Ewangelia Jana 7:39 – znaczenie i zastosowanie

Słowa z Ewangelii Jana 7:39 są zdaniem o czekaniu. Obietnica wody żywej zabrzmiała już w ostatnim, najbardziej uroczystym dniu Święta Namiotów, ale pragnienie, które wzbudziła, musiało jeszcze poczekać na spełnienie. Ewangelista zapisuje to wprost: „Duch bowiem jeszcze nie był dany, ponieważ Jezus nie został jeszcze uwielbiony”. Słowo „jeszcze” pojawia się tu dwukrotnie i trzyma w napięciu tych, którzy słuchali Jezusa. Jezus nie mówi o pragnieniu jak o błędzie. Nazywa je po imieniu: „Jeśli ktoś jest spragniony”. Tekst nie wyjaśnia jednak, jak dokładnie ani kiedy ten dar miał dotrzeć do każdego człowieka. Wskazuje raczej na drogę, którą Jezus miał przejść. W ujęciu tej Ewangelii uwielbienie Jezusa wiąże się z Jego drogą do krzyża i zmartwychwstania, a dopiero za tym przejściem stoi dar Ducha. Ta chwila oczekiwania nie jest pustką. Pragnienie zostało wypowiedziane otwarcie, w środku tłumu, i zostało usłyszane. Ewangelia nie przedstawia Boga jako kogoś, kto każe czekać bez celu. Czekanie ma tu swój kierunek, a obietnica, choć jeszcze niespełniona, zostaje już zapisana.

Werset 39 wyjaśnia obraz z poprzednich słów Jezusa: „woda żywa” oznacza Ducha, którego mieli otrzymać wierzący. To ważne dopowiedzenie, bo bez niego obietnica o strumieniach wody mogłaby pozostać jedynie poetyckim obrazem. Jan wskazuje, że mówi o darze Boga, który przynosi życie i nie kończy się na jednorazowym doświadczeniu. Zdanie, że Duch „jeszcze nie był dany”, nie oznacza, że wcześniej nie działał. Podkreśla szczególny moment w historii zbawienia: wierzący mieli otrzymać Go po uwielbieniu Jezusa. W Ewangelii Jana uwielbienie wiąże się z dokonaniem misji Jezusa, przede wszystkim z Jego śmiercią i zmartwychwstaniem. Dar Ducha jest więc związany z tym, co Jezus ma dopiero wypełnić, a nie z samym świętem ani z ludzkim entuzjazmem. W kontekście podziału wśród słuchaczy Jezus składa obietnicę, której pełnego znaczenia nie wszyscy jeszcze rozumieją. Jan nie pozwala jednak sprowadzić jej do sporu o tożsamość Jezusa: wskazuje, że wiara w Niego prowadzi do otrzymania Ducha. Jego obietnica otwiera perspektywę wykraczającą poza chwilę, w której została wypowiedziana.

Ewangelia Jana 7:39 mówi wprost: Duch „jeszcze nie był dany, ponieważ Jezus nie został jeszcze uwielbiony”. Ewangelista dodaje to zdanie po wezwaniu, które Jezus wypowiedział w ostatnim, najbardziej uroczystym dniu święta. Każdy spragniony był zaproszony, by przyjść do Niego i pić, a z wnętrza wierzącego miały popłynąć strumienie wody żywej. Ta scena jest bardzo prosta. Spragniony człowiek nie czeka na lepszy moment ani na specjalne zaproszenie. Idzie do źródła i pije. Warunkiem jest pragnienie i zaufanie, a odpowiedzią jest przyjście. Najwięcej uwagi wymaga jednak zdanie o uwielbieniu. Jan nie wyjaśnia tu szczegółowo, na czym ono polega, ale w całej Ewangelii uwielbienie Jezusa łączy się z Jego krzyżem i zmartwychwstaniem. Dar Ducha wyrasta więc z dzieła Chrystusa, a nie z ludzkiego wysiłku ani z samego zapału religijnego. Woda żywa jest darem Tego, który został uwielbiony. Słowo „jeszcze” pokazuje, że obietnica była już ogłoszona, ale jeszcze się nie wypełniła.

Werset ten odsłania, że obietnica Jezusa o wodzie żywej dotyczy Ducha, którego mieli otrzymać wierzący w Niego. Obraz strumieni z poprzednich słów nabiera głębi: nie chodzi jedynie o chwilowe ugaszenie pragnienia, lecz o dar Boga, który ma zamieszkać w człowieku i przynosić życie. Jan dopowiada, że Duch „jeszcze nie był dany”, ponieważ Jezus nie został jeszcze uwielbiony. Nie przedstawia tu braku wiary uczniów ani ich winy. Ukazuje szczególny moment historii: obietnica została wypowiedziana, ale jej spełnienie wiąże się z uwielbieniem Jezusa. W chrześcijańskim odczytaniu obejmuje ono Jego śmierć i zmartwychwstanie; sam werset nie rozwija jednak kolejnych etapów tego wydarzenia. Wokół Jezusa tłum pozostaje podzielony, a Jego słowa nie usuwają od razu nieporozumień. Obietnica Ducha nie jest więc nagrodą za bezbłędne rozumienie. Jest darem związanym z wiarą w Jezusa i z tym, co On ma dokonać. Między pragnieniem a spełnieniem pozostaje czas oczekiwania. Ten werset przypomina, że w Bożym zamyśle obietnica może być prawdziwa, zanim stanie się w pełni widoczna.