszcze do was mówię?”. Pytanie o Jego tożsamość spotyka się z pytaniem o sens Jego słów. Nie jest to łatwa odpowiedź ani próba przypodobania się słuchaczom. W najbliższym kontekście Jezus mówi, że przyszedł od Ojca i przekazuje to, co od Niego usłyszał. Jego słowa nie służą zaspokojeniu ciekawości; niosą prawdę, od której zależy życie. W tej wymianie pobrzmiewa powaga chwili. Jezus nie przestaje mówić, choć rozmówcy nie rozumieją, kim jest. To nie oznacza, że każde ludzkie niezrozumienie wynika ze złej woli. Pokazuje jednak, że samo słuchanie nie zawsze prowadzi do poznania: można stać blisko nauczyciela, a nie przyjąć świadectwa, które składa. Słowa Jezusa przypominają głos dochodzący z miejsca, którego słuchacze jeszcze nie widzą. Jego pochodzenie i droga przekraczają doczesne wyobrażenia, lecz nie odrywają Go od ludzi. Mówi do nich właśnie dlatego, że prawda Ojca została im dana do usłyszenia. W tej cierpliwej wierności odsłania się Jego tożsamość.