Ewangelia Jana 6:41 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Jana 6:41 opisuje reakcję, którą zna wielu ludzi wobec słów zbyt wielkich, by od razu je przyjąć: „Ale Żydzi szemrali przeciwko Niemu, dlatego że powiedział: Ja jestem chlebem, który zstąpił z nieba”. Szemranie bywa cichym, narastającym niezadowoleniem, a nie głośnym protestem. Słowa Jezusa dotknęły czegoś, co wydawało się znane i oswojone, bo jak zauważa Ewangelia Jana 6:42, znali Jego ojca i matkę. Trudno uwierzyć, że ktoś, kogo zna się od dzieciństwa, mówi o pochodzeniu z nieba. Ciekawe jest jednak to, że rozmowa nie kończy się na tym szemraniu. W Ewangelii Jana 6:43 Jezus zwraca się do nich wprost, a w 6:44 mówi, że przyjść do Niego może ten, kogo pociągnie Ojciec. Wcześniej, w Ewangelii Jana 6:37, zapowiada, że tego, kto przychodzi, nie odrzuci precz. Fragment nie opisuje więc wiary jako czegoś wolnego od wątpliwości, lecz pokazuje, że opór wobec tego, co nowe i niemieszczące się w dotychczasowych wyobrażeniach, może trwać obok zaproszenia. W tym sensie fragment mówi coś ważnego o sercu, które szemrze. Jego niedowierzanie nie oznacza jeszcze, że zostało poza zasięgiem Bożego przyciągania.

W Ewangelii Jana 6:41 zgrzyt nie dotyczy samego obrazu chleba, lecz tego, kim Jezus twierdzi, że jest: „chlebem, który zstąpił z nieba”. Szemranie ujawnia opór wobec takiego roszczenia. W następnym wersecie słuchacze odwołują się do tego, co znają: Jezus jest synem Józefa, a Jego rodziców można wskazać. Znajomość Jego ziemskiego pochodzenia staje się dla nich przeszkodą w przyjęciu Jego słów o pochodzeniu od Boga. W języku tej Ewangelii chleb oznacza więcej niż pokarm. Jezus przedstawia siebie jako Tego, przez którego Ojciec daje życie; kilka wersetów wcześniej mówi o życiu wiecznym i zmartwychwstaniu tych, którzy wierzą w Syna. Ten kontekst pozwala dostrzec wagę zdania z wersetu 41, ale nie usuwa trudności, jaką słyszący w nim ludzie odczuwają. Określenie „Żydzi” należy czytać jako część narracji Jana o sporze wokół Jezusa, nie jako oskarżenie całego narodu żydowskiego. Werset pokazuje napięcie między tym, co wydaje się oczywiste na podstawie codziennego doświadczenia, a objawieniem, które Jezus przypisuje Ojcu. Szemranie staje się znakiem, że Jego słowa podważają ich dotychczasowe rozumienie Jego osoby.

Szemranie rzadko zaczyna się od wielkiego buntu. Częściej bierze się z tego, że kogoś znamy zbyt dobrze. Ewangelia Jana 6:41 mówi: „Ale Żydzi szemrali przeciwko Niemu, dlatego że powiedział: Ja jestem chlebem, który zstąpił z nieba”. Ich zarzut opierał się na tym, co wiedzieli o Jezusie z codzienności. Ewangelia Jana 6:42 przytacza ich pytanie: czy to nie syn Józefa, którego ojca i matkę znamy? Wiedza o rodzinie wydawała im się mocniejsza niż nowe słowa. Można sobie wyobrazić kogoś, kto od lat zna sąsiada z dzieciństwa i nie potrafi uwierzyć, że ten mówi o sprawach wiecznych. Łatwo wtedy narzekać, a trudniej zapytać, co naprawdę zostało powiedziane. Odpowiedź Jezusa jest krótka. Nie przedstawia dowodów pochodzenia. Mówi: „Nie szemrajcie między sobą!” (Ewangelia Jana 6:43) i wskazuje, że przyjście do Niego zależy od Ojca (Ewangelia Jana 6:44). Szemranie skupia się na tym, co już wiemy o człowieku. Słowa o chlebie z nieba wymagają zaufania, które sięga dalej niż to, co widać. Fragment nie mówi, że przyjęcie Jezusa przychodzi łatwo ani że wątpliwości znikają od razu. Pokazuje jednak, że znajomość ludzkiej historii nie jest ostatnim słowem o Tym, który przyszedł z nieba.

Werset z Ewangelii Jana 6:41 zatrzymuje się przy szemraniu słuchaczy. Jezus powiedział: „Ja jestem chlebem, który zstąpił z nieba”, a Jego słowa spotkały się z oporem. Wcześniej tłumy szły za Nim, widząc znaki; teraz trudność budzi samo Jego świadectwo o pochodzeniu od Ojca. Chleb należy do codzienności: podtrzymuje życie, choć sam nie jest jego źródłem. Jezus mówi jednak o sobie jako o chlebie z nieba. Nie przedstawia jedynie nauki, którą można przyjąć lub odrzucić, lecz wskazuje na siebie jako dar Ojca, od którego zależy życie wieczne. W pobliżu tych słów obiecuje, że nie odrzuci przychodzących do Niego i wskrzesi ich w dniu ostatecznym. Szemranie odsłania napięcie między tym, co znane i widzialne, a tajemnicą Bożego pochodzenia Jezusa. Słuchacze znali Jego rodzinę, dlatego trudno im było przyjąć, że przyszedł z nieba. Ewangelia nie wyśmiewa ludzkiego zdumienia, lecz prowadzi dalej: wiara w Syna otwiera na życie, którego kres nie wyznacza śmierć. W tym zdaniu codzienny chleb staje się znakiem daru, który sięga poza doczesność.