Ewangelia Jana 6:39 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają w rozmowie o chlebie, który daje życie. W Ewangelii Jana 6:39 czytamy: „Jest wolą Tego, który Mnie posłał, abym ze wszystkiego, co Mi dał, niczego nie stracił, ale żebym to wskrzesił w dniu ostatecznym”. W tym zdaniu słychać coś bardzo ludzkiego: lęk przed utratą kogoś bliskiego i tęsknotę, by to, co kochane, było w pewnych rękach. Fraza „niczego nie stracił” odnosi się do tych, których Ojciec daje Synowi, a nie do każdej ludzkiej straty. Werset nie obiecuje, że życie oszczędzi nam rozstań i żałoby. Mówi o trwaniu w Bożej trosce, która zostaje także wtedy, gdy wszystko wokół się kruszy, a zapowiedź wskrzeszenia w dniu ostatecznym nadaje temu trwaniu ostateczny sens. W tej prawdzie jest cicha pociecha. Ból po stracie może wciąż boleć, a jednocześnie może być niesiony w świetle nadziei. Ostatnie słowo należy do Tego, który nikogo z powierzonych sobie nie traci.

W Ewangelii Jana 6:39 Jezus mówi o swojej misji: ma zachować tych, których Ojciec Mu powierzył, i wskrzesić ich w dniu ostatecznym. Ważne jest połączenie dwóch obrazów: niczego nie stracić oraz wskrzesić. Pierwszy wyraża troskę o powierzonych Mu ludzi; drugi wskazuje, że ta troska sięga poza śmierć. Nie chodzi jedynie o ochronę przed trudnościami w obecnym życiu, lecz o obietnicę ostatecznego życia. Bezpośredni kontekst dopełnia sens tej wypowiedzi. Jezus nazywa siebie chlebem życia, mówi, że nie odrzuci przychodzącego do Niego, i łączy wolę Ojca z życiem wiecznym wierzących. Werset 39 podkreśla zatem pewność misji Syna: nie działa On niezależnie od Ojca, lecz wypełnia wolę Tego, który Go posłał. Chrześcijanie różnie objaśniają, jak Boże powierzenie ludzi Jezusowi łączy się z ludzką odpowiedzią wiary. Sam werset nie rozstrzyga wszystkich szczegółów tej dyskusji. Jasno jednak mówi o celu: Jezus nie przedstawia zbawienia jako własnego, niepewnego przedsięwzięcia. Jego obietnica obejmuje zachowanie swoich i ich przyszłe wskrzeszenie.

Jezus mówi tu o woli Ojca, który Go posłał. Ta wola obejmuje wszystko, co zostało Mu dane, i żadna z tych rzeczy nie zostaje utracona. Słowa „Jest wolą Tego, który Mnie posłał, abym ze wszystkiego, co Mi dał, niczego nie stracił, ale żebym to wskrzesił w dniu ostatecznym” ustawiają pewność przy Bogu, który posyła. W kontekście Ewangelii Jana 6:37 mowa jest o tych, których Ojciec daje Synowi, i o tym, że Syn nie odrzuca tego, kto do Niego przychodzi. Ktoś w chwili słabości może pytać, czy jego wiara jest dość mocna. Ten werset przenosi ciężar tego pytania na to, co postanowił Ten, który trzyma. Ewangelia Jana 6:40 wiąże tę wolę z widzeniem Syna i wierzeniem w Niego, więc obietnica nie odrywa się od ludzkiej odpowiedzi. Dzień ostatni zamyka całą drogę. Pewność wyrasta z wierności tego, kto posłał, i daje spokój wiary, która nie musi być silna sama z siebie.

Jezus mówi o woli Ojca jako o wierności, która nie kończy się wraz ze śmiercią. „abym ze wszystkiego, co Mi dał, niczego nie stracił” nie jest obietnicą, że wierzący unikną choroby, rozłąki czy śmierci. Werset wskazuje dalej: Jezus wskrzesi swoich w dniu ostatecznym. Nadzieja nie polega więc na zaprzeczeniu temu, co boli, lecz na zaufaniu, że śmierć nie ma ostatniego słowa nad tymi, którzy należą do Niego. Ta obietnica nie usuwa ciężaru żałoby ani nie daje prostego wyjaśnienia każdej straty; umieszcza jednak ludzkie życie w perspektywie Bożej wierności. W sąsiednich słowach Jezus mówi, że nie odrzuci przychodzącego do Niego, a wolę Ojca łączy z życiem wiecznym. Obrazem tej obietnicy może być imię zachowane w pamięci, choć osoba jest daleko. Pamięć ludzka bywa krucha, lecz Jezus mówi o więzi, której sam strzeże. Nie przedstawia siebie jako kogoś obojętnego na zagubienie, ale jako Syna posłanego, by wypełnić wolę Ojca. W Ewangelii Jana 6:39 przyszłość zostaje powierzona Jezusowi. Ostateczne słowo należy do Boga, który nie porzuca swoich, lecz obiecuje im zmartwychwstanie.