Ewangelia Jana 4:42 – znaczenie i zastosowanie

W Ewangelii Jana 4:42 Samarytanie wyznają: „Wierzymy już nie dzięki twojemu opowiadaniu, bo na własne uszy usłyszeliśmy i jesteśmy przekonani, że On prawdziwie jest Zbawicielem świata”. Ich wiara zaczęła się od świadectwa kobiety, ale nie na nim się zatrzymała. Po dwóch dniach spędzonych z Jezusem mówią już we własnym imieniu, z własnego doświadczenia. Serce słyszy w tych słowach spokojną radość z tego, że coś zaczyna być naszym przeżyciem. Wiara przekazana przez bliską osobę bywa krucha, dopóki nie stanie się czyimś spotkaniem. Samarytanie nie lekceważą świadectwa, które przyprowadziło ich do Jezusa. Pozwalają jednak, by ono zaprowadziło ich dalej, aż do bezpośredniego usłyszenia Go. Ich wyznanie ma jeszcze jedną wagę. Nazywają Jezusa Zbawicielem świata, czyli widzą w Nim dar, który nie zamyka się w granicach jednego miasta ani jednego narodu. Trudno o szersze spojrzenie niż to, które przyszło do nich po dwóch dniach pobytu Jezusa wśród nich.

Wypowiedź Samarytan nie unieważnia świadectwa kobiety. Wcześniej wielu uwierzyło dzięki jej słowom; po spotkaniu z Jezusem mówią, że ich wiara nie opiera się już wyłącznie na jej opowiadaniu. Zasłyszana wiadomość doprowadziła ich do źródła, lecz teraz sami słyszeli Jezusa i rozpoznali, kim jest. To rozróżnienie pokazuje, jak świadectwo działa w wierze: może wskazać na Chrystusa, ale nie zastępuje poznania Go. Kobieta nie pozostaje więc jedynie pośredniczką, której rola kończy się, gdy inni zdobywają własne przekonanie. Jej opowieść stała się początkiem drogi, a wspólnota Samarytan potwierdza teraz jej znaczenie własnym wyznaniem. Szczególnie ważne jest określenie Jezusa jako „Zbawiciela świata”. Mówią to Samarytanie, ludzie spoza żydowskiej wspólnoty, do której Jezus przyszedł. Ich słowa przekraczają lokalne granice: Jezus nie jest tylko nauczycielem dla jednej grupy, lecz Zbawicielem świata. Werset nie opisuje jeszcze, jak każdy człowiek przyjmie tę prawdę; zapisuje natomiast świadectwo tych, którzy usłyszeli Jezusa i uznali jego powszechny zasięg. Wiara otrzymuje tu osobistą podstawę, a zarazem wykracza poza osobiste doświadczenie: prowadzi do rozpoznania, kim Jezus jest dla świata.

Kobieta z Samarii przyniosła swojemu miastu wieść o Jezusie i wielu mieszkańców uwierzyło dzięki jej słowom. Ewangelia Jana 4:42 pokazuje jednak, że ich wiara nie zatrzymała się na jej relacji: „Wierzymy już nie dzięki twojemu opowiadaniu, bo na własne uszy usłyszeliśmy i jesteśmy przekonani, że On prawdziwie jest Zbawicielem świata”. Świadectwo otwiera drzwi, ale dalszy krok należy do słuchającego. Tekst zachowuje też konkretną kolejność. Samarytanie najpierw uwierzyli dzięki słowu kobiety, potem przyszli do Jezusa i poprosili, by u nich został. Dopiero przez dwa dni słuchali Go osobiście. Na tej podstawie wypowiedzieli własne przekonanie. Ten fragment mówi coś ważnego o codziennym życiu wiary. Cudze świadectwo potrafi poruszyć i poprowadzić do Chrystusa, lecz wiary nie da się przejąć z drugiej ręki. Człowiek, który zna Jezusa wyłącznie z opowieści innych, bywa przez nie niesiony. Dopiero własne spotkanie ze Słowem sprawia, że wiara staje się jego wiarą i wytrzymuje zwykłe, trudne dni.

Wiara tych Samarytan zaczęła się od słowa kobiety, lecz nie zatrzymała się przy niej. Przybyli do Jezusa, prosili Go, by został, a po spotkaniu mówili, że wierzą już dlatego, iż sami Go usłyszeli. Jej świadectwo otworzyło drogę; nie miało zastąpić spotkania z Tym, o którym świadczyło. W tym tkwi cicha godność ludzkiego świadectwa. Ktoś może opowiedzieć o własnym spotkaniu z Bogiem, ale nie może uwierzyć za drugiego człowieka. Wiara dojrzewa, gdy cudze słowa prowadzą ku słuchaniu Jezusa i gdy Jego obecność staje się czymś więcej niż zasłyszaną opowieścią. Samarytanie nie odrzucają kobiety ani jej słów. Rozpoznają, że źródłem nadziei jest sam Jezus. Ich pewność wyrasta z osobistego słuchania, ale nie jest odcięta od świadectwa, które ich do Niego przyprowadziło. Nazywają Go Zbawicielem świata. To wyznanie przekracza granice ich miasta i wspólnoty: Boże zbawienie nie zostaje zamknięte w jednej grupie ani w jednym świadectwie. W tej scenie wieczność dotyka codzienności przez słowo przekazywane między ludźmi, a potem przez czas spędzony przy Jezusie. Świadek wskazuje drogę, lecz to Chrystus jest Zbawicielem.